บทที่ 199 ฉากสำคัญ

สเลตสับลงมา เกิดเสียงดังฟังชัด "แอ็กชัน!"

บทลูกเศรษฐีผลาญสมบัติที่จ้าวซิงแสดง ตามความเข้าใจของเขา ความโกรธควรจะระเบิดออกมาสู่ภายนอก หน้าอกของเขากระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง เส้นเลือดที่ลำคอปูดโปน เขาใช้แรงทั้งหมดตะคอกบทพูดออกมา "เมิ่งซิ่น! แกอย่ามารังแกกันให้มันมากนักนะ!"

เสียงคำรามดังก้องไปทั่วสตูดิโอ หลินเยี่ยนไม่ได้ต่อบทอารมณ์กับเขา เมิ่งซิ่นที่เขาแสดง เพียงแค่หลุบตาลงอย่างเงียบงัน สายตาตกลงบนสมุดบัญชีตรงหน้า มุมสมุดบัญชีเล่มนั้นเปื้อนคราบสกปรกเล็กน้อยจากการกระทำของจ้าวซิงเมื่อครู่นี้ เมิ่งซิ่นยื่นนิ้วออกไป ใช้ปลายนิ้ว ค่อยๆ เช็ดคราบสกปรกนั้นออกอย่างใจเย็นและอดทน การกระทำของเขาแฝงไว้ด้วยความทะนุถนอมต่อสิ่งของ ซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะของพ่อค้า การเมินเฉยอย่างสิ้นเชิงแบบนี้ เป็นการหยามเกียรติยิ่งกว่าการตอบโต้ที่รุนแรงใดๆ

อารมณ์ระเบิดระเบ้อที่จ้าวซิงเตรียมไว้สำหรับฉากต่อไป ถูกจุกอยู่ที่คอ กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความอัดอั้น หลังจอมอนิเตอร์ เว่ยฉางเฟิงกำหมัดแน่น ตาไม่กะพริบเลยแม้แต่น้อย เขาเห็นว่า จู่ๆ หลินเยี่ยนก็ขยับตัว การเอียงตัวเพียงเล็กน้อย กลับสร้างความเปลี่ยนแปลงอย่างมหาศาลให้กับเลนส์กล้อง ภายในเฟรมภาพ ร่างทั้งร่างของเขา บังเอิญรับแสงหลักเข้ามาที่ด้านข้างของตัวเองอย่างพอดิบพอดี ส่วนตำแหน่งที่จ้าวซิงยืนอยู่ กลับถูกเงาของเขาทอดทับจนมืดมิดไปกว่าครึ่งในชั่วพริบตา

องค์ประกอบในภาพ ถูกเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน ด้านหนึ่งคือนักล่าที่มีแสงและเงาตัดกันอย่างชัดเจน โครงหน้าคมคาย อีกด้านหนึ่งคือเหยื่อที่ใบหน้าพร่ามัว ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด เว่ยฉางเฟิงรู้สึกว่าตัวเองแทบจะหายใจไม่ออกในวินาทีนี้ นี่มันไม่ใช่สัญชาตญาณที่นักแสดงควรจะมีเลย หลินเยี่ยน ถึงกับเรียนรู้วิธีใช้ร่างกายของตัวเองมาจัดองค์ประกอบภาพทั้งเฟรมได้แล้ว