บทที่ 224 ลองของ

การเคลื่อนไหวของหลินเยี่ยนชะงักไปครู่หนึ่ง เขาเงยหน้าขึ้น แววตาที่เปรียบเสมือนดอกท้อคู่นั้นถูกคำพูดที่แสนจะธรรมดาและมีชีวิตชีวาสะกิดจนเกิดรอยแยกเล็กๆ แห่งความอบอุ่นขึ้นมา เมื่อเหยาฉิงมิ่งเห็นเขาไม่ตอบสนอง เธอจึงแลบลิ้นออกมาอย่างขัดเขินเล็กน้อย ก่อนจะอธิบายเสียงค่อย

"คือ... หนูเป็นคนเหนือค่ะ คุณปู่เคยเป็นกุ๊กมาก่อน เมนูนี้หนูเห็นท่านทำมาตั้งแต่เด็ก" 

"ท่านบอกว่า หัวใจสำคัญของเมนูชุบน้ำตาล อยู่ที่การเคี่ยวตาลค่ะ ต้องใช้ไฟอ่อนค่อยๆ เคี่ยวพอน้ำมันร้อนได้ที่เจ็ดส่วนก็นำน้ำตาลกรวดลงไป จนน้ำตาลเปลี่ยนเป็นสีอำพันอ่อนๆ ถึงจะนำวัตถุดิบลงไปคลุกให้เกิดเป็นเส้นใยสีทองที่ยาวและเงางามค่ะ" เธอนิ้วไปที่หน้าจอมือถือของตัวเอง ซึ่งขยายรูปมันเชื่อมในเวยป๋อของหลินเยี่ยนอยู่ "สีน้ำตาลในรูปของพี่มันเข้มไปนิดนึงค่ะ น่าจะใช้ไฟแรงไป หรือไม่ก็ใส่น้ำตาลเร็วเกินไป รสชาติมันอาจจะติดขมปลายลิ้นนิดหน่อยนะคะ"

คำพูดเหล่านี้ไม่ใช่การเยินยอไอดอล และไม่ใช่การประจบประแจงรุ่นพี่ แต่มันคือคำพูดของคนที่ "รู้จริง" ที่กำลังร่วมสนทนาเรื่องอาหารในครัวเรือนอย่างจริงจัง ความห่างเหินและความหนักอึ้งที่ทับถมอยู่ในส่วนลึกของจิตวิญญาณจากการสวมบทบาทเฉินผิงและเมิ่งซิ่น ถูกกลิ่นอายความหวานนุ่มที่เรียบง่ายที่สุดนี้ชะล้างให้จางหายไปในพริบตา หลินเยี่ยนมองเด็กสาวที่มีดวงตาใสซื่อและลักยิ้มจางๆ ตรงหน้า ในที่สุดเขาก็เผยรอยยิ้มที่มาจากใจจริงออกมา

"วาดเสือแต่ดันออกมาเป็นแมวจริงๆ ด้วย ผมทำพลาดเองแหละ" เขายอมรับอย่างผ่าเผยก่อนจะเก็บมือถือลง "วันหลังถ้ามีโอกาส คงต้องขอให้ 'อาจารย์เหยา' ช่วยชี้แนะด้วยตัวเองแล้วล่ะครับ" คำพูดหยอกล้อเพียงประโยคเดียวช่วยร่นระยะห่างของทั้งคู่ให้ใกล้กันทันที