บทที่ 74 แสงจันทร์เสี้ยวในทะเลสีแดง

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เครื่องบินลงจอดที่สนามบินเมือง S

แรงสั่นสะเทือนขณะเครื่องแตะพื้น ปลุกหลินเยี่ยนให้ตื่นจากภวังค์

การถ่ายทำที่เข้มข้นติดต่อกันหลายวันและไลฟ์สตรีมเมื่อคืน แทบจะสูบพลังงานของเขาไปจนหมด

หยางชิ่นใช้เส้นสายจัดการให้เขาออกทางช่องทาง VIP

ภายในช่องทางแอร์เย็นฉ่ำ และเงียบสงบสมราคา

ทว่า ผ่านกำแพงกระจกหนา เสียงกรีดร้องจากโถงผู้โดยสารขาเข้าที่อยู่ไกลออกไป ก็ยังดังลอดเข้ามาเป็นระลอกๆ

นั่นคือกระแสความนิยมของเซียวหราน

หลินเยี่ยนกดปีกหมวกแก๊ปให้ต่ำลง ปิดบังใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง

ใจเขาไร้ซึ่งระลอกคลื่น คิดเพียงแค่อยากจะรีบออกไปให้เร็วที่สุด ไม่อยากสร้างภาระให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย

ที่ห้องพักหลังเวทีโรงภาพยนตร์ เขาได้พบกับเซียวหรานที่ไม่ได้เจอกันนาน

อีกฝ่ายสวมชุดลำลองแต่กลับดูหรูหราเหมือนใส่ชุดสั่งตัด ขับเน้นรูปร่างให้ดูสูงโปร่ง ใบหน้าประดับรอยยิ้มสุภาพ เต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวา

พอเห็นหลินเยี่ยน เซียวหรานก็ยิ้มตาหยี เขาเดินเข้ามาสวมกอดหลินเยี่ยนแน่นๆ ทีหนึ่ง แล้วกระซิบกำชับว่า "วันนี้สถานการณ์อาจจะวุ่นวายหน่อย เกาะติดฉันไว้นะ"

หลินเยี่ยนพยักหน้า กล่าวขอบคุณเสียงเบา

เขาได้รับรู้ถึงความปรารถนาดีของเพื่อนร่วมงานที่ห่างหายไปนานจากตัวอีกฝ่าย

แน่นอน พวกเขาเป็นเพื่อนกันได้ อย่างน้อยเขาก็คิดแบบนั้น

กิจกรรมเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ ทีมงานหลักเดินเข้าสู่โรงภาพยนตร์

วินาทีที่ปรากฏตัว เสียงกรีดร้องด้วยความตื่นเต้นก็ดังระงมไปทั่ว

ด้านล่างเวที คือทะเลป้ายไฟสีแดงที่มองไม่เห็นจุดสิ้นสุด

สีแดงคือสีประจำด้อมของเซียวหราน

เสียงตะโกนเรียกชื่อ "เซียวหราน" ดังสนั่นจนแทบจะเปิดหลังคาโรงหนัง

ต่อหน้าความนิยมที่ท่วมท้นขนาดนี้ ไม่ว่าตัวประกอบคนไหนที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็จะถูกกลบรัศมีจนหมองมัวไปในทันที

หลินเยี่ยนยืนเงียบๆ อยู่ท้ายแถว ตัวตนจืดจาง ซึ่งเขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร

เพียงแต่เมื่อสายตากวาดผ่านด้านล่างเวที เขาก็ต้องชะงัก

ที่มุมหนึ่งของทะเลสีแดงที่เดือดพล่าน มีพื้นที่เล็กๆ ที่มีป้ายไฟสีขาวสว่างไสวอย่างดื้อรั้นอยู่ไม่กี่จุด

บนป้ายเขียนตัวอักษรโย้เย้สองคำ

คำหนึ่ง "เยี่ยน"

คำหนึ่ง "อวี้"

แสงสีขาวไม่กี่จุดนั้น ดูเจียมเนื้อเจียมตัวในโรงหนังที่มืดสลัว

ฝีเท้าของหลินเยี่ยนชะงักลง

พวกนี้คือแฟนคลับของเขาเหรอ?

ความคิดนี้แวบเข้ามาในหัว เขาแทบไม่อยากจะเชื่อ

ช่วงพูดคุย พิธีกรเข้าใจเรื่องกระแสเป็นอย่างดี คำถามแรกก็โยนใส่สองนักแสดงชายทันที

"ทั้งสองท่านในเรื่องเรียกได้ว่าเป็นคู่ปรับกันตลอด อวิ๋นจิงหงก็ตามล่าอวี้อู๋ซินไม่ลดละ แล้วนอกจอล่ะครับ? ความสัมพันธ์เป็นยังไงบ้าง?"

เซียวหรานยิ้มรับไมค์ หันข้างมองหลินเยี่ยน ดึงบทสนทนาไปหาอีกฝ่ายอย่างแนบเนียน "ในละคร เขาคือจอมมารที่จ้องจะเอาชีวิตผม แต่นอกจอ เขาคือผู้มีพระคุณช่วยชีวิตผมเลยนะ"

ด้านล่างเวทีส่งเสียงหัวเราะอย่างเอ็นดู

หลินเยี่ยนรับไมค์ที่เซียวหรานส่งมา สายตาด้านล่างจับจ้องมาที่เขาทันที

เขาหันหน้าเข้าหากล้อง สวมบทบาทอวี้อู๋ซินอีกครั้ง แล้วยิ้มจางๆ

"ท่านผู้นำกล่าวชมเกินไป ครั้งหน้าตอนชักกระบี่ ข้าจะช้าลงหน่อยแล้วกัน"

การโต้ตอบที่แฝงอารมณ์ขันนี้ จี้จุดขำของผู้ชมได้อย่างแม่นยำ และทำให้เหล่าแฟนคลับคู่จิ้นที่แฝงตัวอยู่ในฝูงชนกรีดร้องอย่างพึงพอใจ

บรรยากาศในงานถูกดันขึ้นสู่จุดพีคอีกครั้ง

ถึงช่วงถามตอบจากผู้ชม

เด็กสาวที่ถือป้ายไฟสีขาวคำว่า "เยี่ยน" โชคดีได้รับเลือกจากพิธีกร

เธอรับไมค์ ลุกขึ้นยืน ตัวสั่นเทาด้วยความตื่นเต้น

เด็กสาวสูดหายใจลึก น้ำเสียงสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด "พี่หลินเยี่ยนคะ หนูอยากถามว่า... ตอนจบ อวี้อู๋ซิน จะเจ็บไหมคะ?"

คำถามนี้ทำให้ความอึกทึกทั่วทั้งฮอลล์เงียบกริบลงทันที

ทุกคนหันมองหลินเยี่ยน

เนื้อเรื่องดำเนินมาถึงตอนนี้ ยังไม่มีเบาะแสแน่ชัดว่าจุดจบของอวี้อู๋ซินจะเป็นอย่างไร

แน่นอนว่า จากตัวอย่างแรกก็พอเดาได้ว่าจุดจบของเขาคงไม่สวยหรูนัก

เขามองเด็กสาวที่ขอบตาแดงก่ำ ความห่างเหินแบบนักแสดงในแววตาจางหายไปในวินาทีนี้ เปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนอย่างไม่น่าเชื่อ

ครุ่นคิดครู่หนึ่ง เขาตอบอย่างจริงจัง "ผมคิดว่า เขาไม่รู้สึกเจ็บหรอกครับ สิ่งที่เขารู้สึกน่าจะเป็นความสมบูรณ์แบบมากกว่า แน่นอนว่าถ้าพูดมากกว่านี้จะเป็นการสปอยล์ ไว้รอดูกันต่อไปนะครับ"

หลินเยี่ยนเว้นจังหวะ แล้วเสริมอีกประโยค

"แต่เขารับรู้ได้ถึงความรักของพวกคุณ ขอบคุณครับ"

สิ้นเสียง ป้ายไฟสีขาวกลุ่มเล็กๆ นั้นก็สั่นไหวรุนแรงกว่าเดิม

เด็กสาวใช้หลังมือปาดน้ำตา บอกไม่ถูกว่าร้องไห้เพราะได้คุยกับคนที่ปลื้ม หรือเพราะอินกับตัวละครมากเกินไป

เพื่อกระตุ้นบรรยากาศ ผู้จัดงานจึงจัดเกม "วาดภาพทายคำ" ต่อทันที

เมื่อหน้าจอขึ้นคำว่า "ตะลึงเพียงชั่วพริบตา" เซียวหรานที่เป็นคนใบ้วาดแค่รูปตาหนึ่งข้าง แล้ววาดนกรูปร่างประหลาดๆ ไว้อีกตัว

ผู้ชมด้านล่างยังคงงุนงง แต่หลินเยี่ยนยกกระดานคำตอบขึ้นอย่างใจเย็นแล้ว

คำตอบถูกต้องเป๊ะ

ความช่างสังเกตและตรรกะการคิดที่น่าทึ่งของเขา บวกกับความรู้ใจกันโดยไม่ต้องพูดระหว่างเขากับเซียวหราน ทำเอาแฟนคลับคู่จิ้นด้านล่างฟินจนแทบสลบ

ขาจรหลายคนที่เดิมทีมาเพื่อดูเซียวหราน ก็เริ่มยกมือถือขึ้น หันกล้องไปที่พระรองผู้นั่งเงียบๆ แต่เปล่งประกายด้วยแสงของตัวเองคนนี้บ่อยขึ้น

กิจกรรมดำเนินไปเกือบสองชั่วโมง

การทำงานหนักต่อเนื่องบวกกับการที่ระบบกัดกินร่างกายไม่หยุด ทำให้ร่างกายของหลินเยี่ยนเริ่มส่งสัญญาณเตือน

ตอนจบเกม ขณะที่ทุกคนกลับมายืนกลางเวที เขารู้สึกหน้ามืด ตัวโอนเอนไปวูบหนึ่งอย่างควบคุมไม่ได้

เซียวหรานที่อยู่ข้างๆ รู้สึกถึงความผิดปกติแทบจะทันที ยื่นมือออกไปประคองข้อศอกเขาไว้อย่างแนบเนียน

เขาอาศัยจังหวะปรับท่ายืน ดึงหลินเยี่ยนเข้ามาใกล้ตัว ใช้ร่างกายตัวเองช่วยรับน้ำหนักส่วนใหญ่ไว้ กระบวนการทั้งหมดดูเป็นธรรมชาติเหมือนแค่การหยอกล้อกันบนเวที

หลินเยี่ยนตั้งสติ ส่งสายตาขอบคุณให้เซียวหราน

ฉากนี้ถูกแม่ไซต์ (บ้านเบส) ที่ถือเลนส์เทเลโฟโต้แถวหน้าจับภาพไว้ได้อย่างแม่นยำ

ในรูป เซียวหรานขมวดคิ้วเล็กน้อย ประคองหลินเยี่ยนที่หน้าซีดด้วยความเป็นห่วง ส่วนหลินเยี่ยนหลุบตาต่ำ เส้นสายใบหน้าด้านข้างดูเปราะบางแต่แข็งแกร่ง

รูปนี้กลายเป็น "รูปเทพ" (รูปในตำนาน) ที่ถูกแชร์ว่อนเน็ตภายในเวลาไม่ถึงสิบนาทีหลังจบงาน

งานโปรโมตจบลงในที่สุด

หลังเวทีวุ่นวาย ทีมงานเร่งให้ศิลปินรีบเก็บของเตรียมตัวกลับ

ตอนนั้นเอง หัวหน้ารปภ.ของห้างก็วิ่งหน้าตื่นเข้ามา เหงื่อท่วมตัว สีหน้าตื่นตระหนก

"ไม่ได้! ออกทางประตูหน้าไม่ได้!"

"คนข้างนอกเยอะกว่าที่คาดไว้สามเท่า! ปิดทางออกไว้หมดแล้ว! ต้องออกทางประตูหนีไฟพนักงานเดี๋ยวนี้ ห้ามหยุด ไม่งั้นเกิดเรื่องใหญ่แน่!"

ท่ามกลางความโกลาหล ทีมงานฝ่ายสนับสนุนคนหนึ่งบ่นอุบกับเพื่อนร่วมงานเสียงเบา

"แฟนคลับข้างนอกบ้าน่าดู... เมื่อกี้ได้ยินคนบอกว่า มีกลุ่มแฟนคลับหลินเยี่ยนกลุ่มหนึ่ง ซื้อตั๋วไม่ได้เลยเข้าไม่ได้ ยืนตากแดดรออยู่ข้างนอกสามชั่วโมงกว่าแล้ว แค่เพื่อรอเจอน้องตอนเลิกงานแวบเดียว..."

คนพูดไม่คิดอะไร แต่คนฟังเก็บไปคิด

หลินเยี่ยนที่กำลังจะหยิบเสื้อคลุม ชะงักมือ

เขาค่อยๆ หันกลับมา มองไปที่หัวหน้ารปภ.ที่กำลังตึงเครียด

"ขอโทษนะครับ รบกวนขอเวลาผมห้านาที"

"ผมไม่เดินไปไกลหรอกครับ แค่ตรงทางออก"