บทที่ 198 ฉากแรก: ฆ่าคนแบบไร้รอยเลือด

ปลายสายเงียบไปนานถึงครึ่งนาที นานจนหยางชิ่นนึกว่าอีกฝ่ายวางสายไปแล้ว จากนั้น เสียงหัวเราะดังกังวานก็ระเบิดขึ้นมาอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงทุบโต๊ะดังลั่น "ไอ้หนุ่ม! ฉันแม่งโคตรชอบความห้าวของแกเลย! รอเดี๋ยวนะเว้ย เดี๋ยวฉันไปหา!"

……

คำว่า "เดี๋ยวฉันไปหา" ของประธานหวัง คือครึ่งชั่วโมงต่อมา รถเบนซ์จีคลาสสีดำห้าคันก็มาจอดขวางทางเข้าโรงถ่ายภาพยนตร์และโทรทัศน์ ประตูรถคันหน้านำเปิดออก ชายสวมเสื้อเชิ้ตลายดอกสวมสร้อยทองเส้นโต ลงพุง กระโดดลงมาจากรถ เขาคือประธานหวังนั่นเอง ด้านหลังเขามีบอดี้การ์ดชุดดำเดินตามมาเป็นพรวน ท่าทางดุดันเอาเรื่อง ทำเอารปภ.ที่เตรียมจะเข้าไปเจรจาถึงกับตกใจถอยกรูดไปหลายก้าว คนในกองถ่ายต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก หน้าของเว่ยฉางเฟิงยิ่งซีดเผือด เขาคิดว่าเป็นพวกก่อกวนที่นายทุนซึ่งเพิ่งถอนตัวไปส่งมา แต่ประธานหวังไม่ได้แม้แต่จะปรายตามองพวกเขา สายตาของเขากวาดมองไปทั่วฝูงชน และสุดท้ายก็ไปหยุดอยู่ที่หลินเยี่ยนอย่างแม่นยำ วินาทีต่อมา ความกร่างบนใบหน้าของเขาก็หายวับไปในพริบตา เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มประจบประแจงแทน เขาวิ่งเหยาะๆ เข้ามา หยุดยืนห่างจากหลินเยี่ยนสามก้าว ถูมือไปมา "อาจารย์หลิน! ผมมาแล้วครับ! เอาเงินมาให้ด้วย!"

เขาโบกมือ บอดี้การ์ดด้านหลังก็รีบยกกระเป๋าเดินทางแบบตั้งรหัสสีดำที่ดูหนักอึ้งสองใบขึ้นมา เปิดออกดัง "แกร๊กๆ" ต่อหน้าทุกคน ภายในกระเป๋า คือเงินสดใหม่เอี่ยมที่วางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ทั่วทั้งกองถ่าย เงียบกริบไร้สรรพเสียง นี่มันยุคไหนกันแล้ว ยังมีคนพกเงินสดจำนวนมหาศาลขนาดนี้มาอีกเหรอ? "อาจารย์หลินครับ อย่ารังเกียจเลยนะครับ นี่คือก้อนแรก เอาไว้ใช้จ่ายในกองถ่ายก่อน ส่วนที่เหลือ ตอนบ่ายฝ่ายบัญชีจะโอนเข้าบัญชีให้ครับ" ประธานหวังโค้งคำนับปะหลับปะเหลือก "คุณวางใจได้เลย ผมเป็นคนหยาบกระด้าง ไม่เข้าใจเรื่องศิลปะหรอก แต่ผมรู้เรื่องนึง ละครที่อาจารย์หลินเล่นน่ะ มันต้องสุดยอดแน่นอน!" เขาหยุดไปนิด ก่อนจะเสริมอีกประโยค น้ำเสียงแฝงความจริงใจ "ผมเป็นแฟนคลับตัวยงของคุณเลยนะ! เรื่อง บันทึกเมฆาและมหาสมุทรแห่งจิ่วโจว น่ะ ผมดูไปยี่สิบรอบแล้ว! แล้วก็เรื่อง เรื่องใหญ่ในเมืองเล็ก ตอนที่คุณหันกลับมามองสามครั้งก่อนจากไปน่ะ ผมร้องไห้จนน้ำตาแทบจะท่วมเหมืองถ่านหินของผมเลย!"

คำพูดนี้ ทำเอาบรรยากาศในงานยิ่งดูแปลกประหลาดเข้าไปอีก "ต่อไปนี้ในกองถ่าย ถ้าคุณมีเรื่องอยากให้ช่วยรินน้ำชงชา หรือทำอะไรจุกจิกล่ะก็ เรียกผมได้เลยนะครับ!" เมื่อเห็นเจ้าของเหมืองถ่านหินคนนี้ ทำตัวว่าง่ายเหมือนลูกน้องตัวเล็กๆ เว่ยฉางเฟิงก็รู้สึกว่าโลกทัศน์ตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมาของเขาถูกทำลายป่นปี้ไม่มีชิ้นดี หยางชิ่นก็อึ้งไปเลยเหมือนกัน เธอมองหลินเยี่ยน พบว่าตั้งแต่ต้นจนจบ บนใบหน้าของเขาไม่มีสีหน้าแสดงอารมณ์ใดๆ เพิ่มเติมเลย ราวกับว่าฉากที่ทำเอาทุกคนอ้าปากค้างนี้ อยู่ในความคาดหมายของเขาตั้งแต่แรกแล้ว ปัญหาเรื่องเงินทุน ถูกแก้ไขด้วยวิธีที่ป่าเถื่อนที่สุด แต่ก็มีประสิทธิภาพที่สุด