ตอนที่ 194
บทที่ 194 ถูกตั้งชื่อว่าพ่อค้าอันดับหนึ่งในใต้หล้า
minibunny · 6,658 ตัวอักษร
เว่ยฉางเฟิงฟังจนอ้าปากค้าง เขาไม่เข้าใจเรื่องหุ้น แต่เขาเข้าใจถึงการเข่นฆ่าที่ไร้รอยเลือดนั้น "นี่... นี่มันหลอกลวงต้มตุ๋นกันชัดๆ!" "การศึกไม่หน่ายกลอุบาย" หลินเยี่ยนเอ่ยเรียบๆ "สนามการค้าก็เหมือนสนามรบ สิ่งที่เมิ่งซิ่นต้องทำ คือการเล่นงานคู่แข่งให้ตายภายใต้กฎเกณฑ์"
ท่ามกลางลมทะเล ทั้งสองคนรื้อโครงสร้างบทละครทั้งเรื่องจนกระจัดกระจาย แล้วนำมาปะติดปะต่อขึ้นมาใหม่ เว่ยฉางเฟิงรับผิดชอบโครงร่างและเลือดเนื้อ เขาบรรยายถึงความเด็ดเดี่ยว ความโศกเศร้า และสัจธรรมของโลกในยุคสมัยนั้นออกมาได้อย่างลึกซึ้งกินใจ หลินเยี่ยนรับผิดชอบเส้นลมปราณและจิตวิญญาณ เขาอัดฉีดตรรกะทางธุรกิจสมัยใหม่เข้าไปในตัวเมิ่งซิ่น ทำให้บุคคลเมื่อร้อยปีก่อนผู้นี้ มีการวางแผนและวิสัยทัศน์ที่ก้าวล้ำเหนือยุคสมัย คุณภาพของบทละคร ถูกยกระดับขึ้นไปอีกไม่รู้กี่ขั้น ท่ามกลางการโต้เถียงและการปะทะกันทางความคิด
เมื่อพวกเขาปรับปรุงโครงเรื่องสิบตอนแรกจนสมบูรณ์ ในที่สุดเสียงที่เงียบหายไปนานในหัวของหลินเยี่ยนก็ดังขึ้นอีกครั้ง [ระดับความสมบูรณ์ของบทละคร 'ต้าซางเมิ่งซิ่น' ถึง 80%] [ภารกิจรอง "ความคิดสร้างสรรค์อันเป็นเลิศ" สำเร็จลุล่วง] [มอบรางวัล: มุมมองผู้กำกับระดับต้น] [ตรวจพบสภาพจิตใจของโฮสต์... ระดับการฟื้นฟู 75%... ขีดจำกัดทางจิตใจคงที่... ยกเลิกกลไกการป้องกัน "จำศีลระดับลึก"]
กระแสข้อมูลที่เย็นสดชื่นไหลทะลักเข้าสู่สมอง เมื่อหลินเยี่ยนหันไปมองเส้นสายที่วาดไว้ยุ่งเหยิงบนผืนทรายอีกครั้ง โลกทั้งใบก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เขาราวกับมองเห็นเลนส์กล้อง มองเห็นขนาดภาพ มองเห็นการเคลื่อนไหวของตัวละคร และการเปลี่ยนแปลงของแสงและเงา "ฉากนี้ ฉากปะทะคารมระหว่างเมิ่งซิ่นกับรองเจ้ากรม จะอยู่ที่ห้องหนังสือไม่ได้" จู่ๆ หลินเยี่ยนก็เอ่ยปาก "ต้องอยู่ที่โรงงิ้ว ทั้งสองคนนั่งแยกกันคนละฝั่งของเวที ฟังงิ้วเรื่องติ้งจวินซานที่แสดงอยู่บนเวที แล้วโต้ตอบกันไปมา เสียงกลองบนเวที ก็คือจังหวะการห้ำหั่นของพวกเขา" เว่ยฉางเฟิงอึ้งไปเล็กน้อย ก่อนจะตบต้นขาตัวเองฉาดใหญ่ "ยอดเยี่ยม!"
สภาพจิตใจของหลินเยี่ยน ได้รับการเยียวยาอย่างปาฏิหาริย์ท่ามกลางความจดจ่อและการสร้างสรรค์ขั้นสุดยอดนี้ เขาไม่ถูกตัวละครเหล่านั้นฉีกทึ้งอีกต่อไป แต่กลับเรียนรู้ที่จะควบคุมพวกมัน และนำความสามารถของพวกมันมาปรับใช้เป็นของตัวเอง เขาคล้ำขึ้น ผอมลง แต่ดวงตาคู่นั้น กลับเปล่งประกายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น
