บทที่ 62 การประณามจากทั่วทั้งโลกออนไลน์และไมตรีจิตจากนายทุน

ในวิดีโอ ไฟบนเวทีสว่างขึ้น การแสดงจบลง

อ้อมกอดสุดท้ายระหว่างหลินเยี่ยนและเย่ชิงหย่า ถูกกล้องจับภาพและยืดเวลาออกไปเนิ่นนาน

ภายในสตูดิโอ ทุกคนจมดิ่งอยู่ในสุนทรียศาสตร์แห่งความสูญเสียอันงดงามถึงขีดสุดนี้

จนกระทั่งพิธีกรประกาศว่าหลินเยี่ยนถูกคัดออกเนื่องจาก "คะแนนประเมินรวม" รั้งท้าย

คอมเมนต์กระสุนบนหน้าจอก็ระเบิดอารมณ์ออกมาอย่างบ้าคลั่ง

[บ้าไปแล้วเหรอ? คะแนนนี้เอาจริงดิ?]

[ฉันดูอะไรอยู่เนี่ย? การแสดงของหลินเยี่ยนไม่ว่าจะเป็นอารมณ์ จังหวะ หรือความเข้าใจในตัวละคร มันระดับบดขยี้คู่แข่งชัดๆ สรุปเขาตกรอบเนี่ยนะ?]

[ล็อกผล! ล็อกผลกันหน้าด้านๆ! เห็นคนดูเป็นคนโง่หรือไง? ดันกันออกนอกหน้าขนาดนี้ ไม่มียางอายบ้างเลยเหรอ!]

ช่องคอมเมนต์ในเวยปั๋วทางการของรายการถูกถล่มยับเยินภายในไม่กี่นาที

ข้อความอย่าง "กรรมการบางคนตาบอด", "นายทุนยัดเยียดขยะให้คนดู", "คืนค่าสมาชิกมา" เต็มหน้าจอไปหมด

ศูนย์กลางของพายุอารมณ์ในครั้งนี้ นอกจากหลินเยี่ยนที่ถูกคัดออกแล้ว ยังมีเย่ชิงหย่าผู้ "โชคดี" ที่ได้เข้ารอบอีกด้วย

เย่ชิงหย่าไม่ได้รับการยอมรับจากผู้ชม แต่กลับถูกจับย่างสดบนกองไฟ กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

นักแสดงที่ไม่มีฝีมือ อาศัยความช่วยเหลือจากคู่แข่งจนเข้ารอบได้สำเร็จ

แต่ผลลัพธ์คือหลินเยี่ยนที่มีทั้งฝีมือ มีความสามารถ และเต็มใจช่วยโดยไม่รังเกียจคู่แข่ง กลับถูกคัดออก

ต่อให้ความไร้เหตุผลมาเปิดประตูรับเอง ก็ยังไม่ไร้เหตุผลได้ขนาดนี้เลยมั้ง

ดึกสงัด ในที่สุดเวยปั๋วของเย่ชิงหย่าที่เงียบไปหลายชั่วโมงก็มีการเคลื่อนไหว

เธอโพสต์บทความขนาดยาว ทุกตัวอักษรเต็มไปด้วยความซาบซึ้งและรู้สึกผิดต่อหลินเยี่ยน

วางตัวให้ต่ำที่สุดอย่างระมัดระวัง

ยกย่องว่าหลินเยี่ยนคือครูที่ดีที่สุดที่เธอเคยพบ และการจากไปของเขาคือความสูญเสียครั้งใหญ่ของรายการ

นี่คือผลลัพธ์ที่ทีมงานของเธอไตร่ตรองมาอย่างดีแล้ว

เพียงแต่ถ้อยคำเหล่านี้ นอกจากจะไม่ช่วยให้คลื่นลมสงบลงแล้ว กลับยิ่งทำให้สถานการณ์คึกคักเข้าไปใหญ่

[เห็นไหม แม้แต่คนที่เข้ารอบยังรู้สึกผิดเลย นี่มันเท่ากับยอมรับกลายๆ แล้วไม่ใช่เหรอว่าฝีมือหลินเยี่ยนเหนือกว่าเธอมาก?]

[สงสารเย่ชิงหย่า รู้สึกเหมือนเธอก็เป็นแค่โล่กันกระสุนที่นายทุนดันออกมาเหมือนกัน]

[น่าเวทนาจัง เป็นผู้ชนะแท้ๆ แต่ต้องแบกรับแรงกดดันขนาดนี้]

ความเห็นใจจากขาจร และความปวดใจของแฟนคลับ ผลักให้เย่ชิงหย่าตกอยู่ในสถานการณ์ที่น่ากระอักกระอ่วน

เธอชนะการแข่งขัน แต่สูญเสียความสง่าผ่าเผยไปจนหมดสิ้น

ในขณะที่โลกออนไลน์กำลังอื้ออึง โทรศัพท์ของหลินเยี่ยนก็สั่นขึ้น

หน้าจอแสดงสายเรียกเข้าจากเบอร์แปลก

"หลินเยี่ยน ดูรายการแล้วใช่ไหม? อย่าเก็บไปใส่ใจนะ!"

"ไอ้พวกทำรายการเรียลลิตี ในหัวมีแต่ยอดวิวกระแสสังคม เห็นศิลปะเป็นอะไร? เป็นเรื่องเล่นขายของเพื่อเรียกแขกหรือไง!"

ปลายสายคือเฉินเต้ารานที่กำลังใส่อารมณ์อย่างดุเดือด

เขาน่าจะคิดได้ตั้งนานแล้ว ตอนเซ็นสัญญา บทละครมันก็ถูกเขียนไว้หมดแล้ว

ตอนแรกเขาคิดว่าการจากไปของหลินเยี่ยนคงเป็นแค่ชั่วคราว เขาจึงใช้เวลาต่อรองกับผู้กำกับอยู่นาน กว่าจะแย่งชิงผลประเมินระดับ S มาให้หลินเยี่ยนได้

แต่ความจริงก็คือ ต่อให้ข้ามหน้าข้ามตาเขาไป กรรมการอีกสองคนก็สามารถโหวตคัดหลินเยี่ยนออกได้อยู่ดี

รายการที่ออกอากาศในวันนี้ บวกกับการตัดต่อที่สุมไฟให้ดราม่า ยั่วโมโหเฉินเต้ารานเข้าอย่างจัง

สำหรับสถานการณ์ของหลินเยี่ยนในตอนนี้ เขารู้สึกโทษตัวเองจริงๆ

"ฉันนึกว่าความดื้อดึงของฉันจะมีประโยชน์บ้าง แต่ต่อหน้าอำนาจเงิน เสียงของกรรมการคนหนึ่ง มันเบาหวิวเหมือนขนนก"

"พวกนั้นบอกฉันว่า นี่ทำเพื่อผลลัพธ์ของรายการ เพื่อสร้างบท 'ม้ามืดพลิกเกม' ให้เย่ชิงหย่า เหลวไหลสิ้นดี!"

เฉินเต้ารานถอนหายใจ น้ำเสียงอ่อนลง

"หนทางของนายยังอีกยาวไกล อยู่ในภาพยนตร์ อยู่บนจอเงิน ไม่ใช่ในบ่อเกรอะบ่อกระแสเน่าๆ นี่ ครั้งนี้ เป็นทางรายการที่ไม่คู่ควรกับนาย"

"อาจารย์เฉินครับ อย่าโกรธไปเลย"

"ผมเข้าใจครับ นี่ก็เป็นแค่ส่วนหนึ่งของงาน"

น้ำเสียงของหลินเยี่ยนราบเรียบ ฟังไม่ออกถึงความผิดหวังที่ถูกคัดออกเลยแม้แต่น้อย

ความเฉยชาที่เกินวัยของเขา ทำให้เฉินเต้ารานที่อยู่ปลายสายยิ่งชื่นชม และยิ่งเสียดายมากขึ้นไปอีก

วงการบันเทิงต้องการต้นกล้าชั้นดีแบบนี้ แต่วงการนี้กลับมักใช้วิธีที่สกปรกที่สุดมาบดขยี้พวกเขาเสมอ

วางสายแล้ว หลินเยี่ยนโยนมือถือไปข้างตัว

เขาขดตัวอยู่บนโซฟาในอะพาร์ตเมนต์ ตรงหน้ามีบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสซีฟู้ดที่เพิ่งต้มเสร็จวางอยู่หนึ่งชาม

โลกภายนอกทะเลาะกันจนฟ้าถล่มดินทลาย แต่เขาราวกับเป็นคนวงนอก ดูดเส้นบะหมี่ไปพลาง พลิกดูบทละครอิเล็กทรอนิกส์เรื่อง ดุจเกล็ดน้ำค้าง ที่หยางชิ่นส่งมาให้ไปพลาง

สำหรับผลลัพธ์นี้ เขาคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าแล้ว

ตอนเซ็นสัญญา ในสัญญาก็ระบุจำนวนตอนที่เขาจะปรากฏตัวไว้อย่างชัดเจน

สิ่งที่เรียกว่าการแข่งขัน ก็แค่เรียลลิตีโชว์ที่เขียนบทมาอย่างประณีต

เขาถึงขั้นรู้สึกว่า ปฏิบัติการ "ทรมานใจแฟนคลับ" ของรายการรอบนี้ กลับกลายเป็นการช่วยเขาทางอ้อมเสียด้วยซ้ำ

ความเห็นใจ ความรู้สึกคาใจที่ค้างคา อารมณ์เหล่านี้กระตุ้นให้เกิดแฟนเดนตายที่มีความภักดีสูงได้ดีที่สุด

เมื่อเทียบกับโควตาเข้ารอบที่จับต้องไม่ได้ ความสนใจที่จับต้องได้จริงแบบนี้ มีค่าสำหรับเขามากกว่าเยอะ

เมื่อกระแสความนิยมพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ โอกาสต่างๆ ก็ดมกลิ่นตามมาถึงหน้าประตูบ้านจริงๆ

มือถือส่วนตัวของเขาเริ่มมีสายแปลกๆ โทรเข้ามา

มีทั้งแมวมองที่อ้างตัวว่ามาจากบริษัทบันเทิงยักษ์ใหญ่ สัญญาว่าจะให้ทรัพยากรระดับท็อป มีทั้งสตูดิโอเล็กๆ ที่ไม่มีชื่อเสียง ถือบทละครที่เต็มไปด้วยช่องโหว่มาเสนอให้เขาเล่นเป็นพระเอก หรือแม้กระทั่งคนขายอาหารเสริม ที่อยากจ้างเขาไปเป็นพรีเซนเตอร์ระยะสั้น เพื่อเกาะกระแส "สุนทรียศาสตร์แห่งความบอบช้ำ"

หลินเยี่ยนไม่สนใจแม้แต่รายเดียว

ท่ามกลางความวุ่นวายนี้ บัญชีหนึ่งที่นอกจากโพสต์ตอนสมัครแล้วไม่เคยโพสต์อะไรอีกเลย จู่ๆ ก็ "ฟื้นคืนชีพ" ขึ้นมา

เวยปั๋วทางการของ บันทึกเมฆาเก้าสวรรค์

เห็นได้ชัดว่าเหอเจียนเป็นนักโต้คลื่นที่เชี่ยวชาญวิถีแห่งกระแส หลังจากปรึกษากับโปรดิวเซอร์และนายทุน

เขาเลือกจังหวะที่แม่นยำที่สุด คือช่วงที่กระแสของหลินเยี่ยนพุ่งสูงสุด และอารมณ์ "ความไม่ยุติธรรม" ของผู้ชมเข้มข้นที่สุด

ปล่อยตัวอย่างแรกของ บันทึกเมฆาเก้าสวรรค์ ที่เน้นเนื้อเรื่องออกมาโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า

เปิดตัวอย่างมา คือพายุหิมะเต็มท้องฟ้า

อวี้อู๋ซินในชุดแดงยืนอยู่บนยอดหน้าผา ผมดำสยาย แขนเสื้อสะบัดพลิ้ว

เบื้องหลังเขาคือกองทัพนับหมื่นพัน เบื้องหน้าคือเหวลึกไร้ก้นบึ้ง

กล้องซูมเข้าไป เขาค่อยๆ หันกลับมา

นั่นเป็นช็อตสั้นๆ เพียงแค่สามวินาที

มุมปากมีเลือดซึม สีหน้าซีดขาวดั่งกระดาษ ในดวงตาที่ควรจะเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยมเด็ดเดี่ยว กลับเอ่อล้นไปด้วยความเมตตาและความแตกสลายอันไร้ที่สิ้นสุด

น้ำตาหนึ่งหยด ปนเปื้อนเลือด ไหลรินจากหางตา ตกลงบนพื้นหิมะสีขาวบริสุทธิ์ ซึมแผ่ออกเป็นดอกบัวแดงอันงดงามและน่าหวาดหวั่น

ไม่มีบทพูดสักคำ ไม่มีแม้แต่เสียงบรรยายประกอบ

มีเพียงเสียงหวีดหวิวของพายุหิมะ และการหันกลับมามองที่ตราตรึงชั่วกัปชั่วกัลป์

เพียงแค่สามวินาทีนี้ เจาะทะลุหัวใจของผู้ชมทุกคนในทันที

ความงดงามเย้ายวนถึงขีดสุด ความเปราะบางถึงขีดสุด และความแตกสลายถึงขีดสุด ก่อให้เกิดความแตกต่างอย่างรุนแรงเมื่อเทียบกับสายลับยุคสาธารณรัฐผู้เก็บกดและอดกลั้นในรายการวาไรตี้

[คุณพระช่วย... นี่หลินเยี่ยนเหรอ???]

[บ้าไปแล้ว บ้าไปแล้วจริงๆ ผู้ชายคนนี้มีกี่หน้ากันแน่?]

[สายลับโรคจิตยุคสาธารณรัฐ กับจอมมารขี้โรคในชุดโบราณ ฉันแม่งแยกไม่ออกเลยว่าอันไหนเร้าใจกว่ากัน! ช่วยด้วย!]

[หน้าเปลี่ยนตามบท! นี่แหละคือหน้าเปลี่ยนตามบทของแท้! เขาเล่นเป็นอะไรก็เหมือนอันนั้น ไม่เห็นเงาของตัวละครก่อนหน้าเลย!]

แฮชแท็ก #หลินเยี่ยนหน้าเปลี่ยนตามบท พุ่งทะยานขึ้นสู่อันดับท็อป 3 ของคำค้นหายอดนิยมอย่างรวดเร็ว