บทที่ 192 ดีไซน์เล็กๆ ที่กลายเป็นกระแสเปรี้ยงปร้าง

หลินเยี่ยนแค่อ่านผ่านๆ เรื่องราวมีฉากหลังเป็นช่วงปลายราชวงศ์ชิงต้นยุคสาธารณรัฐจีนที่บ้านเมืองกำลังวุ่นวาย ตัวเอกเมิ่งซิ่น เป็นพ่อค้าผู้รอบรู้ที่เกิดในตระกูลบัณฑิต เขาพยายามใช้ความมั่งคั่งและสติปัญญาของตัวเองเพื่อกอบกู้ชาติด้วยอุตสาหกรรมในยุคกลียุค แต่สุดท้ายก็ต้องจบชีวิตลงด้วยโศกนาฏกรรมจากการถูกบดขยี้โดยกระแสธารแห่งยุคสมัย หนักแน่น หดหู่ และเต็มไปด้วยความรู้สึกถึงชะตากรรมทางประวัติศาสตร์ มันเป็นคนละโลกกับละครจานด่วนที่มีอยู่เกลื่อนกลาดในตลาดอย่างสิ้นเชิง แม้จะเป็นเพียงเศษเสี้ยวของบทประพันธ์ แต่แรงดึงดูดที่ซ่อนอยู่ในระหว่างบรรทัด ก็ทำให้ความหลงใหลในการแสดงที่หลับใหลไปนานของหลินเยี่ยน ขยับเขยื้อนอย่างควบคุมไม่ได้

วันรุ่งขึ้น เถ้าแก่เนี้ยมาทวงค่าเช่าอีกครั้ง เธอยืนเท้าสะเอวอยู่หน้าห้องใต้หลังคา ด่าทอด้วยถ้อยคำเผ็ดร้อน "ไอ้แก่ขี้เมา! วันนี้ถ้ายังไม่จ่ายค่าเช่าอีก ก็เก็บข้าวของไสหัวไปเลย!" "กระดาษเน่าๆ หนังสือขาดๆ ของแก ก็ไม่ต้องเอาไปหรอก! ฉันจะเอาไปชั่งกิโลขายให้หมด พอดีเลย จะได้เอามาหักค่าเหล้าครึ่งเดือน!" เว่ยฉางเฟิงขังตัวเองไว้ในห้อง ไม่ส่งเสียงเลยแม้แต่น้อย หลินเยี่ยนเดินเข้าไป และโอนเงินค่าเช่าสามเดือนให้เถ้าแก่เนี้ยเงียบๆ เถ้าแก่เนี้ยได้เงินแล้ว ก็ย่อมจากไปอย่างพึงพอใจ

ตกเย็น ในที่สุดเว่ยฉางเฟิงก็ออกจากห้อง เขาเห็นหลินเยี่ยนนั่งอยู่ในลานบ้าน ในแววตาไม่มีความซาบซึ้งใจเลยแม้แต่น้อย มีเพียงการเยาะเย้ย "ดาราใหญ่เงินเหลือใช้รึไง ถึงได้เอามาหว่านเล่นแบบนี้?" หลินเยี่ยนไม่โกรธเลยสักนิด เขาเพียงแค่มองอีกฝ่ายด้วยสายตาเรียบเฉย "ผมไม่ใช่ดาราใหญ่ครับ" "แต่ผมเป็นคนดูที่อยากดูเรื่องราวดีๆ" ประโยคนี้ ทำให้รอยยิ้มเยาะบนใบหน้าเว่ยฉางเฟิงแข็งค้าง เขาเงียบไปนานแสนนาน ก่อนจะหันหลังกลับเข้าห้องไป

โทรทัศน์ในห้องนั่งเล่นของโฮมสเตย์ ถูกใครก็ไม่รู้เปลี่ยนช่อง กำลังรีรันตอนจบของ บันทึกเมฆาและมหาสมุทรแห่งจิ่วโจว เว่ยฉางเฟิงบังเอิญเดินลงมาจากชั้นบน เขาชี้ไปที่อวี้อู๋ซินที่เลือดท่วมตัวในจอโทรทัศน์ แล้วหัวเราะเยาะ "เล่นล้นเกินไป" "โศกสลด โกรธแค้น ไม่ยอมจำนน... อารมณ์ทุกอย่างเขียนไว้บนหน้าหมด แทบจะควักหัวใจออกมาให้คนดูดูอยู่แล้ว" "มีแต่เทคนิค ล้วนๆ มันก็แค่ร่างที่ไร้จิตวิญญาณ" หลินเยี่ยนเพิ่งจะอ้าปากเถียง เว่ยฉางเฟิงก็พูดต่ออีกประโยค "แต่... โชคดีที่สายตายังดูจริงอยู่" "คนที่สามารถรักษาสายตาให้มีชีวิตชีวาอยู่ได้ ในบทละครขยะแบบนั้น นายเป็นคนแรกในรอบสิบปีนี้เลยนะ" พูดจบ เขาก็ล้วงเอาปึกบทละครยับยู่ยี่ที่เขาเพิ่งเก็บกลับมาออกมาจากอกเสื้อ แล้วโยนไปตรงหน้าหลินเยี่ยนโดยไม่มองด้วยซ้ำ "ในเมื่อว่างจนตัวสั่น ก็ช่วยฉันดูหน่อยสิว่าทางตันนี้จะแก้ยังไง" "ละครเรื่องนี้ ฉันคิดมาสิบปีแล้ว" "ฉันเขียนโครงร่างและเนื้อหนังของเขาออกมาได้ แต่ก็ไม่สามารถเติมจุดเด่น (จุดประกายวิญญาณ) ให้เขาได้เสียที" "ฉันรู้สึกเสมอว่า ตัวละครตัวนี้ขาด 'จิตวิญญาณ' ที่จะค้ำจุนทั้งเรื่องได้"

ปึกกระดาษต้นฉบับที่เปื้อนคราบเหล้าและขอบหลุดลุ่ยนั้น หลินเยี่ยนใช้เวลาอ่านทั้งคืน ในมุมมองของเขา มันไม่ใช่แค่บทละครอีกต่อไป ในระหว่างบรรทัด คือแนวคิดของอาณาจักรธุรกิจขนาดมหึมา คือภาพสะท้อนชีวิตผู้คนในยุคกลียุคช่วงปลายราชวงศ์ชิงต้นยุคสาธารณรัฐจีน ตัวเอกเมิ่งซิ่น พ่อค้าผู้รอบรู้แห่งยุค พยายามใช้การค้าเพื่อยุติสงคราม และกอบกู้ชาติด้วยอุตสาหกรรมในยุคที่บ้านเมืองสั่นคลอน ไม่มีเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ของหนุ่มสาว ไม่มีเรื่องราวปวดตับน้ำเน่า ทั้งเรื่องเต็มไปด้วยการห้ำหั่นกันด้วยเล่ห์เหลี่ยมชั้นเชิงท่ามกลางเสียงดีดลูกคิด เป็นการต่อสู้ดิ้นรนระหว่างจิตใจมนุษย์กับยุคสมัย