ตอนที่ 210: เหมันต์มลายสิ้น แต่เขาจมดิ่งในฤดูหนาวนั้น

เครื่องจำลองพายุหิมะคำรามด้วยกำลังส่งที่ไม่เคยมีมาก่อน นี่คือวันสุดท้ายของสมรภูมิสะพานฝ่าวิกฤต

ในเลนส์กล้อง เฉินผิง คือผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียวของทั้งกองร้อย ตาขวาของเขาถูกกาวทางการแพทย์ปิดสนิท ทัศนวิสัยครึ่งหนึ่งมืดมิด ขาข้างหนึ่งบิดเบี้ยวผิดรูปในองศาที่น่าสยดสยองและถูกมัดไว้ด้านหลัง เขาอาศัยเพียงแขนหนึ่งข้างกับขาอีกข้างที่ยังดีอยู่ ตะเกียกตะกายลากร่างไปในหิมะที่สูงท่วมเข่า

ไร้ซึ่งบทพูดใดๆ นี่คือการแสดงเดี่ยวที่ยาวนานถึง 5 นาที

ร่างกายของเฉินผิงเคลื่อนไหวในคูสนามรบอย่างยากลำบาก ทุกครั้งที่ขยับจะสะเทือนถึงบาดแผลทั่วร่าง เขาเก็บซองกระสุนที่ตกอยู่ข้างศพสหายศึก ใช้ปลายนิ้วที่แข็งทื่อจนไร้ความรู้สึกค่อยๆ บรรจุกระสุนเย็นเฉียบลงในรังเพลิงทีละนัด... ทีละนัด ท่าทางเชื่องช้า เงอะงะ แต่แฝงไปด้วยความดุดันราวกับจะฉีกทึ้งฟ้าดินให้ขาดสะบั้น

บนเนินเขาไกลออกไป รถถังของศัตรูเผยโครงร่างอันน่าสะพรึงกลัว เฉินผิงไม่ได้ตะโกนคำขวัญใดๆ บนใบหน้าที่อาบไปด้วยเขม่าปืนและคราบเลือด จู่ๆ กลับผลิรอยยิ้มออกมา รอยยิ้มนั้นบิดเบี้ยว คลุ้มคลั่ง ผสมปนเประหว่างความเจ็บปวดมหาศาลและการปล่อยวางถึงขีดสุด