บทที่ 202 การลงทุนครั้งสุดท้าย กับกระดูกสันหลังของชาติ

ใช้เวลาถึงหกชั่วโมง เมื่อหลินเยี่ยนลุกขึ้นจากเก้าอี้แต่งหน้า คนในกระจกก็ไม่ใช่เขาอีกต่อไป รอยเหี่ยวย่นลึกสลักอยู่เต็มหน้าผากและหางตา จุดด่างดำแห่งวัยชรากระจายอยู่บนผิวหนังที่แห้งเหี่ยว ดวงตาดอกท้อที่มักจะทอประกายระยิบระยับอยู่เสมอ บัดนี้กลับขุ่นมัว ทว่าในส่วนลึกของรูม่านตากลับซ่อนสระน้ำลึกที่ผ่านการมองเห็นเรื่องราวทางโลกมาอย่างโชกโชน การถ่ายทำของกองถ่ายดำเนินมาถึงช่วงท้ายแล้ว เส้นเวลาถูกลากยาวมาถึงช่วงปลายราชวงศ์ชิงต้นยุคสาธารณรัฐจีนที่บ้านเมืองกำลังสั่นคลอน เขาเดินหลังค่อม แต่ละก้าวล้วนหนักอึ้งและเชื่องช้า ความเฉียบแหลมและการคิดคำนวณของเมิ่งซิ่นในวัยกลางคน ถูกกาลเวลาบดขยี้จนหมดสิ้น เหลือเพียงความเงียบงันที่หนักแน่นดั่งผืนดินสีเหลือง

ฉากสำหรับการถ่ายทำฉากสุดท้ายถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว ร้านค้าตระกูลเมิ่ง ยักษ์ใหญ่ทางการค้าที่เคยรุ่งเรืองถึงขีดสุดในอดีต บัดนี้เหลือเพียงความสง่างามที่ว่างเปล่า ป้ายชื่อร้านสีทองด้านหน้าลอกร่อนไปนานแล้ว มีเพียงตัวอักษรใหญ่ห้าตัว "พ่อค้าอันดับหนึ่งในใต้หล้า" ที่ยังพอมองเห็นความยิ่งใหญ่ในวันวานได้อย่างเลือนลาง ยามค่ำคืนอันมืดมิด สรรพสิ่งเงียบสงัด ชายหนุ่มสวมชุดจงซานคนหนึ่ง เดินเข้ามาในลานบ้านที่เงียบเหงาแห่งนี้ เขายังหนุ่มมาก รูปร่างผอมบาง แต่สายตากลับดุจดวงดาวอันหนาวเหน็บ แฝงไปด้วยความเฉียบคมที่สามารถแทงทะลุความมืดมิดได้ เว่ยฉางเฟิงคุมกล้องด้วยตัวเอง ถึงกับผ่อนลมหายใจให้เบาลง

ในเลนส์กล้อง เมิ่งซิ่นในวัยชราที่รับบทโดยหลินเยี่ยน นั่งเผชิญหน้ากับบัณฑิตหนุ่มที่ใช้นามแฝงว่า "นายท่านซุน"โดยมีโต๊ะแปดเซียนคั่นกลาง บนโต๊ะไม่มีสมุดบัญชี มีเพียงชาที่เย็นชืดแล้วหนึ่งกา "ผู้เฒ่าเมิ่ง ผู้น้อยมาที่นี่ในวันนี้ ไม่ใช่เพื่อเรื่องธุรกิจครับ" เสียงของนายท่านซุนดังกังวาน หนักแน่นดุจหินผา เมิ่งซิ่นไม่ได้แม้แต่จะเหลือบตาขึ้นมอง นิ้วที่แห้งเหี่ยวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเนิบนาบ "ถ้าไม่คุยเรื่องธุรกิจ ที่นี่ของชายชราก็ไม่มีอะไรให้คุยแล้วล่ะ" "ความอิ่มท้อง ความอยู่รอด นั่นแหละคือสิ่งที่เมิ่งซิ่นผู้นี้แสวงหามาตลอดชีวิต" นายท่านซุนยืดหลังตรง จ้องมองยักษ์ใหญ่ทางการค้าในตำนานตรงหน้าด้วยสายตาลุกโชน "ความอิ่มท้อง? ความอยู่รอด?" เขาพูดด้วยความเจ็บปวดใจ "ตอนนี้ประตูประเทศถูกเปิดกว้าง บ้านเมืองแตกสลาย คนอดอยากตายเกลื่อนกลาด! พี่น้องร่วมชาติสี่ร้อยล้านคนของผมยังไม่อิ่มท้อง แล้วความอยู่รอดของตระกูลเดียว มันจะไปมีความหมายอะไร!" "ชาติพินาศ การค้าจะอยู่ได้อย่างไร!" แปดคำสุดท้าย ราวกับเสียงฟ้าร้องดังกึกก้องในห้องโถงที่ว่างเปล่า

นิ้วของเมิ่งซิ่นที่เคาะโต๊ะอยู่ หยุดชะงักลงทันที เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ในดวงตาที่ขุ่นมัวคู่นั้น ในที่สุดก็มีระลอกคลื่นความหวั่นไหวปรากฏขึ้น เขามองเห็นเปลวไฟแห่งความมุ่งมั่นที่ไม่เสียดายสิ่งใดในดวงตาของชายหนุ่ม เปลวไฟนั้นร้อนแรงเสียจนแทบจะแผดเผาร่างกายที่ผุพังของเขาให้ลุกไหม้ไปด้วย มืออีกข้างใต้โต๊ะ กำหมัดแน่นอย่างเงียบๆ เว่ยฉางเฟิงจับภาพกล้ามเนื้อที่สันกรามของหลินเยี่ยนที่ตึงเครียดขึ้นมากะทันหันผ่านเลนส์กล้องได้อย่างชัดเจน นั่นคือความเดือดดาลที่ถูกปิดผนึกมาเนิ่นนาน คือการต่อสู้ดิ้นรนที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เนิ่นนาน เมิ่งซิ่นก็สั่งให้คนรับใช้ออกไป ในห้องโถงที่ว่างเปล่า เหลือเพียงเขากับชายหนุ่มผู้ดื้อรั้นคนนั้น เมิ่งซิ่นหลุบตาลงอีกครั้ง "พูดมาเถอะ ต้องการเท่าไหร่" นายท่านซุนบอกตัวเลขมหาศาลที่มากพอจะทำให้ร้านค้าใดๆ ก็ตามล้มละลายได้ในพริบตา เขาไม่ได้ปิดบัง ยอมรับตามตรงว่าเงินก้อนนี้ไม่ได้เอาไปลงทุนทำธุรกิจ แต่เอาไปใช้เพื่อการปฏิวัติ อาจจะสูญเปล่า อาจจะไม่ได้กำไรกลับมาแม้แต่แดงเดียว หรืออาจจะนำภัยพิบัติมาสู่ตระกูลเมิ่งถึงขั้นสิ้นเนื้อประดาตัว เมิ่งซิ่นไม่ได้ลังเลเลย

เขาลุกขึ้นยืนอย่างสั่นเทา เดินทีละก้าวๆ ไปที่ใต้ป้ายที่เขียนว่า "พ่อค้าอันดับหนึ่งในใต้หล้า" บานนั้น เขาหันกลับมา ก้นบึ้งของดวงตาที่ขุ่นมัว คือความโศกเศร้าที่มองทะลุความผันผวนของโลก และยังเป็นความเด็ดเดี่ยวแบบทุบหม้อข้าวทิ้ง"เมิ่งซิ่นผู้นี้ ทำธุรกิจมาทั้งชีวิต ดีดลูกคิดมาทั้งชีวิต" "วันนี้ อยากจะลองเดิมพันครั้งใหญ่ดูสักตั้ง" เขาเปิดห้องลับที่ถูกปิดตายลึกเข้าไปในศาลบรรพชนด้วยตัวเอง นั่นคือประตูไม้บานหนาหนัก ที่ต้องใช้แรงทั้งหมดที่มีในร่างถึงจะผลักเปิดออกได้ วินาทีที่ประตูเปิดออก ไม่มีแสงสีทองสาดส่องออกมา มีเพียงทองคำแท่งที่เรียงซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบทีละหีบๆ และโฉนดที่ดินทำกินอันอุดมสมบูรณ์ในเจียงหนานนับพันลี้ที่ม้วนเก็บไว้ นอนนิ่งสงบอยู่ในความมืดมิด นี่คือสมบัติทั้งหมดที่ตระกูลเมิ่งสั่งสมมาด้วยหยาดเหงื่อแรงกายตลอดหลายสิบปี บนใบหน้าของเมิ่งซิ่น ไม่มีความเจ็บปวดจากการตัดใจเลยแม้แต่น้อย กลับมีความโล่งอกราวกับได้ปลดเปลื้องภาระอันหนักอึ้งนับพันชั่งลง เขาราวกับไม่ใช่พ่อค้าที่แบกรับเกียรติยศและความอัปยศของตระกูลอีกต่อไป เป็นเพียงชายชราธรรมดาๆ ที่กำลังจะลงโลงเท่านั้น เขาชี้ไปที่ทรัพย์สมบัติที่เต็มห้องนั้น แล้วพูดกับนายท่านซุนว่า: "เงินไหลออกไป คือน้ำ; กองอยู่ตรงนี้ คือน้ำตาย" "เอาไปเถอะ" "เอาไปซื้อปืน เอาไปซื้อหนังสือ..." เขาหยุดไปนิด ดวงตาที่ขุ่นมัวสะท้อนประกายไฟในดวงตาของชายหนุ่ม "เอาไปซื้อ ประเทศจีนยุคใหม่กลับมาที"