บทที่ 193 ความเข้าใจอันลึกซึ้งระหว่างคนบ้าสองคน

เว่ยฉางเฟิงโกรธจนลมออกหู กำหมัดแน่น ในวินาทีที่เขากำลังจะระเบิดอารมณ์ หลินเยี่ยนก็เดินเข้ามา เขาสวมหมวกแก๊ปและหน้ากากอนามัย เผยให้เห็นเพียงดวงตาคู่หนึ่ง "สัญญาที่พวกคุณเซ็นกับเถ้าแก่เนี้ย เป็นแค่สัญญาเช่าพื้นที่ชั่วคราว ไม่ใช่สัญญาเหมาสถานที่เชิงพาณิชย์" "ตามประมวลกฎหมายแพ่ง มาตรา 705 ระยะเวลาเช่าตั้งแต่หกเดือนขึ้นไป จะต้องทำเป็นลายลักษณ์อักษร ข้อตกลงปากเปล่าของพวกคุณ ถือเป็นการเช่าแบบไม่มีกำหนดเวลา ผู้เช่าโฮมสเตย์คนอื่นๆ ซึ่งก็คือพวกเรา สามารถคัดค้านและเรียกร้องให้พวกคุณหยุดพฤติกรรมละเมิดสิทธิ์ได้ทุกเมื่อ" เน็ตไอดอลผมเขียวถึงกับอึ้งไปกับคำพูดนี้ "นอกจากนี้ เนื้อหาการไลฟ์สดของพวกคุณ ยังเข้าข่ายเล่นมุกตลกหยาบโลนและโจมตีบุคคลอื่น ซึ่งละเมิดกฎหมายการกำกับดูแลระบบนิเวศข้อมูลเครือข่ายอินเทอร์เน็ต มาตรา 6" "ถ้าผมจำไม่ผิด แพลตฟอร์มไลฟ์สดของพวกคุณ เพิ่งถูกเรียกไปตักเตือนเรื่องคล้ายๆ กันนี้เมื่อเดือนที่แล้วนี่" สายตาของหลินเยี่ยนกวาดมองโลโก้บนอุปกรณ์ของพวกเขา "ผมว่า ทางแพลตฟอร์มคงไม่อยากได้รับจดหมายร้องเรียนที่แนบหลักฐานเป็นคลิปวิดีโอแบบเต็มๆ ในช่วงเวลาแบบนี้หรอกนะ"

ทั่วทั้งลานบ้าน เงียบกริบลงในพริบตา กลุ่มเน็ตไอดอลที่เมื่อกี้ยังกร่างสุดๆ ตอนนี้ได้แต่มองหน้ากันเลิ่กลั่ก พูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว สุดท้าย พวกเขาก็ต้องยอมจ่ายเงินชดเชย แล้วเก็บข้าวของกลับไปแบบหงอยๆ เว่ยฉางเฟิงยืนอึ้งอยู่กับที่ มองดูหลินเยี่ยนจัดการทุกอย่างจนเสร็จสิ้น จากนั้นก็เดินกลับเข้าบ้านไปหยิบไม้กวาด มากวาดเปลือกเมล็ดแตงโมบนพื้นอย่างใจเย็น เขาตบต้นขาตัวเองฉาดใหญ่ "ใช่เลย!" "นี่แหละรสชาติที่ใช่!" ดวงตาของเว่ยฉางเฟิงเปล่งประกายเจิดจ้าอย่างน่าทึ่ง "เมิ่งซิ่นกอบกู้ชาติ ไม่ได้พึ่งพาดาบหรือปืน แต่พึ่งพาการคำนวณ พึ่งพากฎเกณฑ์! เขาใช้วิธีการที่นุ่มนวลที่สุดแบบนี้นี่แหละ แทงมีดที่โหดเหี้ยมที่สุดออกมา!" "จิตวิญญาณ" ที่ตามหลอกหลอนเขามาสิบปี ในวินาทีนี้ ชัดเจนขึ้นมาแล้ว

ไม่กี่วันต่อมา เว่ยฉางเฟิงก็รับโทรศัพท์สายหนึ่ง เป็นเจ้าของเหมืองถ่านหินคนหนึ่งที่เคยเจอหน้ากันไม่กี่ครั้งเมื่อหลายปีก่อน ได้ยินมาว่าเขากำลังเขียนบทละคร ก็เลยแสดงความสนใจ มีข้อแม้ว่า เว่ยฉางเฟิงต้องไปดื่มเหล้าเป็นเพื่อนเขาที่โรงแรม "ไห่เทียนอีเซ่อ" ที่หรูที่สุดบนเกาะ เพื่อความหวังอันริบหรี่ เว่ยฉางเฟิงกัดฟันตอบตกลง หลินเยี่ยนไม่วางใจ จึงสวมรอยเป็นผู้ช่วย ตามเขาไปด้วย

ภายในห้องส่วนตัวที่หรูหราอลังการ ควันบุหรี่คละคลุ้ง เจ้าของเหมืองถ่านหินลงพุงคนนั้น ไม่แม้แต่จะปรายตามองบทละคร โยนมันทิ้งไว้ที่มุมโต๊ะ เขากับพวกเศรษฐีใหม่หลายคน มองเว่ยฉางเฟิงเป็นเหมือนลิงที่ถูกเอามาแสดงโชว์ "จักรพรรดิภาพยนตร์เว่ย ได้ยินมาว่าตอนที่คุณเล่นบทฮ่องเต้น่ะ แค่ประโยค 'เรารู้แล้ว' ก็ทรงพลังสุดๆ ไปเลยนี่! มาสิ แสดงให้พวกเราดูหน่อยสิ เล่นดีล่ะก็ ลาฟิตปี 82 ขวดนี้ ยกให้คุณเลย!" เสียงหัวเราะครื้นเครงดังขึ้นรอบโต๊ะอาหาร ใบหน้าของเว่ยฉางเฟิง เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำราวกับตับหมูทันที เขามองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความดูถูกเหล่านั้น แล้วมองกองกระดาษต้นฉบับที่เขารักดั่งแก้วตาดวงใจที่มุมโต๊ะ ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย "แม่งเอ๊ย ยังคิดว่าตัวเองเป็นจักรพรรดิภาพยนตร์อยู่อีกเหรอ?" เศรษฐีใหม่คนหนึ่งหมดความอดทน คว้าขวดเหล้าขึ้นมา แล้วเทไวน์สีแดงลงบนบทละครโดยตรง "ไม่ดื่มใช่ไหม? งั้นก็ให้ของรักของหวงของแกดื่มแทนแล้วกัน!" กระดาษต้นฉบับถูกน้ำไวน์ซึมซับจนเปียกชุ่ม เกิดเป็นคราบดวงใหญ่ในพริบตา

ความอดทนของเว่ยฉางเฟิงขาดผึงในวินาทีนั้น เขากำหมัดแน่น เตรียมจะล้มโต๊ะ มือเรียวยาวข้างหนึ่ง กดลงบนไหล่ของเขา หลินเยี่ยนลุกขึ้นยืน เขาถอดหมวกแก๊ปออก ไม่ได้แสดงท่าทีก้าวร้าวรุนแรงแต่อย่างใด เพียงแค่เดินช้าๆ ไปที่โต๊ะ หยิบบทละครที่เปียกโชกเล่มนั้นขึ้นมา สายตาของเขากวาดมองใบหน้ามันเยิ้มเหล่านั้นทีละคน สุดท้ายก็ไปหยุดอยู่ที่เจ้าของเหมืองถ่านหินผู้เป็นหัวหน้า เสียงหัวเราะในห้องส่วนตัวค่อยๆ เงียบลง หลินเยี่ยนเอ่ยปาก น้ำเสียงเย็นเยียบ "งบประมาณการลงทุนของละครเรื่องนี้ คือสามร้อยล้าน" "แค่เศษเงินของพวกคุณ ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอาชื่อไปแปะหน้าห้องน้ำกองถ่ายด้วยซ้ำ" ทุกคนในห้องตกตะลึง หลินเยี่ยนไม่มองพวกเขาอีก เขาดึงเว่ยฉางเฟิงที่ยังยืนอึ้งอยู่ออกมา "ไปเถอะ" "เรื่องละคร เดี๋ยวผมจัดการเอง"