บทที่ 191 วันหยุดพักผ่อน

หลินเยี่ยนเข้าพักในโฮมสเตย์ที่ชื่อว่า "ลืมเลือน" เขาตั้งชื่อใหม่ให้ตัวเองว่า หลินหย่วน จากนั้นก็เปลี่ยนมาใส่เสื้อเชิ้ตผ้าฝ้ายผสมลินินและกางเกงขาสั้นลายดอกที่ดูธรรมดาที่สุด สวมรองเท้าแตะหูหนีบคู่ละสิบหยวน ภารกิจในแต่ละวันกลายเป็นเรื่องง่ายดายอย่างยิ่ง ดูทะเล นอนหลับ และไปซื้อกับข้าวที่ตลาดแห่งเดียวบนเกาะ ระบบอันเย็นชาในหัว เงียบสนิทไปตั้งแต่ตอนที่เขาสลบ เสียงแจ้งเตือนบอกเพียงว่ากำลัง "จำศีลเพื่ออัปเกรด" ไม่มีการแจ้งเตือนค่าพลังชีวิตอีกต่อไป ข้างหูคือความสงบเงียบที่ห่างหายไปนาน สงบเสียจนทำให้เขาทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง ร่างกายถูกบังคับให้พักผ่อน แต่ความเคยชินของสมองยังคงอยู่

เขายืนอยู่หน้าแผงขายปลามาห้านาทีแล้ว พ่อค้าปลาบอกว่าปลาจวดเหลืองวันนี้เพิ่งเอาขึ้นมาจากเรือ สดแน่นอน แต่สมองของหลินเยี่ยนกลับเริ่มวิเคราะห์โดยอัตโนมัติ: ตอนที่อีกฝ่ายพูดประโยคนี้ สายตาเบนไปทางซ้ายล่าง 0.3 วินาที นิ้วชี้มือขวาขูดเกล็ดปลาบนเขียงโดยไม่รู้ตัว นี่คือการค้นหาความทรงจำ ไม่ใช่การบอกเล่าความจริง เขากำลังนึกย้อนไปว่า วันไหนคือวันล่าสุดที่ใช้ประโยคนี้หลอกขายปลาไม่สดได้สำเร็จ สุดท้ายเขาก็ไม่ได้ซื้ออะไรเลย หันหลังเดินจากมา

เดินผ่านคู่รักที่กำลังทะเลาะกันอยู่ริมถนน ผู้หญิงต่อว่าผู้ชายที่จำวันครบรอบไม่ได้ ผู้ชายแก้ตัวว่าช่วงนี้งานยุ่งมาก ความคิดของหลินเยี่ยนเตลิดไปอีกครั้ง ตรรกะการกล่าวหาของผู้หญิงชัดเจน ตรงประเด็น แต่การกอดอก เป็นท่าทางป้องกันตัวแบบคลาสสิก แสดงว่าลึกๆ แล้วเธอไม่ได้อยากให้ความสัมพันธ์แตกหักจนกู่ไม่กลับ คำแก้ตัวของผู้ชายเป็นการเลี่ยงประเด็นสำคัญ สายตาหลุกหลิก เขากำลังโกหก งานยุ่งไม่ใช่ข้ออ้าง เขาแค่ลืมไปเฉยๆ จุดจบของการทะเลาะกันครั้งนี้ เป็นไปได้สูงว่าผู้ชายจะซื้อของขวัญราคาแพงให้ชิ้นหนึ่ง ผู้หญิงก็ถือโอกาสลงบันได (ยอมอ่อนข้อให้) ปัญหาที่แท้จริงไม่ได้รับการแก้ไข เป็นการฝังระเบิดเวลาสำหรับการปะทะกันครั้งต่อไป เขาหยุดเดิน ปวดหัวแทบระเบิด เขาบังคับตัวเองไม่ให้มอง ไม่ให้วิเคราะห์อีก เขาเดินไปที่ชายหาด เริ่มเก็บเปลือกหอย ใช้การกระทำที่น่าเบื่อและทำซ้ำๆ เป็นกลไกที่สุดนี้ เพื่อพยายามทำให้สมองที่หมุนเร็วลีจี๋จนแทบจะไหม้อยู่นี้ ว่างเปล่าอย่างสมบูรณ์

ในโฮมสเตย์นอกจากเขาแล้ว ยังมีผู้เช่าระยะยาวอีกคนหนึ่ง อาศัยอยู่บนห้องใต้หลังคา เป็นผู้ชายวัยกลางคนหนวดเครารุงรัง ผมมันเยิ้มจับตัวเป็นก้อน ทั่วร่างแผ่กลิ่นเหล้าที่หมักหมมมานานปี ผู้ชายคนนี้อารมณ์แปลกประหลาด ไม่เคยพูดคุยกับใคร ทุกเช้า หลินเยี่ยนจะเห็นเขาหิ้วเหล้าขาวราคาถูกขวดหนึ่ง เดินโซเซไปนั่งบนโขดหินริมทะเล นั่งอยู่ตรงนั้นทั้งวัน หันหน้าเข้าหาเกลียวคลื่นที่ซัดสาด พึมพำอะไรบางอย่างด้วยภาษาถิ่นที่ไม่มีใครฟังรู้เรื่อง ตอนที่เถ้าแก่เนี้ยพูดถึงเขา หน้าตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ บอกว่าเขาเป็นไอ้ขี้เมาหน้าด้านที่ไล่ไม่ยอมไป แถมยังค้างค่าเช่ามาสามเดือนแล้ว หลินเยี่ยนไม่ได้มีความอยากรู้อยากเห็นในตัวเขามากนัก ทุกคนต่างก็มีขุมนรกเป็นของตัวเอง

จนกระทั่งกลางดึกคืนหนึ่ง พายุไต้ฝุ่นพัดผ่าน พายุฝนกระหน่ำ ฟาดกระหน่ำใส่หน้าต่าง ทั้งเกาะไฟดับ โลกทั้งใบจมดิ่งสู่ความมืดมิด หลินเยี่ยนหิวจนตื่น คลำทางไปที่ครัวส่วนกลางชั้นล่าง จุดเทียนหนึ่งเล่ม แล้วต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปหม้อหนึ่ง กลิ่นหอมของบะหมี่ลอยอบอวลไปทั่วชั้นล่าง จากห้องใต้หลังคามีเสียง "เอี๊ยดอ๊าด" ดังขึ้น ผู้ชายขี้เมาคนนั้น ถึงกับตามกลิ่นลงมา เขาไม่พูดอะไร เอาแต่จ้องเขม็งไปที่บะหมี่ในหม้อของหลินเยี่ยน หลินเยี่ยนแบ่งบะหมี่ให้เขาครึ่งหนึ่ง คนสองคนนั่งอยู่ใต้แสงเทียนวูบวาบ เผชิญหน้ากับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปคนละชาม ก้มหน้าก้มตากินเงียบๆ ผู้ชายคนนั้นกินเร็วมาก ราวกับพายุหมุนกวาดล้าง กินเสร็จ เขาวางชามลง จู่ๆ ก็เอ่ยปากขึ้น "บะหมี่ ต้มเละไปหน่อยนะ" หลินหย่วนเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่ขุ่นมัวของผู้ชายคนนั้น สะท้อนแสงเทียน เผยให้เห็นประกายประหลาด "ใจ ยังว้าวุ่นอยู่นะ"