บทที่ 197 ขาใหญ่จอมบงการบท กับ การชิงไหวชิงพริบ

"ลองฉากนี้เลยครับ อาจารย์เหยียนเล่นตามแบบที่คุณคิดไว้ก่อนหนึ่งรอบ ผมจะเล่นรับส่งให้ จากนั้น เราค่อยเล่นตามบทเดิมอีกรอบ" "เล่นเสร็จ โหวตแบบไม่ระบุชื่อ ทีมงานทุกคนที่อยู่ที่นี่ ตั้งแต่คนจดคิวไปจนถึงคนจัดแสง ทุกคนมีหนึ่งโหวต ใครได้คะแนนเยอะกว่า ก็เอาตามนั้น" "คุณกล้าไหมครับ?"

ทั้งห้องเงียบกริบ ทุกคนคิดว่าหลินเยี่ยนบ้าไปแล้ว การไปประชันฝีมือการแสดงกับนักแสดงรุ่นเก๋าระดับเหยียนซง แถมยังเป็นฉากระเบิดอารมณ์ที่เขาถนัดที่สุดอีก มันไม่ต่างอะไรกับการเอาไข่ไปกระทบหิน เหยียนซงหรี่ตาลง ราวกับเพิ่งจะมองชายหนุ่มหัวโล้นคนนี้อย่างจริงจังเป็นครั้งแรก เขาหัวเราะ "ไอ้หนุ่มนี่ ใจเด็ดดีนี่"

แน่นอนว่าเขารับคำท้า ในมุมมองของเขา นี่ไม่ใช่การพนันเลยสักนิด แต่เป็นการสอนมวยฝ่ายเดียวต่างหาก "เคลียร์พื้นที่! ฝ่ายอุปกรณ์เตรียมพร้อม!"

รอบแรก เล่นตามบทที่เหยียนซงแก้ ฉากนี้เรียบง่ายมาก เป็นห้องหนังสือที่จัดแต่งอย่างประณีต รองเจ้ากรมการคลังที่รับบทโดยเหยียนซง พอรู้ตัวว่าถูกหลอกใช้ ก็เปลี่ยนสีหน้าทันที เขาตบโต๊ะดังปัง "เมิ่งซิ่น! แกชักจะเหิมเกริมเกินไปแล้วนะ!" เขาทั้งตะคอกทั้งทำหน้าถมึงทึง ออร่าอันทรงพลังแผ่ปกคลุมไปทั่วทั้งห้องในพริบตา เขาเดินอ้อมโต๊ะหนังสือ ต้อนเข้าหาทีละก้าว ชี้หน้าด่าหลินเยี่ยน บทพูดพรั่งพรูออกมา ทุกถ้อยคำแฝงไปด้วยความโกรธเกรี้ยวราวกับสายฟ้าฟาด ผู้ช่วยวัยรุ่นสองสามคนที่อยู่ในเหตุการณ์ ถูกออร่าของเขาข่มจนถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ นี่แหละคือฝีมือของนักแสดงรุ่นเก๋า ไม่ต้องบิลด์อารมณ์ บทจะมาก็มา ทรงพลังมากพอที่จะบิดเบือนสนามแม่เหล็กรอบๆ ตัวได้

เหยียนซงเล่นจบ หน้าอกยังหอบกระเพื่อมอย่างรุนแรง เขาปรายตามองหลินเยี่ยนอย่างดูแคลน รู้ผลแพ้ชนะแล้วล่ะ เขาคิดในใจแบบนั้น หลินเยี่ยนเพียงแค่ยืนนิ่งๆ อยู่ตรงนั้น ตั้งแต่ต้นจนจบ เขารักษาสีหน้าถ่อมตนแบบที่พ่อค้าควรจะมี ปล่อยให้ความโกรธของอีกฝ่ายพัดโหมกระหน่ำใส่