บทที่ 189 สัญญาณเตือนภัยสีแดงจากระบบ

กองถ่ายตกอยู่ในความวุ่นวายทันที "หลินเยี่ยน!" จางเจิ้น นักแสดงอาวุโสที่รับบทเป็นยามาโมโตะ อยู่ใกล้ที่สุด เขาแทบจะพุ่งตัวเข้าไป รับร่างที่กำลังจะล้มลงของหลินเยี่ยนไว้ได้หวุดหวิด สัมผัสที่ได้รับ ทำให้ใจเขาหล่นวูบ ชายหนุ่มเจ้าของความสูงร้อยแปดสิบกว่าเซนติเมตรคนนี้ ตัวเบาหวิวผิดปกติ แม้จะสวมชุดทักซิโด้กำมะหยี่สีแดงไวน์ทับอยู่ ก็ยังคลำเจอโครงกระดูกที่ผอมแห้งได้อย่างชัดเจน เวลานี้หลินเยี่ยนเหงื่อแตกพลั่กจนเปียกโชกไปทั้งตัว อุณหภูมิร่างกายลดต่ำลงอย่างน่าตกใจ

สติสัมปชัญญะของหลินเยี่ยนดิ่งลงสู่ความมืดมิดอันไร้ขอบเขต เสียงของระบบส่งสัญญาณเตือนไม่หยุด [คำเตือน! สภาพจิตใจของโฮสต์ทำงานหนักเกินขีดจำกัด 300%!] [บังคับเปิดใช้ระบบป้องกัน "จำศีลระดับลึก"!] [นับถอยหลัง 72:00:00 หากไม่สามารถฟื้นฟูความผันผวนทางจิตใจได้ภายในเวลาที่กำหนด จะทำการยึดคืนทักษะขั้นสูงที่ได้รับแล้ว: การเข้าถึงอารมณ์ อย่างถาวร]

เสียงไซเรนรถพยาบาลดังใกล้เข้ามา ผู้กำกับสวี่เทาหน้าซีดเผือด วิ่งตามเจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ขึ้นรถไป หลินเยี่ยนถูกหามขึ้นเปลหาม บนตัวยังคงสวมชุดทักซิโด้ชุดนั้น หูกระต่ายที่คอเสื้อเบี้ยวไปด้านหนึ่ง ขับเน้นใบหน้าที่ไร้สีเลือดของเขาให้ดูซีดเซียวลงไปอีก ท่ามกลางความวุ่นวาย แฟนคลับที่รับจ้างถ่ายรูป ซึ่งดักซุ่มอยู่ไม่ไกลจากกองถ่าย ยกมือถือขึ้นมาถ่ายภาพอย่างบ้าคลั่ง

สิบนาทีต่อมา โลกออนไลน์ก็ระเบิด #หลินเยี่ยนเป็นลมกลางกองถ่าย# #หลินเยี่ยนเป็นตายร้ายดีอย่างไร# บัญชีมาร์เก็ตติ้งที่เคยปล่อยคลิปเสียงเรื่องกลั่นแกล้งคนอื่นก่อนหน้านี้ ฉวยโอกาสทองนี้กระโดดออกมาผสมโรงทันที [แสดงต่อไม่ไหวแล้วล่ะสิ? ถึงขั้นใช้แผนเจ็บตัวเลย เพื่อจะฟอกขาวเรื่องคลิปเสียงก่อนหน้านี้ ทุ่มทุนสร้างน่าดูเลยนะ] [ขำจะตาย กรรมตามสนองแล้วไง ปกติทำตัวกร่างในกองถ่าย ตอนนี้รับกรรมแล้วล่ะสิ] [ปูเสื่อรอแถลงการณ์จากต้นสังกัดเลย ต้องเป็นมุก "ทำงานหนักพักผ่อนน้อย" แน่นอน มุกเก่าๆ ทั้งนั้น] การคาดเดาอย่างมุ่งร้ายและทฤษฎีสมคบคิด ผุดขึ้นในช่องคอมเมนต์อย่างต่อเนื่อง

หน้าห้องฉุกเฉิน โรงพยาบาลประชาชนที่หนึ่งเซี่ยงไฮ้ แสงไฟในโถงทางเดินสว่างจ้าจนแสบตา แพทย์เจ้าของไข้ถือปึกรายงานผลการตรวจ แทบจะตะคอกใส่หน้าทีมงานผู้กำกับ "พวกคุณเป็นผู้กำกับประสาอะไร? นี่มาถ่ายละครหรือมาฆ่าคนกันแน่!" "อดนอนขั้นรุนแรง ขาดสารอาหารอย่างหนัก อัตราการเต้นของหัวใจเต้นช้าผิดปกติต่อเนื่อง! บนหลังเขายังมีแผลฟกช้ำขนาดใหญ่ที่เนื้อเยื่ออ่อน ยังไม่ทันหายดี พวกคุณยังให้เขาตากฝน โหนสลิงอีกเหรอ?" หมอยิ่งพูดยิ่งโมโห ปาใบรายงานผลการตรวจใส่สวี่เทา "ที่ร้ายแรงที่สุดคือ สภาพจิตใจของเขาอยู่ในสภาวะ 'อาการหลงลืมและหนีออกจากบ้าน' ที่อันตรายถึงขีดสุดแล้ว! พวกคุณเข้าใจไหมว่ามันหมายความว่ายังไง? หมายความว่ากำแพงป้องกันทางจิตใจของเขา พังทลายลงอย่างสมบูรณ์แล้วไงล่ะ!"