บทที่ 59 คำขอโทษจากทั่วทั้งโลกออนไลน์

รายการเริ่มออกอากาศตรงเวลา

เริ่มต้นด้วยการตัดต่ออย่างรวดเร็ว สลับภาพระหว่างหลินเยี่ยนในบทอิ๋งซิวจาก ลำนำเกียรติยศ กับภาพที่เขาเดินลงจากรถตู้หรูเข้าสู่ตึกสถานีโทรทัศน์ในชีวิตจริง

ด้านหนึ่งคือจุดจบของราชัน ความงามที่แตกสลายอันน่าเวทนา

อีกด้านหนึ่งคือชีวิตจริง ชายหนุ่มผู้เย็นชา รูปร่างผอมบาง แววตาห่างเหิน

[เชี่ย... หน้าแบบนี้ บรรยากาศแบบนี้...]

[เดี๋ยวนะ รายการต้องการจะสื่ออะไร? ตบหัวแล้วลูบหลังเหรอ?]

[อย่าหลงประเด็น! หน้าตาดีแล้วลวนลามคนอื่นได้เหรอ? นิสัยเสีย ต่อให้หล่อแค่ไหนก็ไร้ค่า!]

[เหอะๆ มาตรฐานของพวกหน้าตานิยมคือไม่มีมาตรฐานสินะ]

กระแสในคอมเมนต์ยังคงเต็มไปด้วยการเยาะเย้ยถากถาง แต่เริ่มมีความลังเลใจเล็กๆ แทรกซึมเข้ามาบ้างแล้ว

ในที่สุด เนื้อหารายการจริงๆ ก็เริ่มขึ้น

ฉากห้องสอบสวนปรากฏขึ้นกลางหน้าจอ แสงไฟขาวซีด บรรยากาศอึดอัด

หลี่โป๋หรานเปิดฉากด้วยการตบโต๊ะดังปัง เส้นเลือดปูดโปน ใช้เสียงตะคอกสร้างแรงกดดันให้ตัวละคร

[มาแล้วๆ! ตรงนี้แหละ! ดูซิหลินเยี่ยนจะกร่างยังไง!]

[อาจารย์หลี่พลังมาเต็ม! นี่สิฝีมือของรุ่นเก๋า!]

กล้องตัดไปที่หลินเยี่ยน

เขาขดตัวอยู่ในเก้าอี้ ไหล่ห่อ ตัวสั่นเทาเล็กน้อย แสดงบทบาทผู้ต้องสงสัยที่ถูกข่มขวัญด้วยพลังอำนาจมหาศาลได้อย่างสมจริง

แต่เมื่อกล้องซูมเข้า จับภาพดวงตาของเขา กลับไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงการพินิจพิเคราะห์ที่ใจเย็นจนเกือบจะเย็นชา

[เดี๋ยวนะ... การแสดงของเขามันดูมีอะไรแปลกๆ ปะ?]

[ไม่ใช่ พวกเธอดูตาเขาสิ ไม่ได้กลัวเลยนะนั่น! เหมือนนักล่ากำลังสังเกตเหยื่อมากกว่า!]

เนื้อเรื่องดำเนินไป หลี่โป๋หรานรุกไล่ด้วยคำพูด พยายามใช้การแสดงแบบเดิมๆ ควบคุมจังหวะทั้งหมด

ในขณะที่เขากำลังจะกดดันรอบต่อไป หลินเยี่ยนที่ก้มหน้ามาตลอด จู่ๆ ก็เงยหน้าขึ้น

เขายิ้ม

เป็นรอยยิ้มที่ชวนขนหัวลุก เหมือนภาพสะท้อนในกระจก

ในวินาทีที่หลี่โป๋หรานอ้าปากตะโกนอีกครั้ง หลินเยี่ยนก็ก๊อบปี้สีหน้าเกรี้ยวกราดเมื่อวินาทีก่อนของหลี่โป๋หรานออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ

คิ้วขมวดแน่น ปีกจมูกบาน ปากขยับทำท่าตะโกน แต่ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา

[เชี่ย!!!]

[นี่มันทำบ้าอะไรเนี่ย? เขาเลียนแบบหลี่โป๋หรานเหรอ?!]

[งั้นรอยยิ้มสยองในตัวอย่างก็คือแบบนี้เองเหรอ? นี่ไม่ใช่การยั่วยุ แต่มันคือการสวนกลับด้วยการแสดงนี่หว่า!]

[พระเจ้า... ฉันเหมือนจะเข้าใจเขาผิดไปแล้ว... การกระทำนี้มันระดับเทพชัดๆ]

หลี่โป๋หรานชะงักกึกบนเวที บทที่เตรียมไว้ติดอยู่ที่คอหอย

หลินเยี่ยนคว้าโอกาสหยุดชะงักเพียงวินาทีนี้ โน้มตัวมาข้างหน้า พลิกเกมเป็นฝ่ายรุก

"คุณตำรวจครับ คุณกลัวอะไรอยู่เหรอ?"

"กลัวปีศาจในกระจกนั่นหรือเปล่า?"

คอมเมนต์ระเบิดเถิดเทิง

กระแสลมเปลี่ยนทิศอย่างสิ้นเชิงในวินาทีนี้

ตามด้วยช่วงวิจารณ์ของกรรมการ

เฉินเต้ารานชี้ให้เห็นอย่างไม่ไว้หน้าว่าการแสดงของหลี่โป๋หรานคือ "การควบคุมไม่ได้" ไม่ใช่ "พลังระเบิด" คำพูดที่ว่า "ผมผิดหวังมาก" เหมือนค้อนหนักๆ ทุบลงกลางใจผู้ชมทุกคนที่เคยออกมาเรียกร้องความยุติธรรมให้หลี่โป๋หราน

[ที่แท้... คนที่เล่นห่วยคือหลี่โป๋หรานเหรอ?]

[สรุปนี่คือเรื่องราวของรุ่นพี่โดนรุ่นน้องสอนมวยด้วยการแสดง แล้วพาลโกรธจนหน้ามืด?]

[คนตัดต่อรายการอยู่ไหน? ออกมาให้ตบซะดีๆ! เพื่อกระแสถึงกับหน้าด้านขนาดนี้เลยเหรอ!]

[ฉันเริ่มคาดหวังคู่หลินเยี่ยนกับเย่ชิงหย่าแล้วสิ รู้สึกว่าเรื่องมันคงไม่ใช่อย่างที่คิด]

ทว่า แฟนคลับของเย่ชิงหย่ายังคงดื้อด้านปั่นคอมเมนต์ต่อ

[แสดงเก่งแล้วลวนลามนักแสดงหญิงได้เหรอ? อย่ามาแก้ตัว!]

[รอดูหลักฐานมือปลาหมึกอยู่นะ!]

ภาพตัดไป ประกาศกติกาการจับคู่ใหม่ในรอบที่สอง

เมื่อหลินเยี่ยนจับคู่กับเย่ชิงหย่า สีหน้าเสียดายของนักแสดงทุกคนในฮอลล์ถูกกล้องจับภาพไว้อย่างชัดเจน

ในห้องซ้อม การแสดงเป็น "คนตาบอด" ของเย่ชิงหย่าก็พังพินาศสมคำร่ำลือ

เธอเหลือกตาขาว พูดบทติดอ่าง สุดท้ายสติแตกนั่งขอโทษกับพื้น

คอมเมนต์เต็มไปด้วยคำเยาะเย้ย

[ฮ่าๆๆ สมฉายาคนงามท่อนไม้จริงๆ นี่แสดงเป็นคนตาบอดหรือคนปัญญาอ่อนเนี่ย?]

[สงสารหลินเยี่ยน ต้องมาแบกภาระหนักอึ้งขนาดนี้]

[เดี๋ยวนะ แล้วฉากมือปลาหมึกที่ฉันรอดูอยู่ไหน?]

ทันใดนั้น ภาพในจอก็แสดงให้เห็นหลินเยี่ยนปิดไฟเพดานห้องซ้อม

ภายใต้แสงสลัวจากโคมไฟตั้งพื้น เขายื่นมือออกไป ปิดดวงตาของเย่ชิงหย่าเบาๆ

ไม่มีท่าทางลามกจกเปรตอย่างที่คาดไว้ การกระทำนั้นนุ่มนวลและมีการยับยั้งชั่งใจ เต็มไปด้วยการชี้นำและการให้เกียรติคู่แสดงอย่างมืออาชีพ

"ในเมื่อแสดงเป็นคนตาบอดไม่ได้ ก็ทำให้มองไม่เห็นจริงๆ ไปเลย"

ประโยคนี้ทำเอากระแสคอมเมนต์พลิกกลับแบบ 360 องศา

[...]

[ฉันผิดไปแล้ว]

[กราบขอขมาเลย ขอโทษค่ะอาจารย์หลินเยี่ยน หนูไม่น่าด่าพี่เลย]

[นี่มันลวนลามตรงไหน นี่มันการสอนระดับเทพชัดๆ!]

[ฮือๆๆ ฉันเป็นแค่คนดูผ่านทางยังซึ้งเลย นี่มันคู่หูที่อ่อนโยนที่สุดในโลก]

[แฟนคลับเย่ชิงหย่าไปไหนหมด? ออกมาขอโทษเดี๋ยวนี้!]

แฟนคลับเย่ชิงหย่าเงียบกริบ

ไอดีที่เคยด่าแรงที่สุดหลายอัน ทยอยลบเมนตัวเองเงียบๆ

แทนที่ด้วยคำว่า "ขอโทษ" และ "ขอบคุณอาจารย์หลินเยี่ยน" เต็มหน้าจอ

ทางรายการดูเหมือนจะกลัวดราม่ายังไม่สะใจพอ เลยปล่อยคลิปเบื้องหลังฉบับเต็มของหลินเยี่ยนกับหลี่โป๋หรานในห้องซ้อมออกมาด้วย

ภาพความขัดแย้งตึงเครียดในตัวอย่าง ความจริงแล้วคือหลี่โป๋หรานที่อ้างการชี้แนะเพื่อขัดจังหวะการแสดงของหลินเยี่ยนตลอดเวลา จงใจยั่วยุก่อน

ส่วนหลินเยี่ยนแสดงออกถึงความเป็นมืออาชีพและการให้ความร่วมมือตั้งแต่ต้นจนจบ เพียงแต่หลี่โป๋หรานรับมุกอะไรจากหลินเยี่ยนไม่ได้เลย จนสถานการณ์น่าอึดอัดไปหมด

คราวนี้คอมเมนต์วิจารณ์ระเบิดลงยิ่งกว่าเดิม

[นึกว่าเด็กใหม่ไม่รู้กฎแล้วทำตัวกร่าง ที่แท้รุ่นพี่ใช้ความอาวุโสรังแกเด็กนี่หว่า]

[นี่เพราะหลินเยี่ยนนิสัยดีนะ ถ้าเป็นฉันเลือดร้อนแบบนี้ ทะเลาะกันบ้านแตกไปแล้ว]

[รู้สึกผิดหวังกับอาจารย์หลี่จัง ไม่คิดเลยว่าลับหลังจะเป็นคนแบบนี้]

คืนที่รายการออกอากาศ #ขอโทษหลินเยี่ยน และ #การตัดต่อรายการTheCharacter พุ่งขึ้นติดเทรนด์ฮิตอย่างรวดเร็ว

ผู้ชมจำนวนมหาศาลแห่ไปที่เวยปั๋วทางการของรายการ เรียกร้องให้คนตัดต่อออกมาให้ด่า

กระแสสังคมในโลกออนไลน์พลิกกลับอย่างน่าตกตะลึงภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง

ยอดผู้ติดตามเวยปั๋วของหลินเยี่ยน พุ่งกระฉูดด้วยความเร็วที่แทบจะบ้าคลั่ง

และยอดจองเข้าชม The Character ตอนต่อไป ก็ทำลายสถิติประวัติศาสตร์ของแพลตฟอร์มไปเรียบร้อย

ผู้กำกับจางเจิ้งมองดูตัวเลขที่พุ่งไม่หยุดอยู่หลังบ้าน ยิ้มจนแก้มปริ

ดังในทางลบก็คือดัง คำด่าก็คือกระแส เกมนี้เขาชนะใสๆ

การถกเถียงใต้แฮชแท็กในเวยปั๋ว ก็ค่อยๆ เปลี่ยนจากความโกรธที่มีต่อรายการ กลายเป็นการวิเคราะห์เจาะลึกเรื่องทักษะการแสดงและจรรยาบรรณวิชาชีพ

[เมื่อก่อนรู้สึกว่าวงการบันเทิงไม่แฟร์กับนักแสดงรุ่นเก่าที่ฝีมือดี ตอนนี้รู้สึกว่า บางคนที่ไม่ดัง มันต้องมีเหตุผลในตัวมันเองแน่ๆ]

[สรุปคือไม่มีเพชรในตมอะไรหรอก ต้องขอบคุณที่สมัยก่อนเน็ตยังไม่แรง เลยไม่มีใครขุดความสกปรกจอมปลอมของพวกนี้ออกมาได้]

[เดี๋ยวนี้พอมีเรื่อง สื่อชอบชี้เป้าว่าเด็กใหม่ทำตัวกร่าง เป็นไปได้ไหมว่ารุ่นพี่บางคนตั้งใจจะสั่งสอนเด็กใหม่ กดหัวรุ่นน้อง?]

[คนอย่างหลินเยี่ยน ที่ไม่แย่งชิง ไม่อวดเบ่ง ใช้แค่ฝีมือการแสดงพิสูจน์ตัวเองตั้งแต่ต้นจนจบ ถือว่าเป็นของหายากที่มีอยู่คนเดียวจริงๆ]

ในอะพาร์ตเมนต์ หลินเยี่ยนมองทุกอย่างบนหน้าจอมือถือด้วยใจที่สงบนิ่ง

หยางชิ่นส่งข้อความใหม่มา สั้นๆ ประโยคเดียว

"เธอชนะแล้ว จิตใจเข้มแข็งดีจริงๆ"

เขาไม่ได้ตอบกลับ

ไม่นาน เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น

พัสดุด่วนส่งภายในเมืองนำซองเอกสารหนาปึกมาส่ง

สัญญาฉบับจริงของ ดุจเกล็ดน้ำค้าง เงื่อนไขข้างในดีกว่าที่หยางชิ่นรับปากไว้เสียอีก

หลินเยี่ยนไม่ลังเล พลิกไปหน้าสุดท้าย เซ็นชื่อตัวเองลงในช่องผู้รับจ้าง

วินาทีที่ปลายปากกาจรดลง เสียงจักรกลเย็นเยียบในสมองก็ดังขึ้นตามนัด

[ภารกิจหลัก: พันธสัญญาเกล็ดน้ำค้าง]

[สถานะภารกิจ: เสร็จสิ้น]

[มอบรางวัล: พลังชีวิต +60 วัน]

หลินเยี่ยนเก็บสัญญาที่เซ็นแล้วใส่ซอง เอนหลังพิงโซฟา ถอนหายใจยาวเหยียด

ในที่สุด เขาก็มีสิทธิ์ที่จะวางแผนชีวิตในอีกสองเดือนข้างหน้า ไม่ใช่แค่ดิ้นรนเพื่อจะมีชีวิตรอดไปวันพรุ่งนี้

ความผ่อนคลายที่ห่างหายไปนานทำให้เขาเริ่มง่วง

ขณะที่เขากำลังจะไปนอนหลับให้เต็มตื่น มือถือก็สั่นอย่างบ้าคลั่ง

พอกดรับ ปลายสายก็มีเสียงจอแจและตื่นเต้นของเหอเจียนดังสวนมา

"หลินเยี่ยน! นายอยู่ไหน! เร็วเข้า! เก็บของ! มาที่ซูหนานเดี๋ยวนี้!"

"ฉากเสร็จแล้ว! รอแค่นายคนเดียว!"

หลินเยี่ยนฟังเสียงสัญญาณตัดสาย นวดขมับอย่างจนใจ

เขาลุกขึ้น ลากกระเป๋าเดินทางออกมาจากตู้เสื้อผ้า เริ่มเก็บเสื้อผ้าอย่างง่ายๆ

เดินไปหน้ากระจก มองดูตัวเองในกระจก

ความอ่อนโยนที่ค่อยๆ ตกตะกอนในชีวิตประจำวันเริ่มจางหายไป

หมอพเนจร "อวี้อู๋ซิน" ผู้ตกอับแต่แฝงความอิสระเสรีและขี้เล่น กำลังจะปรากฏตัว