บทที่ 60 กองถ่ายสุดอนาถาและการพบหน้าคนคุ้นเคย

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ฟ้ายังไม่ทันสว่างดี หลินเยี่ยนก็ขึ้นเครื่องบินมุ่งหน้าสู่ซูหนาน

การเดินทางครั้งนี้เร่งรีบมาก เหอเจียนเร่งยิกๆ อยู่ปลายสาย ให้เวลาเขาเตรียมตัวไม่ถึงครึ่งวัน

เมื่อถึงสนามบินซูหนาน คนที่มารับคือทีมงานหนุ่มหน้าใหม่ในกองถ่าย ใบหน้าเต็มไปด้วยความง่วงงุน

รถแล่นออกจากตัวเมือง มุ่งหน้าสู่ชานเมืองที่รกร้างขึ้นเรื่อยๆ

ในที่สุด ก็จอดสนิทที่นิคมอุตสาหกรรมร้างแห่งหนึ่ง

หลินเยี่ยนลงจากรถ มองดูโกดังขนาดมหึมาตรงหน้าที่มีสนิมเกรอะกรังและสีลอกล่อนเป็นแถบๆ

แวบหนึ่งเขาคิดว่าตัวเองถูกหลอกมาขายในแก๊งค้ามนุษย์หรือเปล่า

นี่คือสถานที่ที่เงินทุนอนุมัติมาเช่าได้งั้นเหรอ? อนาถายิ่งกว่าที่เขาจินตนาการไว้เสียอีก

หลินเยี่ยนผลักประตูเหล็กที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดไม่หยุด แล้วเดินเข้าไป

ภายในโกดังว่างเปล่าและชื้นแฉะ อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอับ

โครงสร้างเหล็กบนเพดานเปลือยเปล่า แสงแดดบางส่วนส่องผ่านหน้าต่างที่แตกหักลงมา ตัดเป็นลำแสงสว่างไสวในความมืด

ฉาก "เจียงหนานในสายฝน" ที่ว่า ถูกสร้างขึ้นกลางโกดังนี้เอง

ท่อน้ำเล็กๆ สองสามเส้นห้อยลงมาจากเพดาน ด้านล่างรองด้วยกะละมังใบใหญ่ ท่อน้ำถูกเจาะรูพรุน คงจะเป็นอุปกรณ์จำลองฝนตกนั่นแหละ

ข้างๆ มีพัดลมเป่าลมอุตสาหกรรมที่ดูจะอายุมากกว่าหลินเยี่ยนตั้งอยู่อย่างเงียบสงบ ใบพัดมีฝุ่นเกาะหนาเตอะ

ส่วน "โรงเตี๊ยมเล็กๆ" ที่ว่านั้น ยิ่งดูเรียบง่ายจนน่าตกใจ

โต๊ะไม้ขาเกสองสามตัว กับม้านั่งยาวสั้นไม่เท่ากัน ล้วนแต่เก็บมาจากกองขยะของกองถ่ายข้างๆ ทั้งนั้น

บนโต๊ะตัวหนึ่ง ยังมีรอยชอล์กเขียนว่า "อุปกรณ์ประกอบฉาก รอทำลาย"

หลินเยี่ยนมองภาพตรงหน้า ไม่รู้จะโกรธหรือจะขำดี

ความอนาถาระดับนี้ ไม่ใช่แค่เศษเหลือแล้ว นี่มันสถานีรีไซเคิลขยะชัดๆ

เหอเจียนโผล่หน้าออกมาจากหลังเตียงสนามตรงมุมห้อง ขอบตาดำคล้ำเป็นหมีแพนด้า แต่ใบหน้ากลับเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นจนเกือบจะบ้าคลั่ง

"มาแล้ว!"

เขาเดินจ้ำอ้าวเข้ามา คว้าแขนหลินเยี่ยน ชี้ไม้ชี้มือไปที่ราวแขวนเสื้อผ้าที่มีผ้าคลุมกันฝุ่นคลุมอยู่ไม่ไกลอย่างตื่นเต้น

"มาดูนี่! อันนี้!"

เขากระชากผ้าคลุมออก เผยให้เห็นชุดแต่งกายสองชุด

ชุดหนึ่งคือเสื้อคลุมยาวสีดำขลับที่อวี้อู๋ซินใส่ประจำ ชายเสื้อปักลายเมฆด้วยดิ้นทองหม่นอย่างวิจิตร

อีกชุดคือชุดรัดกุมสีขาวสะอาดตาอันเป็นเอกลักษณ์ของอวิ๋นจิงหง

"เสื้อสองชุดนี้ ตอนกองถ่ายยุบ ฉันยื้อไว้แทบตายไม่ยอมให้ขาย อุปกรณ์อื่นทิ้งได้ แต่ 'ผิวหนัง' ของตัวละครพวกนี้ ฉันต้องเก็บไว้ให้พวกเขา"

หลินเยี่ยนมองดูเสื้อผ้าสองชุดที่ได้รับการดูแลรักษาอย่างดีไม่มีฝุ่นจับ ในใจรู้สึกสะเทือนใจเล็กน้อย

เขาเข้าใจความรู้สึกของเหอเจียน แต่ก็อดไม่ได้ที่จะต้องพูดความจริง

"โปรดิวเซอร์เหอครับ ภาคพิเศษเซ็ตติ้งเป็นโลกคู่ขนาน พวกเขาคนหนึ่งเป็นหมอพเนจร อีกคนเป็นมือกระบี่ตกอับ เสื้อสองชุดนี้... ไม่เหมาะแล้วครับ"

"รู้แล้วน่า รู้แล้ว!" เหอเจียนโบกมือหยอยๆ ชี้ไปที่กล่องกระดาษธรรมดาๆ ข้างๆ

"ฝ่ายเสื้อผ้าเตรียมชุดใหม่ไว้ให้พวกนายแล้ว นายดูบทไปก่อน ฉันจะบอกให้ ไอเดียนายคราวที่แล้วมันเจ๋งมาก ฉันเอามาเกลาเพิ่มนิดหน่อย นายดูสิว่าถูกใจไหม"

หลินเยี่ยนรับกระดาษไม่กี่แผ่นนั้นมา นั่งลงบนเก้าอี้พับเก่าๆ บนพื้น

เขามาถึงเร็ว ในโกดังนอกจากเขากับเหอเจียน ก็มีแค่ทีมงานไม่กี่คนที่งีบหลับอยู่อย่างหมดสภาพตรงมุมห้อง

ความเงียบสงบที่หาได้ยากนี้ เหมาะกับการทำสมาธิของเขาพอดี

เขาหยิบปากกาที่พกมาด้วย เริ่มแก้ไขและจดบันทึกในที่ว่างของบทละคร

เขาเติมเต็มรายละเอียดของ "โลกคู่ขนาน" ที่วาดไว้ในหัวลงไป ขัดเกลาบทพูดที่ดูทันสมัยเกินไปให้มีความเป็นภาษาโบราณและกลิ่นอายยุทธภพมากขึ้น

เหอเจียนลากเก้าอี้ตัวเล็กมานั่งข้างๆ อยู่เป็นเพื่อนแต่ไม่รบกวน

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ หลินเยี่ยนวางปากกา เปลี่ยนไปใส่ชุดหมอพเนจรที่ฝ่ายเสื้อผ้าเตรียมไว้ให้

เป็นเสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีเทาอมฟ้าที่ซักจนซีด เนื้อผ้าหยาบ รูปแบบเรียบง่าย มีเพียงลายไผ่โปร่งๆ ที่ปักด้วยด้ายสีเดียวกันที่ข้อมือและคอเสื้อ

เอวคาดด้วยเข็มขัดหนังเก่าๆ ห้อยน้ำเต้าใส่ยาและถุงผ้ายาใบเล็กๆ

ไม่มีการแต่งหน้าประณีต ไม่มีเครื่องประดับรุงรัง

ทว่า เมื่อหลินเยี่ยนสวมชุดนี้ และรวบผมขึ้นง่ายๆ ด้วยปิ่นไม้ บุคลิกทั้งร่างก็เปลี่ยนไปในทันที

เงาของมารร้ายอวี้อู๋ซินผู้สูงส่งที่มองสรรพสัตว์ด้วยสายตาดูแคลนในภาคหลัก หายวับไปจนหมดสิ้น

ตอนนี้สิ่งที่เห็นคือหมอพเนจรที่ดูตกอับเล็กน้อย ขี้เล่นหน่อยๆ แต่แววตากลับซ่อนความรู้แจ้งเห็นจริงในโลกหล้าไว้

เขาไม่ต้องแบกรับความแค้นดั่งทะเลเลือดอีกต่อไป ไม่ต้องเป็นศัตรูกับฝ่ายธรรมะทั้งปวง กลิ่นอายมารในกายสลายสิ้น เหลือเพียงกลิ่นอายของปุถุชนคนเดินดิน

หลินเยี่ยนหยิบกระบี่ประกอบฉากที่ทีมงานเตรียมไว้ เดินไปที่โต๊ะพังๆ เหล่านั้น ดึงผ้าขาวออกมาผืนหนึ่ง

เลียนแบบท่าทางของจอมยุทธ์ในความทรงจำ เช็ดกระบี่อย่างเนิบนาบ

ภายใต้แสงไฟสลัว เงาของเขาทอดยาว ดูโดดเดี่ยวอ้างว้างอย่างบอกไม่ถูก

แบบนี้แหละถึงจะถูก

ต้องปล่อยวางทุกสิ่ง ถึงจะได้มาซึ่งอิสรภาพที่แท้จริง

พลบค่ำ ประตูโกดังถูกผลักเปิดออกอีกครั้ง

รถตู้หรูสีดำจอดอยู่ที่หน้าประตู ประตูรถเปิดออก เซียวหรานเดินลงมา

เขาผอมลงไปมากเมื่อเทียบกับตอนปิดกล้อง เบ้าตาลึก ขอบตาคล้ำอย่างปิดไม่มิด

ดูเหมือนถูกสูบวิญญาณออกไป ปกคลุมด้วยบรรยากาศหม่นหมองที่สลัดไม่หลุด ราวกับยังจมอยู่กับโศกนาฏกรรมที่ "อวิ๋นจิงหง" ฆ่าเพื่อนรักด้วยมือตัวเอง และยังหาทางออกไม่ได้

เขาเงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง มองผ่านโกดังที่มืดสลัว สายตาปะทะเข้ากับร่างสีเทาอมฟ้าที่นั่งเช็ดกระบี่ยาวเงียบๆ อยู่ข้างโต๊ะเหล้าเก่าคร่ำครึ

วินาทีนั้น ร่างกายของเซียวหรานแข็งทื่อ

เส้นแบ่งระหว่างความจริงกับความฝันพร่ามัวในสายตา

เขาเหมือนกลับไปสู่คืนหิมะตกที่นองเลือดนั้น แยกไม่ออกว่าคนตรงหน้า

คือนักแสดงหลินเยี่ยน หรือคนที่ควรจะตายไปแล้วใต้คมกระบี่ของเขา...

"อวี้อู๋ซิน?"

เขาหลุดปากเรียกชื่อนี้ออกมาโดยสัญชาตญาณ

เมื่อได้ยินเสียง คนเช็ดกระบี่ชะงักมือ ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น

ดวงตาคู่นั้นแฝงแววเย้ยหยันสามส่วน และรอยยิ้มอ่อนโยนเจ็ดส่วนอย่างพอดิบพอดี

"จอมยุทธ์อวิ๋น ดื่มสักจอกไหม? ถึงเหล้านี้... อาจจะผสมน้ำไปหน่อยก็เถอะ"

ประโยคหยอกเย้านี้ กลับปลดปล่อยอารมณ์ที่อัดอั้นมานานของเซียวหรานออกมาในทันที

ขอบตาของเขาแดงก่ำโดยไม่มีสัญญาณเตือน

ความขมขื่นมหาศาลพุ่งขึ้นมาจากก้นบึ้งหัวใจ

เขารีบเดินเข้าไปยืนตรงหน้าหลินเยี่ยน เหอเจียนยื่นบทละครสองชุดให้อย่างรู้จังหวะ

ในโกดังผุพังที่ลมโกรกทุกทิศทาง พวกเขาเริ่มต่อบทกันใต้แสงไฟสลัว

"การตีความของผมคือ อวิ๋นจิงหงเบื่อหน่ายชื่อเสียงจอมปลอมของฝ่ายธรรมะ ทิ้งกระบี่เร้นกาย แต่ในใจลึกๆ ยังปล่อยวางความยึดติดในวิถีกระบี่ไม่ได้"

เซียวหรานเข้าถึงบทบาทอย่างรวดเร็ว เริ่มอธิบายความเข้าใจที่มีต่อตัวละคร

หลินเยี่ยนพยักหน้า รับคำพูดของเขา "ส่วนอวี้อู๋ซิน มองทะลุเรื่องความเป็นความตาย เลือกใช้วิชาแพทย์ช่วยคน เพื่อชดเชยการฆ่าฟันในอดีตในอีกรูปแบบหนึ่ง

แต่ความทระนงในกระดูกของเขายังอยู่ ดังนั้นเขาจึงไม่ใช่นักบุญผู้เมตตา แต่เหมือนคนเสเพลที่ท่องเที่ยวไปในโลกมนุษย์ เขาช่วยคนตามอารมณ์ และตามวาสนา"

"ใช่!" ดวงตาของเซียวหรานเป็นประกาย "ดังนั้นพวกเขาถึงมาเจอกันที่โรงเตี๊ยม คนหนึ่งอยากยืมเหล้าดับทุกข์ ลืมเรื่องในยุทธภพ อีกคนแค่อยากดื่มเหล้า เสพสุขกับปัจจุบัน คนสองคนที่ดูเหมือนจะเดินสวนทางกัน แต่โดยเนื้อแท้แล้วต่างกำลังตามหาการ 'ปล่อยวาง'"

เหอเจียนที่ฟังอยู่ข้างๆ พยักหน้าหงึกหงัก ถูมือด้วยความตื่นเต้น "เข้าใจทะลุปรุโปร่ง! พวกนายสองคนเข้าใจตัวละครสองตัวนี้ทะลุปรุโปร่งจริงๆ! ความรู้สึกนี้ ใช่เลย!"

หลินเยี่ยนหยิบปากกา ขีดเขียนลงบนบท "ผมว่าเพิ่มรายละเอียดตรงนี้ได้ครับ หมอพเนจรมองออกว่ามือของมือกระบี่มีรอยด้านจากการฝึกกระบี่มานานปี ส่วนมือกระบี่ก็ได้กลิ่นสมุนไพรจางๆ จากตัวหมอ ต่างฝ่ายต่างเดาได้ว่าตัวตนของอีกฝ่ายไม่ธรรมดา แต่ต่างก็เลือกที่จะไม่พูดออกมา"

"การหยั่งเชิงแบบรู้กันโดยไม่ต้องพูดแบบนี้ มีรสชาติกว่าบทพูดตรงๆ เยอะเลย!" เซียวหรานเข้าใจความหมายของหลินเยี่ยนทันที "นี่แหละความรู้ใจที่สหายควรจะมี!"

การอภิปรายของพวกเขาลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ จมดิ่งลงสู่ความฝันแห่งยุทธภพที่มีเพียงอวี้อู๋ซินและอวิ๋นจิงหง

จนกระทั่งดึกดื่น เมื่อต่อบทประโยคสุดท้ายจบ เซียวหรานก็ถอนหายใจยาวเหยียด

เขาพิงพนักเก้าอี้ มองหลินเยี่ยนที่อยู่ตรงข้าม ในที่สุดใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มที่ออกมาจากใจจริงซึ่งห่างหายไปนาน

เขาพูดด้วยความซาบซึ้งใจ "หลินเยี่ยน ขอบคุณนะ"

ขอบคุณ ที่ดึงเขาออกมาจากโศกนาฏกรรมอันสิ้นหวังนั้น