บทที่ 200 ฝีมือคือการศัลยกรรมที่ดีที่สุดของผู้ชาย

คืนวันศุกร์ สองทุ่มตรง ความมืดมิดเพิ่งจะกลืนกินเมืองใหญ่ ในบ้านเรือนหลายหลัง แทบจะอยากมีมือถือสักสามเครื่อง แล้วเปิดดูละครของหลินเยี่ยนพร้อมกันทั้งสามเครื่อง แอปพลิเคชันหนึ่งคือบทสรุปก่อนตอนจบของ สไนเปอร์เล็งรัก อีกแอปพลิเคชันหนึ่งคือบทนำของ ในที่ไร้สุ้มเสียง บนหน้าจอ คุณหมอโจวอวี่ยืนตากฝนที่ตกลงมาอย่างหนักจนเปียกโชกไปทั้งตัว ใบหน้าที่มักจะรักษารอยยิ้มจอมปลอมอันสมบูรณ์แบบไว้เสมอ ในที่สุดก็แตกสลายลงอย่างสิ้นเชิง น้ำฝนที่ผสมกับเลือดซึ่งไหลรินลงมาจากหางคิ้ว ทำให้แว่นตากรอบทองที่ปกติจะดูสุภาพเรียบร้อย แฝงไปด้วยความบ้าคลั่งอย่างสิ้นหวัง เสียงไซเรนตำรวจดังแสบแก้วหู แสงไฟสีแดงและน้ำเงินสาดส่องสลับกันไปมาบนใบหน้าที่ซีดเซียวของเขา เขากางแขนออก ยืนขวางหน้านางเอก เผชิญหน้ากับวงล้อมของตำรวจ ในดวงตาดอกท้อคู่สวยนั้น ลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงที่หมายจะแผดเผาโลกทั้งใบให้เป็นจุณ ข้อมูลเรตติ้งพุ่งทะยานอย่างบ้าคลั่ง

[ฉันจะบ้าตาย! โจวอวี่อย่าทำแบบนี้! ฉันขอร้องล่ะ!] [นี่แหละคือความรัก! ไม่ใช่การครอบครอง แต่คือการทำลายล้าง! ทำลายล้างไปพร้อมๆ กับตัวเอง!] [ร้องไห้จนตายแล้ว เขาถอนตัวออกมาได้แท้ๆ เขาแค่ไม่อยากหลอกเธออีกต่อไปแล้ว]

ในขณะที่ผู้ชมกำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นให้กับโศกนาฏกรรมของโจวอวี่ ก็มีคนมือไว สลับหน้าจอ ภาพก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ฉากเปิดเรื่อง ในที่ไร้สุ้มเสียง คือฟลอร์เต้นรำที่ผู้คนมัวเมาในแสงสีของพาราเมาท์ กู้เสี่ยวเป่ยที่รับบทโดยหลินเยี่ยน หวีผมเรียบแปล้ สวมชุดสูทสีขาวสุดฉูดฉาด กำลังแกว่งแก้วไวน์ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเมามายและฉาบฉวย เขาคว้าเงินกำใหญ่ สาดขึ้นฟ้าอย่างบ้าคลั่ง เรียกให้ฝูงชนเข้ามาแย่งกันอุตลุด จากนั้น เขาก็กระชากตัวนางรำคนหนึ่งเข้ามาอย่างหยาบคาย พูดจาแทะโลม ท่าทางน่าเกลียดน่าชัง คอมเมนต์ถูกความโกรธและความผิดหวังท่วมท้นในพริบตา

[ทำบ้าอะไรเนี่ย? ทำไมถึงเป็นบทที่มีกลิ่นอายความชั่วร้ายแบบนี้อีกแล้วล่ะ? แนวทางนักแสดงของหลินเยี่ยนแคบขนาดนี้เลยเหรอ?] [ฉูดฉาดเกินไป การแสดงแบบนี้... สู้โจวอวี่ไม่ได้เลย อย่างน้อยโจวอวี่ก็ยังหล่อ] [ผิดหวังจัง นึกว่าจะได้เห็นอะไรแปลกใหม่ ที่แท้ก็เป็นแค่ลูกเศรษฐีผลาญสมบัติจอมเลี่ยน] [หรือว่าฉันจะมองตื้นไปเอง? รู้สึกเหมือนมันไม่ได้มีแค่นี้ ฉันเคยอ่านแนะนำตัวละครมา หมอนี่อยู่ฝั่งเรานะ!] [ถึงเขาจะดูเลี่ยน แต่ทำไมฉันกลับรู้สึกว่าเขาหล่อขึ้นล่ะเนี่ย? (ทำหน้าคนคลั่งรัก)]

จนกระทั่งเนื้อเรื่องดำเนินมาถึงตอนที่กู้เสี่ยวเป่ยถูกพวกญี่ปุ่นพาตัวไปที่ห้องสอบสวนอันน่าขนลุก หน้ากล้อง เขานั่งอยู่หน้าโต๊ะที่ปูผ้าปูโต๊ะสีขาวสะอาด ตรงหน้ามีสเต๊กเนื้อที่สุกระดับมีเดียมแรร์และมีเลือดซิบๆ วางอยู่ ฉากหลัง คือสหายร่วมรบที่ถูกจับกุมตัวของเขากำลังถูกทรมาน เสียงครางต่ำด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นเป็นระยะๆ ทว่ากู้เสี่ยวเป่ยกลับทำราวกับไม่ได้ยิน เขาหยิบมีดและส้อมขึ้นมา หั่นเนื้อชิ้นเล็กๆ ออกมาด้วยท่าทางสง่างาม ก้อนเนื้อสีชมพูที่มีเลือดซึม ถูกเขาส่งเข้าปาก เขาเคี้ยวอย่างช้าๆ บนใบหน้าถึงกับมีร่องรอยของการดื่มด่ำกับรสชาติ เสียงด่าทอในคอมเมนต์ยิ่งรุนแรงขึ้น