บทที่ 201 การเข้ากองถ่ายแบบไร้รอยต่อ

การถ่ายทำ พ่อค้าอันดับหนึ่งในใต้หล้า ดำเนินมาเกินครึ่งเรื่องแล้ว เนื้อเรื่องเข้าสู่ช่วงที่กดดันที่สุด เมิ่งซิ่นถูกบีบบังคับด้วยสถานการณ์บ้านเมือง จากพ่อค้าผู้ยึดมั่นในคุณธรรมและสัจจะ ค่อยๆ ก้าวเข้าสู่การเป็น "พ่อค้าหน้าเลือด" ที่ถูกผู้คนก่นด่า ฉากนี้คือ "การแจกโจ๊กผสมทราย" ยุ้งฉางของเมิ่งซิ่นถูกทางการและบริษัทต่างชาติร่วมมือกันปิดล้อม นอกเมืองเต็มไปด้วยผู้หิวโหย เสบียงที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดในมือเขา ไม่เพียงพอที่จะช่วยชีวิตทุกคนได้ เพื่อแสวงหาหนทางรอดเพียงหนึ่งเดียว เขาต้องใช้เสบียงอันน้อยนิดนี้ ประทังชีวิตผู้คนให้ได้จนกว่ากองกำลังหนุนจะมาถึง กองถ่ายจำลองภาพปีข้าวยากหมากแพงในยุคปลายราชวงศ์ชิงขึ้นมา ทุกหนทุกแห่งเต็มไปด้วยนักแสดงประกอบที่สวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งและมีใบหน้าซูบผอมเหลืองซีด เว่ยฉางเฟิงนั่งอยู่หลังจอมอนิเตอร์ สีหน้าเคร่งเครียด ความยากของฉากนี้ ไม่ได้อยู่ที่การจัดฉากภาพรวม แต่อยู่ที่หลินเยี่ยน เขาต้องแสดงให้เห็นถึงการต่อสู้ดิ้นรนในใจของเมิ่งซิ่น แสดงให้เห็นถึงความเจ็บปวดของปัญญาชนที่ต้องลงมือทุบทำลายความเชื่อของตัวเอง "เตรียมตัว—— แอ็กชัน!" ในเลนส์กล้อง เมิ่งซิ่นสวมเสื้อคลุมยาวสีพื้น ยืนอยู่หน้าโรงทานขนาดใหญ่ ลูกจ้างด้านหลังเขากำลังยกกระสอบทรายเตรียมจะเทลงในหม้อต้มโจ๊กที่กำลังเดือดปุดๆ ในดวงตาของผู้หิวโหยที่รับบทโดยนักแสดงประกอบ เต็มไปด้วยความสิ้นหวังอย่างด้านชา "เถ้าแก่... จะทำแบบนี้จริงๆ หรือขอรับ?" นักแสดงวัยรุ่นที่ร่วมแสดงด้วยมือสั่นเทา เมิ่งซิ่นที่รับบทโดยหลินเยี่ยนไม่ได้มองเขา เพียงแค่จ้องเขม็งไปยังหม้อโจ๊กที่กำลังเดือดพล่าน ริมฝีปากของเขาเม้มแน่นจนเป็นเส้นตรงสีขาวซีด สันกรามเกร็งแน่น "เท" คำคำเดียว ถูกเค้นออกมาจากลำคออย่างยากลำบาก แหบพร่าและแห้งผาก พวกลูกจ้างหลับตา สาดทรายลงไปในหม้อ โจ๊กเปลี่ยนเป็นขุ่นมัวจนดูไม่ได้ในพริบตา ในตอนนั้นเอง หลินเยี่ยนไม่ได้เดินตามบล็อกกิ้งในบทละคร แต่กลับเดินตรงไปที่ขอบหม้อ ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน เขายื่นมือออกไป กอบข้าวที่ผสมกับกรวดทรายขึ้นมากำหนึ่งจากโจ๊กร้อนจัด ไอร้อนลวกหลังมือเขาจนแดงเถือก แต่เขาไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย ส่งข้าวที่ปนทรายกำนั้นเข้าปากตัวเอง เมื่อเผชิญหน้ากับผู้หิวโหยทั้งหมด เขาก็เริ่มเคี้ยว กรวดทรายเสียดสีกับฟัน เกิดเป็นเสียงกรอดๆ ที่ชวนให้เสียวฟัน กล้ามเนื้อบนใบหน้าของเขากระตุกด้วยความเจ็บปวด ขอบตาแดงก่ำขึ้นมาทันที น้ำตาเอ่อคลอเบ้า แต่เขาไม่ได้หยุด เขาเคี้ยว กลืนกิน และไม่ยอมแพ้ ความเจ็บปวดและความไม่กล้าตัดใจในตอนแรกในดวงตาดอกท้อคู่นั้น ค่อยๆ ถูกบดขยี้ บดขยี้จนแหลกละเอียด และสุดท้าย ก็กลายเป็นความเด็ดเดี่ยวที่นิ่งสนิทราวกับป่าช้า นั่นคือแววตาที่มีได้เฉพาะหลังจากลงมือฝังศพจิตวิญญาณของตัวเองไปแล้วเท่านั้น นักแสดงประกอบคนหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงข้ามเขา ถูกแววตานั้นมองจนตัวสั่น ถึงกับก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ "คัต!" เว่ยฉางเฟิงลุกพรวดขึ้นยืน การแสดงสดแบบด้ด้นนี้ ได้ทุบทำลายตัวละครเมิ่งซิ่นจนแหลกละเอียด แล้วนำมาประกอบขึ้นใหม่อีกครั้ง เมิ่งซิ่นผู้อ่อนโยนดั่งหยก ได้ตายไปแล้ว คนที่รอดชีวิตมาได้ คือสัตว์ป่าที่สามารถกลืนกินกรวดทรายและมีเลือดเต็มปาก เพียงเพื่อที่จะมีชีวิตรอดต่อไป

……

นอกกองถ่าย ชื่อของหลินเยี่ยนกลายเป็นสูตรลับเรียกยอดวิวกระแสใหม่ เนื้อเรื่องของ ในที่ไร้สุ้มเสียง ดำเนินมาถึงช่วงไคลแมกซ์ที่สุดแล้ว สถานะของกู้เสี่ยวเป่ยถูกเปิดโปง เขาถูกสหายที่เขาเคยปกป้องด้วยชีวิตเข้าใจผิด และถูกผู้หญิงที่เขารักสุดหัวใจหันกระบอกปืนเข้าใส่ ถูกทุกคนทอดทิ้ง รอบด้านมีแต่ศัตรู เขาเดินอยู่เพียงลำพังท่ามกลางสายฝนอันหนาวเหน็บในคืนนครเซี่ยงไฮ้ แผ่นหลังโดดเดี่ยวอ้างว้าง #กู้เสี่ยวเป่ยโดนมีดแทงจนชาแล้ว# #ส่งใบมีดโกนให้กู้เสี่ยวเป่ย# ทุกแพลตฟอร์มโซเชียล เต็มไปด้วยเสียงคร่ำครวญ ชื่อของหลินเยี่ยน ผูกติดอย่างแยกไม่ออกกับคำว่า "ปวดตับ" "ความรู้สึกเปราะบางพังทลาย" และ "หล่อเก่งแต่ชีวิตบัดซบ" (美強慘 - Měi Qiáng Cǎn) ความนิยมของเขา พุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

สัญชาตญาณของกลุ่มทุนมักจะไวที่สุดเสมอ ห้องทำงานของหยางชิ่น กลายเป็นสถานที่ที่คึกคักที่สุดในเมืองเจ้อเจียงไปแล้ว บทละครระดับท็อปนับไม่ถ้วน สัญญาพรีเซนเตอร์มูลค่ามหาศาล ปลิวว่อนเข้ามาดั่งเกล็ดหิมะ "ประธานหยางคะ ค่าตัวเก้าหลัก (ร้อยล้าน) บทพระเอกซีรีส์ย้อนยุคฟอร์มยักษ์ระดับ S+ ขอแค่อาจารย์หลินพยักหน้า พรุ่งนี้ประกาศเป็นทางการได้เลยค่ะ" "ประธานหยางคะ พวกเราเป็นแบรนด์หรูระดับบลูชิพ (Blue-chip) ระดับท็อป อยากจะเชิญอาจารย์หลินมาเป็นโกลบอลแบรนด์แอมบาสเดอร์ (Global Brand Ambassador) ค่าตอบแทนคุณเสนอมาได้เลยค่ะ" หยางชิ่นเพิ่งวางสายหนึ่ง อีกสายก็โทรเข้ามาทันที เธอนวดขมับที่ปวดตุบๆ เหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์ เป็นข้อความวีแชตจากหลินเยี่ยน มีเพียงประโยคเดียว "พี่ครับ ปฏิเสธไปให้หมดเลย" หยางชิ่นมองออกไปนอกหน้าต่าง ด้านล่างตึกยังมีนายทุนสองสามคนมาดักรออยู่เลย เธอสูดหายใจลึกๆ แล้วกดโทรศัพท์หาผู้ช่วย "ประกาศออกไปว่า จนกว่าหลินเยี่ยนจะถ่าย พ่อค้าอันดับหนึ่งในใต้หล้า ปิดกล้อง จะไม่รับงานโฆษณา และไม่เข้าร่วมกิจกรรมใดๆ ทั้งสิ้น" ข่าวนี้แพร่ออกไป ทำเอาคนในวงการฮือฮา บ้างก็ว่าเขาหยิ่งยโส บ้างก็ว่าเขาโง่เขลา มีเงินมากองตรงหน้าแท้ๆ กลับไม่ยอมคว้าไว้

ในกองถ่าย หลินเยี่ยนไม่รู้เรื่องพวกนี้เลย เขากำลังคุยรายละเอียดฉาก "จลาจล" ถัดไปกับเว่ยฉางเฟิงอยู่ ฉากนี้ ร้านของเมิ่งซิ่นถูกชาวบ้านที่กำลังโกรธแค้นบุกทำลาย และเขาถูกรุมทำร้ายท่ามกลางความชุลมุน ฉากนี้สเกลใหญ่มาก นักแสดงประกอบเยอะมาก แถมยังมีการวางจุดระเบิดขนาดเล็กไว้หลายจุด เพื่อจำลองภาพการทำลายข้าวของของกลุ่มผู้ก่อจลาจล การถ่ายทำเริ่มขึ้น ฝูงชนกรูกันเข้ามาในพริบตา เสียงด่าทอ เสียงผลักไส เสียงของแตกกระจาย ปะปนกันมั่วไปหมด เมิ่งซิ่นที่รับบทโดยหลินเยี่ยน ถูก "ผู้ก่อจลาจล" หลายคนผลักจนล้มลงกับพื้น เขาเอาตัวบังนักแสดงวัยรุ่นที่รับบทเป็นลูกศิษย์ตัวน้อยไว้ พยายามหลบหลีกอย่างยากลำบากท่ามกลางฝูงชน "ปัง——!" เสียงระเบิดดังสนั่น จุดระเบิดที่อยู่ใกล้พวกเขาทสุด ระเบิดก่อนเวลาที่กำหนดไว้ครึ่งวินาที เศษไม้และเศษอุปกรณ์ประกอบฉาก พุ่งเข้าใส่หน้าพร้อมกับแรงอัดอากาศมหาศาล รูม่านตาของหลินเยี่ยนหดเกร็งอย่างรุนแรง เขาพลิกตัวกลับอย่างแรงแทบจะด้วยสัญชาตญาณ เอาตัวเองบังนักแสดงวัยรุ่นที่กำลังตกใจจนทำอะไรไม่ถูกไว้จนมิด เขารู้สึกเหมือนถูกอะไรบางอย่างกระแทกเข้าที่หลังอย่างจัง ความเจ็บปวดแหลมปรี๊ดแล่นแปลบไปทั่วร่างในพริบตา ของเหลวอุ่นๆ ซึมผ่านเสื้อผ้าบางๆ ออกมาอย่างรวดเร็ว โลกเงียบไปครึ่งวินาที ก่อนจะตามมาด้วยเสียงกรีดร้องแสบแก้วหู "อาจารย์หลินบาดเจ็บ!" "เร็วเข้า เรียกหมอมา!" กองถ่ายวุ่นวายโกลาหลไปหมดในพริบตา เว่ยฉางเฟิงพุ่งเข้ามาเป็นคนแรก ถลกเสื้อหลินเยี่ยนออก พอเห็นบาดแผลลึกจนเห็นกระดูกที่หลังของเขา หน้าก็ซีดเผือดเป็นไก่ต้ม หมอประจำกองถ่ายรีบเข้ามาปฐมพยาบาลบาดแผลอย่างเร่งด่วน น้ำเสียงร้อนรน "แผลลึกเกินไป ต้องรีบไปเย็บที่โรงพยาบาลเดี๋ยวนี้เลย! ไม่งั้นจะติดเชื้อเอาได้!" หลินเยี่ยนนอนหมอบอยู่บนพื้น เหงื่อชุ่มผมหน้าม้า ริมฝีปากซีดเผือดไร้สีเลือดเพราะความเจ็บปวด เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่หันหน้าไปมองภาพสะท้อนอันน่าเวทนาของตัวเองในเศษกระจกที่แตกอยู่ข้างๆ ในกระจก เลือดที่หลังของเขา ย้อมเสื้อคลุมยาวให้กลายเป็นสีแดงไปกว่าครึ่งตัวแล้ว ภาพนั้นช่างสมจริงและน่าอนาถใจนัก จู่ๆ แววตาของเขาก็เปลี่ยนไป "ผู้กำกับเว่ย" "ไม่ต้องไปโรงพยาบาล" "ตั้งกล้อง ถ่ายฉากต่อไปเลย ฉากที่เมิ่งซิ่นถูกผู้ก่อจลาจลรุมกระทืบ" เว่ยฉางเฟิงอึ้งไปเลย "นายบ้าไปแล้วเหรอ?!" "แผลนี้แหละกำลังดี สมจริงกว่าถุงเลือดปลอมไหนๆ ซะอีก"