บทที่ 190 ความสมบูรณ์แบบที่เว้าแหว่ง และการปิดม่านอันยิ่งใหญ่

นอนโรงพยาบาลอยู่ห้าวัน ห้าวันนี้ ทุกคนแทบจะเถียงกันจนหลังคาเปิดเพื่อเขาคนเดียว ซ่งอวิ๋นเจี๋ยยึดอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ทั้งหมดของเขาไป เพื่อให้เขาพักฟื้นอย่างสงบ หลินเยี่ยนมักจะนั่งอยู่ริมหน้าต่าง มองดูต้นหวยแก่เบื้องล่าง เขาไม่คิดอะไรเลย ปล่อยสมองให้ว่างเปล่า เขารู้ว่าสาเหตุที่เขาป่วยครั้งนี้มาจากความเหนื่อยล้าสะสม ซึ่งระบบก็ช่วยแบกรับไม่ไหว เมื่อพลังใจของคนเราอ่อนล้าลง การถูกตัวละครกลืนกินก็จะเร่งความเร็วขึ้น ดังนั้นหลินเยี่ยนจึงถือว่าจับทางได้แบบตกกระไดพลอยโจน ก่อนหน้านี้ ระบบทำแค่ลดพลังชีวิตของเขา เพื่อให้เขาดูทรุดโทรมลง แต่ระบบการทำงานของร่างกายจริงๆ จะไม่มีปัญหาอะไร ครั้งนี้คงเป็นเพราะเขาฝืนตัวเองมากเกินไปจริงๆ โชคดีที่ตอนนี้ยังไม่มีอันตรายถึงชีวิต ต่อไปคงต้องเตือนตัวเอง ว่าอย่าทุ่มเทถ่ายทำละครแบบเอาเป็นเอาตายขนาดนี้อีก

ถงอวี้แอบมาเยี่ยมเงียบๆ สวมหน้ากากอนามัยและหมวก หิ้วปิ่นโตเก็บความร้อนมาด้วย เมื่อประตูเปิดออก เธอก็เห็นหลินเยี่ยน เขาสวมชุดผู้ป่วยลายทางสีฟ้าขาวตัวโคร่ง สวมแว่นตากรอบดำธรรมดาๆ กำลังก้มหน้าอ่านหนังสือเล่มหนึ่ง แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างมากระทบตัวเขา ขับเน้นโครงร่างที่ผอมซูบ วินาทีนั้น ถงอวี้กลับรู้สึกแปลกหน้าอย่างบอกไม่ถูก คนตรงหน้านี้ ไม่ใช่คุณหมอโจวอวี่ผู้มีแววตาเย็นชาและมองทะลุจิตใจคนได้ และไม่ใช่คุณชายสามตระกูลกู้ผู้เต้นรำอยู่บนคมมีดและทำตัวเสเพล เขาคือหลินเยี่ยน ชายหนุ่มที่ดูเปราะบางนิดๆ และสะอาดสะอ้านเกินไป จู่ๆ เธอก็แยกแยะออก ละครก็คือละคร คนก็คือคน ความหลงใหลผิดที่ผิดทางที่เกิดจากการอินกับบทบาท ถูกความเป็นจริงทุบทำลายจนแหลกสลายในวินาทีนี้ "อาจารย์หลินคะ" เธอกระเป๋าเก็บความร้อนวางบนโต๊ะข้างเตียง "ฉัน... ฉันแค่แวะมาเยี่ยมคุณค่ะ ฉันกำลังจะเข้ากองถ่ายเรื่องใหม่แล้ว" ในช่วงหน้าหนาวของวงการบันเทิง (ช่วงที่งานน้อยและวงการซบเซา) นักแสดงที่สามารถมีงานต่อเนื่องได้ ถือว่าเป็นผู้โชคดีแล้ว หลินเยี่ยนเงยหน้าขึ้น ส่งยิ้มให้เธอ "ยินดีด้วยครับ"

ถงอวี้มองใบหน้าที่ซีดเซียวของเขา ขอบตาแดงรื้นขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ เธอมีเรื่องมากมายที่อยากพูด อยากถามเขาว่าทำไมถึงต้องทุ่มเทขนาดนี้ อยากบอกเขาว่าคนที่อยู่บนเน็ตต่างก็เป็นห่วงเขา แต่สุดท้าย เธอก็ไม่ได้พูดอะไรออกไปเลย เธอเพียงแค่โค้งคำนับลึกๆ "ขอบคุณค่ะ อาจารย์หลิน รักษาสุขภาพด้วยนะคะ" พูดจบ เธอก็หันหลังรีบเดินออกไป ราวกับว่าถ้าอยู่นานกว่านี้อีกแค่วินาทีเดียว น้ำตาจะต้องร่วงหล่นลงมาแน่ๆ หลินเยี่ยนมองแผ่นหลังที่เดินจากไปของเธอ ไม่ได้รั้งไว้ เขารู้ดีว่า คนบางคน เรื่องบางเรื่อง เมื่อปิดกล้องแล้ว ก็ควรจะจบลง

แพทย์เจ้าของไข้ถือรายงานผลการตรวจฉบับล่าสุด สีหน้าเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "คุณหลินครับ ผมต้องขอเตือนคุณ สภาพจิตใจของคุณตอนนี้ไม่มั่นคงอย่างมาก ห้ามรับงานที่ต้องใช้พลังงานสูงและมีอารมณ์สวิงรุนแรงอีกเด็ดขาด มิฉะนั้นผลที่ตามมาจะร้ายแรงเกินคาดคิดครับ" ซ่งอวิ๋นเจี๋ยและหยางชิ่นที่ยืนอยู่ข้างๆ ใจเต้นตุ๊มๆ ต่อมๆ "คุณหมอคะ พวกเราเข้าใจค่ะ" ซ่งอวิ๋นเจี๋ยรีบรับคำ "พวกเราเตรียมจะระงับงานทั้งหมดของเขา ให้เขาได้พักผ่อนแล้วค่ะ" แต่หลินเยี่ยนกลับวางหนังสือในมือลง แล้วเอ่ยปากอย่างสงบนิ่ง "ผมยังเหลือฉากสุดท้ายอีกฉากครับ" "ไม่ได้!" ซ่งอวิ๋นเจี๋ยคัดค้านเป็นคนแรก "ร่างกายของคุณ..." "ผู้กำกับสวี่เทายังรอผมอยู่ครับ" หลินเยี่ยนขัดจังหวะเธอ เขาหันไปมองซ่งอวิ๋นเจี๋ย ในดวงตาคู่นั้นมีความใสกระจ่างอย่างแท้จริง "ถ้าแสดงไม่จบ ตัวละครนี้ก็จะยังมีชีวิตอยู่ในตัวผมตลอดไปครับ" "ผมพักผ่อนไม่ได้หรอกครับ พี่อวิ๋นเจี๋ย พี่น่าจะเข้าใจผมดีที่สุดนะ" ประโยคเดียว ทำเอาทั้งห้องผู้ป่วยเงียบกริบ ซ่งอวิ๋นเจี๋ยมองความดื้อรั้นในก้นบึ้งดวงตาของเขา จู่ๆ เธอก็เข้าใจ สำหรับหลินเยี่ยนแล้ว ตอนนี้การแสดงละครและการใช้ชีวิตกลายเป็นสิ่งที่แยกจากกันไม่ออก หากต้องการให้ชีวิตกลับคืนสู่วงโคจรปกติที่ควรจะเป็น เขาต้องเป็นคนวาดเครื่องหมายมหัพภาค (Full Stop) ให้กับตัวละครด้วยมือของเขาเอง ถึงจะสามารถตามหาจิตวิญญาณของตัวเองกลับคืนมาได้

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา หลินเยี่ยนนั่งรถเข็น กลับมาที่เหิงเตี้ยน ลมปลายฤดูใบไม้ร่วงเริ่มแฝงความเหน็บหนาว พัดมาจนหนาวสะท้านไปถึงกระดูก เมื่อรถเข็นของเขาปรากฏขึ้นที่ทางเข้ากองถ่าย ในที่ไร้สุ้มเสียง ทุกคนก็หยุดงานในมือ ผู้กำกับสวี่เทาขอบตาแดงก่ำ เดินเข้าไปหา นั่งยองๆ ลงตรงหน้าหลินเยี่ยน "พร้อมไหม?" หลินเยี่ยนพยักหน้า