บทที่ 63 การประชุมอ่านบทละคร

ในขณะที่ชาวเน็ตกำลังคลั่งไคล้กับภาพเพียงชั่วพริบตานี้ เซียวหรานก็รีโพสต์ตัวอย่างภาพยนตร์นี้ พร้อมแคปชันที่มีนัยลึกซึ้ง

"สหายรู้ใจในห้วงเวลาคู่ขนาน แล้วพบกันใหม่ในยุทธภพ"

ประโยคที่ไม่มีที่มาที่ไปนี้ จุดชนวนความบ้าคลั่งของแฟนคลับคู่จิ้นต้นฉบับในทันที และยังกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของทุกคนได้เป็นอย่างดี

"สหายรู้ใจในห้วงเวลาคู่ขนาน"? นี่หมายความว่ายังไง? หรือว่าภาคพิเศษมีเบื้องลึกเบื้องหลัง?

ชั่วขณะหนึ่ง การคาดเดาและถกเถียงเกี่ยวกับเนื้อเรื่องของ บันทึกเมฆาเก้าสวรรค์ ก็พุ่งขึ้นสู่ระดับที่ไม่เคยมีมาก่อน

หลินเยี่ยนไม่สนใจความวุ่นวายในโลกออนไลน์

เขาปิดแอปโซเชียลทั้งหมด จมดิ่งสู่บทบาท "จิ่นเยว่" อย่างสมบูรณ์

ประวัติตัวละครที่หยางชิ่นให้มานั้นละเอียดลออมาก

เทพจันทรา จิ่นเยว่ กำเนิดในความโกลาหล ดูแลแสงจันทร์ เป็นเทพที่เย็นชาและสูงส่งที่สุดในระหว่างฟ้าดิน

ชีวิตของเขา คือชีวิตที่ถูกช่วงชิงและทรยศซ้ำแล้วซ้ำเล่า

อาจารย์ที่เขาเคารพเชื่อใจ ผลักเขาเข้าสู่วัฏสงสารด้วยมือตัวเองเพื่อผดุงคุณธรรมแห่งสวรรค์; มนุษย์ที่เขาทุ่มเทปกป้อง กลับช่วงชิงพลังเทพของเขาไปจนเกลี้ยงเพื่อลาภยศสรรเสริญ; น้องชายคนเดียวที่เขามองเป็นญาติสนิท ถึงกับวางแผนเลาะกระดูกเซียนของเขาออกเพื่อความทะเยอทะยานของตัวเอง ทำให้เขาร่วงหล่นจากกลีบเมฆสู่โคลนตม

นี่เป็นตัวละครที่มีมิติทางอารมณ์ซับซ้อนมาก การเข้าสู่ด้านมืดของเขา ไม่ใช่ความบ้าคลั่งที่เกิดขึ้นในชั่วข้ามคืน แต่เป็นการถูกเชือดเฉือนให้ตายทั้งเป็นท่ามกลางความผิดหวังและการทรยศครั้งแล้วครั้งเล่า จนในที่สุดก็ลุกขึ้นมาจากเถ้าถ่านเพื่อโต้กลับด้วยความสิ้นหวัง

หลินเยี่ยนหยิบปากกาขึ้นมา จดบันทึกยิบย่อยลงบนบทละคร

เขาต้องออกแบบสีหน้าและภาษากายที่แตกต่างกันให้กับจิ่นเยว่ในแต่ละช่วง

ตั้งแต่ความเป็นเทพที่ไม่แปดเปื้อนทางโลกในตอนแรก ไปจนถึงความสับสนเมื่อถูกเนรเทศลงมาเป็นมนุษย์ ต่อด้วยความตายด้านเมื่อถูกคนสนิททรยศ และสุดท้ายคือความบ้าคลั่งหลังเข้าสู่วิถีมาร

สิ่งนี้ต้องการการควบคุมที่ละเอียดอ่อนและแม่นยำอย่างที่สุด

เมื่อเขาอ่านมาถึงฉากที่จิ่นเยว่ถูกเลาะกระดูกเซียนและร่วงหล่นจากแท่นประหารเซียน เสียงจักรกลเย็นเยียบก็ดังขึ้นในสมอง

[ตรวจพบฉากอารมณ์ความยากระดับสูง...]

[แนะนำให้โฮสต์เตรียมใช้งานชิ้นส่วนแท็ก: เครื่องพ่นเลือด (ขั้นต้น) ในขณะแสดงฉากนี้ เพื่อให้ได้ผลลัพธ์ทางสายตาที่ยอดเยี่ยมที่สุด]

หลินเยี่ยนมองตัวอักษร "เครื่องพ่นเลือด" ตัวใหญ่เบ้อเริ่มในสมอง มุมปากกระตุกอย่างห้ามไม่อยู่

ระบบนี้... ช่างรู้ใจจริงๆ

มือถือสั่นครืดคราด เป็นข้อความวีแชตจากเหอเจียน เครื่องหมายตกใจที่เรียงกันเป็นตับแสดงให้เห็นถึงความตื่นเต้นของเขาในตอนนี้

"หลินเยี่ยน! ไอ้หนูเห็นหรือยัง! ระเบิดแล้ว! ตัวอย่างของเราดังระเบิดแล้ว! นายทุนเพิ่งโทรมา เพิ่มงบโปรโมตให้อีกสามล้าน! ภาคพิเศษของนาย พวกเขายอมให้ฉายแยกเป็นไข่อีสเตอร์แบบเสียเงินหลังตอนจบ! ถึงตอนนั้นแบ่งรายได้ให้นายสิบเปอร์เซ็นต์!"

สิบเปอร์เซ็นต์

หลินเยี่ยนคำนวณในใจ นี่หมายความว่า นอกจากค่าตัวแล้ว เขายังจะได้รับส่วนแบ่งก้อนโตอีกด้วย

เงินและชีวิต ได้มาครบแล้ว

เขาปิดบทละคร เดินไปที่หน้าต่าง

แสงไฟนีออนของเมืองกะพริบไหวในยามดึก ดั่งดวงดาวที่ห่างไกลและเย็นชา

เขารู้ดีว่า กระแสความนิยมในช่วงไม่กี่วันนี้เป็นแค่ภาพลวงตา เป็นงานรื่นเริงที่นายทุนและกระแสสังคมร่วมกันปรุงแต่งขึ้น

สมรภูมิที่แท้จริง อยู่ที่กองถ่าย ดุจเกล็ดน้ำค้าง ที่กำลังจะเปิดกล้อง

ที่นั่นมีโปรดักชันระดับ S ของจริง มีทีมงานระดับท็อป และแน่นอนว่าย่อมขาดสายตาที่จ้องจะตะครุบเหยื่อไปไม่ได้

เขาที่เป็น "เด็กเส้น" ที่กระโดดร่มลงมารับบทสำคัญ กลายเป็นหนามยอกอกในสายตาของใครหลายคนไปเรียบร้อยแล้ว

.......

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา

งานประชุมอ่านบทละครเรื่อง ดุจเกล็ดน้ำค้าง จัดขึ้นที่ห้องประชุมชั้นบนสุดของโรงแรมห้าดาวในเมืองจิงเฉิง

หลินเยี่ยนมาถึงตรงเวลา

วันนี้เขาแต่งตัวเรียบง่ายมาก เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา กางเกงลำลองสีเข้ม

สวมแว่นกรอบดำไม่มีเลนส์ เก็บซ่อนความคมคายไว้ทั้งหมด ทั้งตัวแผ่กลิ่นอายเงียบสงบแบบปัญญาชน

ลุคนี้แตกต่างจากภาพลักษณ์ที่แพร่หลายในโลกออนไลน์อย่างสิ้นเชิง

ในห้องประชุมเต็มไปด้วยผู้คน

ที่นั่งประธานของโต๊ะประชุมว่างอยู่ นั่นเป็นที่ของผู้กำกับ

ริมโต๊ะ พระเอกของเรื่อง เติ้งฮ่าว กำลังคุยเสียงเบากับนางเอก หยางอี้ ที่นั่งอยู่ข้างๆ หยางอี้คือนางเอกดาวรุ่งที่ค่ายกำลังดันสุดตัว รอยยิ้มหวานหยดย้อย

อีกด้านหนึ่ง นักแสดงอาวุโสที่มีฐานแฟนคลับแน่นหนากำลังจิบชาคุยกันด้วยท่าทีผ่อนคลาย

ทุกคนในที่นี้ล้วนเป็นเสือสิงห์กระทิงแรด ไม่มีใครไม่รู้เรื่องกระแสของหลินเยี่ยนในช่วงนี้

คนที่สามารถฝ่าฟันออกมาจากรายการวาไรตี้ที่ดุเดือดเลือดพล่าน และยังทำให้คนหัวรั้นอย่างเหอเจียนยอมรับได้ ย่อมไม่ใช่คนธรรมดา

ดังนั้น แม้ในใจแต่ละคนจะมีความคิดต่างกันไป แต่สีหน้าของทุกคนยังคงรักษาความสุภาพและเป็นมิตรไว้อย่างพอดิบพอดี

ท่ามกลางสายตาสำรวจที่แตกต่างกันไป หลินเยี่ยนเดินไปยังที่นั่งของตัวเองอย่างสงบนิ่ง

บนป้ายชื่อเขียนชื่อเขาและชื่อตัวละคร —— หลินเยี่ยน, จิ่นเยว่

เขาเพิ่งจะเลื่อนเก้าอี้ออก ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดอีกครั้ง

ชายวัยประมาณห้าสิบปีเดินเข้ามา รูปร่างท้วมเล็กน้อย ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มใจดี เขาคือผู้กำกับของเรื่องนี้ จางฉวนอัน

จางฉวนอันมีฉายาในวงการว่า "เสือหน้ายิ้ม"

เขาไม่เคยอาละวาดโวยวาย มักจะมีท่าทีเมตตาอารีเสมอ แต่สามารถใช้น้ำเสียงที่อ่อนโยนที่สุด สั่งให้นักแสดงเล่นฉากที่ไม่พอใจซ้ำๆ เป็นสิบๆ รอบ จนกว่านักแสดงจะสติแตก

เขาถ่ายละคร ต้องการคุณภาพที่สมบูรณ์แบบที่สุด

สายตาของเขากวาดไปรอบห้อง สุดท้ายมาหยุดที่หลินเยี่ยน

คนที่หยางชิ่นระบุตัวมา เขาต้องจับตามองเป็นพิเศษอยู่แล้ว

จางฉวนอันพิจารณาหลินเยี่ยน ในดวงตาที่ยิ้มแย้มคู่นั้น ซ่อนแววประเมินที่ยากจะสังเกตเห็น

เด็กฝากจากนายทุน เขาเจอมาเยอะ ส่วนใหญ่ก็พวกดีแต่เปลือก

ชาวเน็ตจะอวยเด็กหนุ่มคนนี้วิเศษวิโสแค่ไหน สำหรับเขา ก็ยังเป็นแค่เด็กใหม่ที่แปะป้าย "เด็กเส้น" อยู่ดี

แน่นอน เขาไม่รังเกียจเด็กเส้น เพราะเขามีวิธีมากมายที่จะทำให้อีกฝ่ายถอนตัวไปเอง หรือไม่ก็ต้องลอกคราบถ้าอยากจะอยู่ต่อ

"คนมาครบแล้ว งั้นเริ่มกันเลย"

จางฉวนอันนั่งลงที่หัวโต๊ะ ปรบมือด้วยรอยยิ้มเบิกบาน

"ก่อนเปิดกล้อง เรามาไล่ดูบทกันสักรอบ ทุกคนทำตัวตามสบาย คิดซะว่ามาคุยเล่นกัน หลักๆ คือหาฟีลลิ่งของตัวละคร"

ตามขั้นตอน นักแสดงเริ่มแนะนำตัวทีละคน

เมื่อถึงตาหลินเยี่ยน เขาลุกขึ้นยืน โค้งคำนับให้ทุกคนเล็กน้อย

"สวัสดีครับอาจารย์ทุกท่าน ผมหลินเยี่ยน รับบทเทพจันทรา จิ่นเยว่ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ"

น้ำเสียงของเขาเย็นและมั่นคง ไม่มีความประหม่าเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้กำกับใหญ่และรุ่นพี่ และไม่มีความถ่อมตัวแบบจงใจของเด็กใหม่

ความนิ่งสงบนั้น กลับไปพ้องกับความเป็นเทพที่ไม่กินเส้นกับโลกมนุษย์ของจิ่นเยว่ในช่วงเปิดตัวอย่างน่าประหลาด

เติ้งฮ่าวที่นั่งอยู่ตรงข้าม พยักหน้าให้อย่างมีมารยาท

ในฐานะพระเอกดาวรุ่งที่มาแรงที่สุดในตอนนี้ เขาโด่งดังจากซีรีส์วัยรุ่น มีฐานแฟนคลับมหาศาล

เขารู้ดีว่า ในวงการนี้ เพิ่มมิตรหนึ่งคนย่อมดีกว่าเพิ่มศัตรูหนึ่งคน

โดยเฉพาะเมื่ออีกฝ่ายเป็นหลินเยี่ยน หุ้นศักยภาพสูงที่มีทั้งฝีมือและกระแส เขาไม่โง่พอที่จะเป็นฝ่ายเริ่มสร้างศัตรู

เติ้งฮ่าวประเมินในใจ แต่ใบหน้ายังคงยิ้มแย้มอ่อนโยน

"เอาล่ะ เรามาเริ่มจากฉากแรกกัน" จางฉวนอันเปิดบทละคร "เหล่าเซียนเข้าเฝ้า, สภาสวรรค์ว่าราชการ"