บทที่ 196 เจอคนจริง (กระดูกชิ้นโต) เข้าให้แล้ว

สถานที่คัดเลือกนักแสดง บรรยากาศตึงเครียด ดาราวัยรุ่นสายกระแสคนหนึ่งที่มาทดสอบหน้ากล้อง กำลังแสดงเป็นลูกน้องคนสนิทของเมิ่งซิ่น บทพูดง่ายๆ ท่อนหนึ่ง เขากลับท่องอย่างตะกุกตะกัก สายตาเอาแต่เหลือบมองหน้าจอคิวบทตลอดเวลา เว่ยฉางเฟิงปาบทละครลงพื้นโดยตรง "นายกำลังแสดงเป็นลูกจ้างที่ซื่อสัตย์ภักดี หรือกำลังแสดงเป็นพนักงานชั่วคราวที่รอเวลาเลิกงานตอกบัตรกลับบ้านฮะ? ในตานายไม่มีตัวละครเลย มีแต่ตัวนายเอง!" "ไสหัวออกไป!" ดาราหนุ่มหน้าใสที่ปกติแฟนคลับคอยประคบประหงมราวกับไข่ในหิน จะเคยได้รับความรังแกเช่นนี้ที่ไหน ขอบตาแดงก่ำขึ้นมาทันที และถูกผู้จัดการทั้งปลอบทั้งลากตัวออกไป ฉากนี้ ทำเอานักแสดงหลายคนที่มาทดสอบบทต่างก็อกสั่นขวัญแขวนไปตามๆ กัน ไม่นาน ชื่อเสียงเรื่อง "โรคบ้าไม่ยอมหาย" ของเว่ยฉางเฟิง ก็แพร่สะพัดไปทั่ววงการ นายทุนสองสามรายที่ตกลงกันไว้แต่แรก เริ่มเกิดความลังเล สายป่านเงินทุนของกองถ่ายดูเหมือนจะพยุงต่อไปไม่ไหวแล้ว หยางชิ่นร้อนใจจนหัวหมุน โลกภายนอกยิ่งพากันวิจารณ์ในแง่ลบ ฟันธงว่าละครน้ำดีที่แม้แต่นักแสดงก็ยังหาได้ไม่ครบเรื่องนี้ ถูกกำหนดมาให้ตายตั้งแต่ยังไม่ทันเกิดแน่นอน

การประชุมคัดเลือกนักแสดงอีกครั้ง นักแสดงอาวุโสคนหนึ่งที่มาทดสอบบท "หลงจู๊" (ผู้จัดการร้าน) แสดงได้อย่างเหมาะสม ไม่มีที่ติ เว่ยฉางเฟิงดูแล้วก็ค่อนข้างพอใจ เตรียมจะเคาะเลือก "เดี๋ยวก่อนครับ" หลินเยี่ยนเอ่ยขึ้นกะทันหัน เขานั่งอยู่ข้างเว่ยฉางเฟิง ในมือถือประวัตินักแสดง "ผู้กำกับเว่ย คุณให้เขาแสดงบทที่เพิ่งเพิ่มเข้ามาสดๆ ร้อนๆ สักฉากสิครับ" เขายื่นกระดาษแผ่นหนึ่งไปให้ "ให้เขาหันหน้าเข้าหาเก้าอี้เปล่าๆ แสดงฉาก 'ร้องห่มร้องไห้บอกว่าตัวเองลำบาก' บอกว่าเถ้าแก่ทำธุรกิจล้มเหลว ให้เขาม้วนเสื่อไสหัวไป"

นักแสดงอาวุโสอึ้งไปเล็กน้อย แต่ก็ทำตาม เขาหันหน้าเข้าหาเก้าอี้ ร้องไห้น้ำตานองหน้า คร่ำครวญถึงสถานการณ์อันน่าเวทนาที่ตัวเองมีทั้งคนแก่และเด็กต้องดูแล ทักษะการแสดงนับว่ายอดเยี่ยมมาก "ไม่ได้ครับ" หลินเยี่ยนส่ายหน้า เว่ยฉางเฟิงมองเขาอย่างไม่เข้าใจ "เมื่อกี้ตอนที่เขากำลังบรรยายว่าตัวเองน่าสงสารแค่ไหน มือซ้ายของเขาลูบตะเข็บกางเกงไปสามครั้งโดยสัญชาตญาณ" "นี่คือท่าทางปลอบประโลมตัวเองแบบฉบับคลาสสิก แสดงว่าสิ่งที่เขาพูดไม่ใช่เรื่องจริง แต่เป็นการท่องจำคำพูดที่เตรียมมาแล้ว ในใจเขาไม่ได้ลนลานเลย" "หลงจู๊ที่แท้จริง พอได้ยินว่าเถ้าแก่ล้มละลาย ปฏิกิริยาแรกคือเงินเก็บส่วนตัวของตัวเองจะทำยังไง ปฏิกิริยาที่สองถึงจะเป็นการคิดว่าจะไปหานายจ้างใหม่ที่ไหน ความเศร้าของเขา ควรจะแฝงไปด้วยการคิดคำนวณและความเห็นแก่ตัว ไม่ใช่ความน่าสงสารแบบบริสุทธิ์ใจที่แสดงออกมาแบบนี้"

"มุมมองแบบผู้กำกับ" ของหลินเยี่ยนถูกนำมาใช้อย่างเต็มที่ในวินาทีนี้ สิ่งที่เขามองเห็น ไม่ใช่แค่การแสดงธรรมดาๆ อีกต่อไป แต่เป็นความเคลื่อนไหวทางจิตวิทยาที่แท้จริงเบื้องหลังการแสดง ซึ่งตัวนักแสดงเองก็ยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ เว่ยฉางเฟิงใจสั่นสะท้าน เขาถามคำถามนักแสดงคนนั้นเกี่ยวกับ "เงินเก็บส่วนตัว" อีกสองสามข้อตามคำใบ้ของหลินเยี่ยน อีกฝ่ายมีสายตาหลุกหลิกจริงๆ และตอบคำถามได้อย่างมีช่องโหว่เต็มไปหมด สายตาที่เว่ยฉางเฟิงมองหลินเยี่ยน เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง นั่นคือความตื่นตะลึงแบบที่ได้เจอคู่ปรับที่สมน้ำสมเนื้อ

ภายใต้การร่วมมือของทั้งสองคน งานคัดเลือกนักแสดงแม้จะดำเนินไปอย่างล่าช้า แต่นักแสดงทุกคนที่ถูกเคาะเลือก ล้วนเข้ากับบทบาทได้อย่างไร้ที่ติ หนึ่งสัปดาห์ต่อมา กองถ่ายแบกรับความกดดันมหาศาล ปล่อยภาพฟิตติ้งภาพแรกออกมา โปสเตอร์เลือกใช้สไตล์ขาวดำที่เต็มไปด้วยมิติความรู้สึก ในภาพ หลินเยี่ยนที่ศีรษะโล้นสวมเสื้อคลุมยาวและเสื้อกั๊กหม่ากว้าลายซ่อน มือหนึ่งไพล่หลัง อีกมือหนึ่งถือลูกคิดไม้สีดำสนิทอันหนักอึ้ง แสงและเงาขับเน้นรูปร่างที่ผอมเพรียวแต่ตั้งตรงของเขา ในดวงตาคู่นั้น มีสิ่งซับซ้อนมากเกินไป ความเฉียบแหลมของพ่อค้า ความเมตตาของบัณฑิต ความอดทนและความเด็ดเดี่ยวท่ามกลางความผันผวนของยุคกลียุค โปสเตอร์ภาพนิ่งเพียงภาพเดียว กลับราวกับแบกรับเรื่องราวของยุคสมัยทั้งยุคเอาไว้