บทที่ 61 สายฝนในยุทธภพ เหล้าขุ่นจอกนี้แด่สหายรู้ใจ

เหอเจียนมีฝีมือในการเปลี่ยนสิ่งผุพังให้กลายเป็นสิ่งมหัศจรรย์ได้จริงๆ

ไม่รู้เขาไปหาพัดลมเป่าลมอุตสาหกรรมกำลังสูงพวกนั้นมาจากไหน เป่าอัดใส่ท่อน้ำที่เจาะรูบนเพดานอย่างบ้าคลั่ง

เนรมิตสายฝนพรำๆ เคล้าไอหนาวแบบเจียงหนานขึ้นมาในโกดังผุพังแห่งนี้ได้สำเร็จ

แสงไฟถูกปรับจนสลัวเหลือเพียงตะเกียงเก่าๆ ที่มุมห้องให้แสงสีเหลืองนวล

โต๊ะเก้าอี้แขนขาขาดวิ่นพวกนั้น พออยู่ในเงามืดและถูกเคลือบด้วยแสงสลัว กลับดูมีความขลังเหมือนโรงเตี๊ยมเก่าแก่ขึ้นมาจริงๆ

หลินเยี่ยนนั่งอยู่ท่ามกลางม่านฝนประดิษฐ์นี้

เขาเปลี่ยนมาสวมเสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีครามซีดๆ ผมรวบหลวมๆ ด้วยปิ่นไม้

ทั้งร่างเหมือนถูกถอดเขี้ยวเล็บออกจนหมด เหลือเพียงความเกียจคร้านและความรู้แจ้งที่ถูกบ่มเพาะด้วยกาลเวลา

เขาไม่ใช่จอมมารผู้ปั่นป่วนยุทธภพอีกต่อไป เป็นเพียงคนพเนจรในโลกหล้าที่แวะมาหลบฝนชั่วคราว และเป็นหมอพเนจรนามอวี้อู๋ซิน

"Action!"

ไม่มีผู้กำกับ มีแต่เหอเจียนที่กัดฟันลุยเอง

ในเลนส์กล้อง เงาร่างหนึ่งหอบเอาความหนาวเหน็บและไอชื้นบุกเข้ามา

คืออวิ๋นจิงหง

เสื้อผ้าของเขาเปียกชุ่มไปครึ่งแถบ เส้นผมยุ่งเหยิงแนบติดขมับ สีหน้าซีดเซียวเล็กน้อย

เขายืนอยู่ที่ประตูเหมือนหมาป่าสันโดษบาดเจ็บที่หลงเข้ามาในถิ่นแปลกหน้า สายตาระแวดระวังวาดผ่านโรงเตี๊ยมที่ว่างเปล่า สุดท้ายหยุดอยู่ที่ร่างของคนที่กำลังอุ่นเหล้าอยู่เพียงลำพังในมุมห้อง

หมอหนุ่มไม่ได้ลุกขึ้น เขาเพียงแค่เงยหน้าขึ้นท่ามกลางเสียงฝน มองไปทางประตูแวบหนึ่ง

จิตใจสงบนิ่งดั่งบ่อน้ำลึก สายตาทะลุผ่านม่านฝน ไม่มีเจตนาฆ่าฟันแม้แต่น้อย มีเพียงความเข้าอกเข้าใจที่สื่อถึงกันได้โดยไม่ต้องพูด

เขาชี้ไปที่ที่นั่งว่างฝั่งตรงข้าม ส่งสัญญาณให้อีกฝ่ายเข้ามานั่งได้

ร่างกายที่เกร็งเครียดของอวิ๋นจิงหงดูเหมือนจะพบที่พักพิงในสายตาแวบนั้น

เขาเดินเข้าไป ลากม้านั่งยาวออกมานั่งลง ท่าทางยังคงแฝงความระแวงที่สลัดไม่หลุด

ทั้งสองนั่งตรงข้ามกัน ไม่มีบทสนทนา

อวิ๋นจิงหงวางกระบี่เหล็กขึ้นสนิมลงบนโต๊ะเสียงดังปัง ฝุ่นฟุ้งกระจายขึ้นมาบางๆ

ความหยิ่งทระนงและความตกอับของมือกระบี่ แสดงออกมาให้เห็นจนหมดสิ้นในท่าทางนี้

อวี้อู๋ซินค่อยๆ หยิบสมุนไพรแห้งออกมาจากล่วมยาอย่างใจเย็น ใช้ปลายนิ้วคัดแยกอย่างละเอียด

ท่าทางของเขาเชื่องช้า ปลายนิ้วสัมผัสผ่านเข็มเงินที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อโดยไม่ได้ตั้งใจเป็นบางครั้ง

ความสุขุมของผู้เป็นหมอและการซ่อนคมในฝัก ไหลเวียนอยู่ในความเงียบงัน

โต๊ะเหล้าเล็กๆ นี้ กลายเป็นสนามประลองไร้รูปของยอดฝีมือในพริบตา

ทุกการเคลื่อนไหวเล็กน้อย ทุกลมหายใจเข้าออก ล้วนเป็นการหยั่งเชิงที่ไร้เสียง

บรรยากาศถูกดึงรั้งจนตึงเปรี๊ยะท่ามกลางเสียงฝนที่เงียบสงบ

ในที่สุด อวี้อู๋ซินก็ทำลายความเงียบ

เขายกเตาดินเผาใบเล็กบนโต๊ะ รินเหล้าขุ่นๆ ใส่ชามกระเบื้องหยาบที่บิ่นตรงขอบของอวิ๋นจิงหงจนเต็ม

"เหล้าจืดชืดเหมือนน้ำ ท่านจอมยุทธ์ทนดื่มหน่อยแล้วกัน"

น้ำเสียงของเขาเจือความขี้เล่น เหมือนสายฝนที่ตกไม่ขาดสาย เย็นชาแต่ก็แฝงไออุ่นของมนุษย์

อวิ๋นจิงหงจ้องมองชามเหล้านั้น เงียบไปครู่หนึ่ง

เขายกชามเหล้าขึ้น เงยหน้าดื่มรวดเดียวหมด

ของเหลวรสเผ็ดร้อนไหลผ่านลำคอ ไหล่ที่เกร็งเขม็งมาตลอดของเขา ผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัดในวินาทีนั้น

ทิ้งอดีตไว้ข้างหลัง เป็นเพียงคนชายขอบสองคนที่ถูกยุทธภพเนรเทศ มาพบกันโดยบังเอิญในโรงเตี๊ยมซอมซ่อไร้ชื่อแห่งนี้

ทันใดนั้น นักเลงหัวไม้ท่าทางกวนโอ๊ยไม่กี่คนก็เดินแกว่งเข้ามา พอเห็นอวิ๋นจิงหงที่ดูโดดเดี่ยวและหมอหนุ่มท่าทางอ่อนแอในมุมห้อง ก็เกิดความคิดชั่วร้าย พูดจาหาเรื่องจะปล้นทรัพย์

แต่อวี้อู๋ซินและอวิ๋นจิงหงสบตากันแวบเดียว ก็เข้าใจความหมายของอีกฝ่ายทันที

อวิ๋นจิงหงไม่ได้ลุกขึ้นด้วยซ้ำ ในจังหวะที่มือของฝ่ายตรงข้ามกำลังจะแตะพื้นโต๊ะ เขาพลิกข้อมือ ใช้ฝักกระบี่กระแทกเข้าที่ข้อมืออีกฝ่ายอย่างแม่นยำ

แรงไม่มาก แต่ทำให้เจ้าอันธพาลเสียหลัก เซถลาถอยหลังไปหลายก้าว

แทบจะในเวลาเดียวกัน อวี้อู๋ซินดีดนิ้ว เมล็ดถั่วลิสงที่คีบไว้ในมือพุ่งแหวกอากาศออกไป กระแทกเข้าที่ข้อพับเข่าของอันธพาลอีกคนอย่างจัง

เจ้านั่นร้อง "โอ๊ย" เข่าอ่อนทรุดฮวบลงไปคุกเข่ากับพื้น

กระบวนการทั้งหมดลื่นไหล รวดเร็วจนมองตามไม่ทัน

อันธพาลสองคนเห็นท่าไม่ดี รู้ว่าเจอของแข็งเข้าให้แล้ว ก็รีบวิ่งหนีหางจุกตูด

โรงเตี๊ยมกลับสู่ความสงบ

อวี้อู๋ซินและอวิ๋นจิงหงสบตากันยิ้มๆ

รอยยิ้มนี้ ไม่มีการคิดร้าย ไม่มีกำแพงกั้น มีเพียงความรู้ใจที่เข้าใจกันเองของคนในยุทธภพ

ในเนื้อเรื่องหลัก พวกเขาไม่เคยมีโอกาสได้ต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่ ยืนอยู่คนละฝั่งเสมอมา

แต่ ณ ขณะนี้ ฉากแทรกเล็กๆ นี้ กลับเติมเต็มความเสียดายในใจของผู้ชมทุกคนได้อย่างแยบยล

ในเถ้าถ่านที่มอดดับในแววตาของอวิ๋นจิงหง ราวกับมีประกายไฟริบหรี่ถูกจุดขึ้นมาใหม่

ดึกสงัด ฝนหยุดตก ทั้งสองเริ่มกรึ่มๆ

สายตาของอวี้อู๋ซินตกอยู่ที่มือซึ่งเต็มไปด้วยรอยด้านจากการจับกระบี่ของอวิ๋นจิงหง เอ่ยขึ้นช้าๆ

"กระบี่หนักเกินไป สู้ปล่อยวางเสียดีกว่า"

อวิ๋นจิงหงเงยหน้า สายตาไล่มองล่วมยาที่ดูธรรมดาของหลินเยี่ยน รอยแยกที่ก้นกล่องดูเหมือนจะมีคราบสีแดงคล้ำเก่าเก็บซึมออกมา

เขายกชามเหล้าขึ้น ตอบกลับไปว่า "ยาแม้จะขม แต่รักษาใจไม่ได้"

บทสนทนาสั้นๆ สองประโยค ไม่มีอารมณ์รุนแรง แต่ทิ่มแทงเข้าที่ปมชะตากรรมที่สลัดไม่หลุดของทั้งคู่ในเนื้อเรื่องหลักอย่างจัง

แต่ในห้วงเวลานี้ พวกเขาต่างเลือกที่จะปล่อยวาง

ฟ้าสาง ฝนหยุดสนิท

อวิ๋นจิงหงลุกขึ้นยืน เตรียมตัวจากไป

เขาเดินไปที่ประตู ฝีเท้าชะงัก ไม่หันกลับมา เพียงแต่หันหลังให้อวี้อู๋ซิน แล้วถามขึ้นประโยคหนึ่ง

"แล้วพบกันใหม่?"

อวี้อู๋ซินหมุนจอกเหล้าเปล่าในมือ ปากจอกยังหลงเหลือไออุ่นของเหล้า

เขาหัวเราะเบาๆ น้ำเสียงแฝงความอิสระเสรีของคนพเนจร

"หนทางในยุทธภพยาวไกล หากมีวาสนาย่อมได้พบกัน"

"คัต!"

เสียงของเหอเจียนดังขึ้นในที่สุด แฝงด้วยความตื่นเต้นที่สั่นเครือ

เซียวหรานยืนอยู่ที่ประตู หันหลังให้ทุกคน ยืนนิ่งอยู่นาน

ทันใดนั้น เขาเหมือนถูกสูบเรี่ยวแรงไปจนหมด ค่อยๆ นั่งยองๆ ลง

เสียงร้องไห้โฮที่อัดอั้นมานานดังลอดออกมาจากอ้อมแขนของเขา

ครั้งนี้ ไม่ใช่ความสิ้นหวังเหมือนตอนที่อวิ๋นจิงหงฆ่าอวี้อู๋ซิน

แต่เป็นการปลดปล่อยอย่างหมดจดและสาแก่ใจ

ในที่สุด เขาก็หาทางออกให้กับอวิ๋นจิงหง และให้กับตัวเอง ในโลกคู่ขนานแห่งนี้ได้สำเร็จ

ความเจ็บปวด การดิ้นรน และความสงสัยในตัวเองตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา ถูกเปลี่ยนเป็นน้ำตาในตอนนี้ และระบายออกมาจนหมดสิ้น

หลินเยี่ยนนั่งเงียบๆ อยู่ที่เดิม ไม่ได้เข้าไปรบกวน

เขาเพียงแค่ดื่มน้ำเย็นที่เหลือในจอกจนหมดเงียบๆ สัมผัสความเหนื่อยล้าจากการถอนตัวออกจากบทบาท

ระบบยังไม่แจ้งเตือนว่าภารกิจสำเร็จ แต่เขากลับรู้สึกเบาสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

จริงๆ แล้วการแสดง ไม่ใช่แค่การหลอกลวงเพื่อต่อชีวิต

บางครั้ง มันก็เป็นการไถ่บาปที่เมตตา

ความคิดนี้แวบเข้ามา เขาขึ้นยืน ดึงปิ่นไม้ออกจากผม เส้นผมสีดำสยายลงมาดุจน้ำตก

หมอพเนจรอวี้อู๋ซิน หายไปโดยสมบูรณ์

เหอเจียนตื่นเต้นจนพูดไม่รู้เรื่อง เขากอดจอมอนิเตอร์ไว้เหมือนกอดสมบัติล้ำค่า ปากพร่ำบ่นไม่หยุดว่า "งานเทพ! งานเทพ!"

ตาสองข้างของเขาเป็นประกาย มั่นใจอย่างยิ่งว่า ภาคพิเศษความยาวไม่ถึงยี่สิบนาทีนี้ จะเป็นจิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้ายและสำคัญที่สุดที่จะทำให้ บันทึกเมฆาเก้าสวรรค์ กลายเป็นตำนาน

กองถ่ายจนกรอบจนไม่มีปัญญาจ้างโต๊ะจีน งานเลี้ยงปิดกล้องที่ว่า ก็คือการไปกินหมูกระทะร้านข้างทาง ดื่มเบียร์แกล้ม

ตาของเซียวหรานยังแดงอยู่ แต่เขากลับดูสดชื่นแจ่มใสอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เป็นครั้งแรกที่เขาเป็นฝ่ายยกแก้วเหล้าขึ้น ชนแก้วกับหลินเยี่ยน ชนแก้วกับเหอเจียน และชนแก้วกับทีมงานทุกคนที่ร่วมบ้ามาด้วยกัน

แววตากลับมาสดใสอีกครั้ง นั่นคือประกายแห่งการค้นพบตัวตนใหม่หลังจากดิ้นรนขึ้นมาจากโคลนตม

ตอนจะแยกย้าย หลินเยี่ยนตบไหล่เซียวหรานเบาๆ

"เรื่องราวนั้นจบลงแล้ว แต่ชีวิตของคุณเพิ่งจะเริ่มต้น อวิ๋นจิงหงทิ้งไว้ในยุทธภพ เซียวหรานต้องเดินหน้าต่อไป"

ประโยคนี้ เหมือนระฆังยามเช้าที่ตีก้องกังวาน ทำลายความยึดติดสุดท้ายในใจของเซียวหรานที่มีต่อบทบาทจนแตกสลาย

เขาพยักหน้าอย่างหนักแน่น

กลับถึงโรงแรมที่พักชั่วคราว หลินเยี่ยนเพิ่งอาบน้ำเสร็จ เสียงแจ้งเตือนของระบบที่ห่างหายไปนานก็ดังขึ้นในสมอง

[ภารกิจเสริม: พบกันใหม่ในยุทธภพ เสร็จสิ้น]

[กำลังประมวลผล... การประเมินรวม A+]

[มอบรางวัล: พลังชีวิต +8 วัน]

แปดวัน

ถึงจะไม่เยอะ แต่ความรู้สึกที่ได้พลังชีวิตมาแบบสบายๆ แถมยังได้ช่วยดึงเพื่อนร่วมอาชีพขึ้นมาด้วยนี่มันรู้สึกดีชะมัด

เขาเช็ดผมไปพลาง หยิบมือถือขึ้นมา ไฟล์เข้ารหัสของหยางชิ่นส่งมาแล้ว

บทฉบับเต็มของ ดุจเกล็ดน้ำค้าง

และประวัติย่อของตัวละคร "เทพจันทราจิ่นเยว่" ความยาวหลายหมื่นคำ

เขากำลังจะกดเปิด แต่ข่าวแจ้งเตือนก็เด้งขึ้นมาขัดจังหวะ

The Character ตอนใหม่ล่าสุดออนแอร์ การแสดงระเบิดพลัง แต่หลินเยี่ยนกลับตกรอบอย่างพลิกความคาดหมาย?

บนตารางคำค้นหายอดนิยม หลังแฮชแท็ก #หลินเยี่ยนตกรอบ มีตัวอักษรสีแดงเข้มคำว่า "ระเบิด" ต่อท้ายอยู่เรียบร้อยแล้ว