บทที่ 75 หยุดเพื่ออ่อนโยน

"ไม่ได้! เด็ดขาด!" หัวหน้ารปภ.ตอบกลับอย่างหนักแน่น

"อาจารย์หลิน ผมเข้าใจความรู้สึกคุณ แต่ข้างนอกสถานการณ์มันคุมไม่อยู่แล้วจริงๆ ออกไปตอนนี้ก็เท่ากับเอาความปลอดภัยของทุกคนไปล้อเล่น!"

หลินเยี่ยนยังอยากจะพูดอะไรต่อ แต่ผู้จัดการส่วนตัวของเซียวหรานก็เดินจ้ำเข้ามา กึ่งปลอบกึ่งบังคับ โอบไหล่เขาพาเดินไปทางประตูหนีไฟพนักงาน

"น้องเยี่ยน ทำตามที่จัดเถอะ ความปลอดภัยมาก่อน"

อากาศร้อนอบอ้าวในลานจอดรถชั้นใต้ดินปะทะเข้าใส่หน้า รถตู้ของเซียวหรานถูกล้อมไว้จนแน่นขนัด

แสงแฟลชสว่างวาบแสบตาจนแยกไม่ออกว่าเป็นมือถือหรือกล้องถ่ายรูป

เสียงกรีดร้อง เสียงตะโกนดังกระแทกแก้วหูไม่หยุด

"เซียวหราน! เซียวหรานฉันรักคุณ!"

"กรี๊ดดด พี่คะมองหนูหน่อย!"

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยตั้งกำแพงมนุษย์ เปิดทางอย่างยากลำบากท่ามกลางฝูงแฟนคลับที่บ้าคลั่ง การเบียดเสียดผลักดันเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

ท่ามกลางความโกลาหล สายตาของหลินเยี่ยนมองฝ่าฝูงชนที่เบียดเสียดกันไปที่รอบนอกสุด

ตรงนั้นมีสีขาวที่ดูแปลกแยกอยู่ไม่กี่จุด

เด็กสาวไม่กี่คนถูกเบียดไปอยู่ริมสุดของฝูงชน พวกเธอไม่ได้กรีดร้อง ไม่ได้พยายามพุ่งเข้ามาข้างหน้า เพียงแค่ชูป้ายไฟและป้ายเชียร์ในมืออย่างเงียบๆ

นั่นคือแฟนคลับของเขา สีหน้าของหลินเยี่ยนเคร่งเครียดขึ้น

ทันใดนั้น รปภ.คนหนึ่งที่รีบร้อนจะเปิดทางให้เซียวหราน ก็ผลักคนที่ขวางหน้าอยู่อย่างหงุดหงิดและรุนแรง

เด็กสาวที่ถือป้ายไฟคำว่า "เยี่ยน" เซถลา ทำท่าจะล้มลงไปในฝูงชนที่วุ่นวาย

หลินเยี่ยนหยุดเดินกะทันหัน

เขาแกะมือรปภ.ออกแทบจะเป็นสัญชาตญาณ พุ่งเข้าไปประคองแขนเด็กสาวคนนั้นไว้ได้อย่างมั่นคงก่อนที่เธอจะล้มลง

ความอึกทึกรอบด้านเงียบกริบลงไปชั่วเสี้ยววินาทีเพราะการกระทำที่คาดไม่ถึงนี้

หลินเยี่ยนประคองเด็กสาวที่ยังตกใจไม่หายให้ยืนดีๆ แล้วเงยหน้าขึ้น มองรปภ.ที่ทำหน้าเหวอคนนั้น

"อย่าผลักพวกเธอ พวกเธอยังไม่ได้ขยับเลย"

รปภ.คนนั้นอึ้งไป เขาไม่คิดว่าดาราหนุ่มที่ดูเย็นชาห่างเหินคนนี้จะก้าวออกมาปกป้องแฟนคลับ

เด็กสาวที่หลินเยี่ยนประคองอยู่ยิ่งสมองขาวโพลนไปหมด

"อาจารย์หลิน รีบขึ้นรถครับ!" ผู้ช่วยของเซียวหรานเร่งยิกๆ อยู่ข้างหลัง

หลินเยี่ยนไม่สนใจ

เขาปล่อยมือ พอแน่ใจว่าเด็กสาวยืนมั่นคงแล้ว ก็ไม่ได้เดินไปที่รถตัวเองทันที แต่กลับหันหลัง เดินตรงไปหากลุ่มป้ายไฟสีขาวเล็กๆ กลุ่มนั้น

เขาถอดหน้ากากอนามัยและหมวกออก

เด็กสาวกลุ่มนั้นที่รอคอยอย่างเงียบสงบมาตลอด พอเห็นหน้าเขาชัดๆ ก็แทบจะเก็บอาการไม่อยู่ แต่ก็ต้องพยายามควบคุมอารมณ์ตัวเองไว้

หลินเยี่ยนเดินเข้าไปหาพวกเธอ รับปากกาเมจิกที่เด็กสาวคนหนึ่งยื่นให้ด้วยมือสั่นเทา

เขาก้มหน้าเซ็นชื่อลงบนป้ายเชียร์อย่างรวดเร็ว

"อากาศร้อน รีบกลับกันนะครับ"

เขาเซ็นคนหนึ่งเสร็จ ก็ขยับไปหาอีกคนอย่างเป็นธรรมชาติ

"เดินทางกลับดีๆ นะครับ"

"ขอบคุณที่มาหาผมวันนี้"

เขาเซ็นไปพลาง กำชับเสียงเบาไปพลาง

ประโยคสั้นๆ ง่ายๆ ไม่กี่ประโยค กลับทำให้คนฟังรู้สึกสบายใจและอบอุ่นอย่างประหลาด

หลินเยี่ยนไม่ได้ใส่ใจเรื่องแฟนคลับอะไรมากนัก แต่การที่มีคนมาชื่นชอบ ก็ต้องให้เกียรติอีกฝ่าย นี่คือจรรยาบรรณศิลปิน

เขาไม่มีสังกัด ไม่ต้องมาเล่นดราม่าบีบคั้นอารมณ์แฟนคลับเพื่อคัดกรองแฟนพันธุ์แท้ เขาแค่ต้องการแสดงละครอย่างสบายใจ

เขาเชื่อมั่นว่าใจแลกใจมันคุ้มค่า ดังนั้นจึงเลือกที่จะเดินเข้าหาแฟนคลับอย่างแน่วแน่

ในรถตู้ที่ไม่ไกลนัก เซียวหรานมองภาพเหตุการณ์ทั้งหมดผ่านกระจกติดฟิล์มทึบ

เขาเห็นแฟนคลับบ้าคลั่งมาเยอะ และเห็นศิลปินที่ชินชากับเสียงกรี๊ด หรือแม้แต่เสพติดมันมาก็มาก

แต่ศิลปินที่หยุดเดินเพื่อกันแฟนคลับจากการถูกผลักไส และเดินเข้าไปแจกลายเซ็นเองแบบนี้ มีน้อยจนน่าใจหาย

ผู้จัดการของเซียวหรานเร่งคนขับรถให้ออกรถ แต่เขาโบกมือห้าม บอกให้รอก่อน

เขามองหลินเยี่ยนเซ็นชื่อคนสุดท้ายเสร็จ พยักหน้าให้เด็กสาวกลุ่มนั้นเบาๆ แล้วค่อยหันหลังเดินกลับมาที่รถตัวเอง

เซียวหรานละสายตากลับมา เอนหลังพิงเบาะ เอ่ยปากชมกับผู้จัดการข้างๆ เสียงเบา "เด็กคนนี้ อนาคตไกลแน่"

ผู้จัดการงงนิดหน่อย "ก็แค่เซอร์วิสแฟนคลับไม่ใช่เหรอ? ในวงการนี้คนสร้างภาพเก่งๆ มีถมไป"

แต่เซียวหรานส่ายหน้า "ไม่เหมือนกัน ความอ่อนโยนของเขาไม่ได้เสแสร้ง ฉันดูออก"

หลังจากหลินเยี่ยนขึ้นรถไปไม่ถึงสิบนาที คลิปเหตุการณ์ในมุมต่างๆ ก็เริ่มแพร่กระจายในโลกออนไลน์อย่างเงียบๆ

ในคลิป ภาพใบหน้าด้านข้างของหลินเยี่ยนตอนที่เขาประคองเด็กสาวที่เกือบล้ม แล้วหันไปพูดกับรปภ.ว่า "อย่าผลักพวกเธอ" นั้น ชัดเจนและแน่วแน่

ความอ่อนโยนในแววตาตอนที่เขาถอดหน้ากากอนามัยเดินเข้าหาแฟนคลับ ยิ่งเป็นโมเมนต์ที่แฟนคลับด้อมอื่นต่างโหยหาแต่ไม่เคยได้รับ

#หลินเยี่ยนประคองแฟนคลับ

#หลินเยี่ยน อย่าผลักพวกเธอ

#หลินเยี่ยน อ่อนโยน

แฮชแท็กพุ่งทะยานด้วยความเร็วสูง ยึดครองอันดับต้นๆ ของคำค้นหายอดนิยมอย่างรวดเร็ว

[เชี่ย! นี่มันไอดอลเทพบุตรชัดๆ! ประโยค 'อย่าผลักพวกเธอ' ทำขาฉันอ่อนเลย!]

[จากคนผ่านทางกลายเป็นแฟนคลับแล้ว! ในละครเป็นจอมมารฆ่าคนไม่กะพริบตา ตัวจริงกลับอ่อนโยนขนาดนี้ ความแตกต่างนี้ใครจะทนไหว!]

[แฟนคลับเขาก็น่ารักมาก ไม่ตะโกนโวยวาย ยืนปกป้องเขาเงียบๆ นี่สิแบบอย่างของคำว่าแฟนคลับเหมือนศิลปิน!]

[รายละเอียดบอกนิสัย ความใจดีที่ออกมาโดยสัญชาตญาณแบบนี้ แกล้งทำไม่ได้หรอก]

ความเอ็นดูจากสาธารณชนพุ่งถึงขีดสุดในเวลานี้

ผู้ชมจำนวนมหาศาลที่โดน "อวี้อู๋ซิน" ตก ผ่านคลิปวิดีโอเหล่านี้ ก็ได้ตกหลุมรักหลินเยี่ยนตัวจริงเข้าอย่างจัง

นักฆ่าผู้เลือดเย็นในละคร กลับมีพื้นฐานจิตใจที่อ่อนโยนที่สุดในชีวิตจริง

หลังจากเดินสายโปรโมตต่อเนื่องสามเมือง หลินเยี่ยนนั่งเครื่องบินเที่ยวบินดึกกลับมาถึงโรงแรมที่พักของกองถ่าย ดุจเกล็ดน้ำค้าง ก็ปาเข้าไปตีสามแล้ว

เขาลากสังขารอันเหนื่อยล้าเดินเข้าล็อบบี้โรงแรม พนักงานต้อนรับกะดึกเห็นเขา สายตาก็สว่างวาบขึ้นทันที ก่อนจะก้มหน้าลงอย่างเกรงใจ แล้วกระซิบกระซาบกับเพื่อนร่วมงาน

"หลินเยี่ยนตัวจริง! ตัวเป็นๆ! ผอมกว่าในทีวีอีก!"

"เขาขาวมากเลย ผิวดีสุดๆ..."

คนหนึ่งที่ใจกล้าหน่อย แอบหยิบมือถือออกมา ทำท่าดูเวลา แต่ความจริงแอบกดถ่ายรูปอย่างรวดเร็ว

หลินเยี่ยนรับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้

ข้อมูลเหล่านี้ล้วนบอกเขาเรื่องหนึ่ง เขาไม่ใช่นักแสดงตัวเล็กๆ ที่ใครจะมองข้ามได้อีกต่อไปแล้ว

ดาบสองคมที่เรียกว่า "กระแส" เริ่มแสดงอานุภาพบนตัวเขาแล้ว

ในห้องสวีตอีกห้องของโรงแรมเดียวกัน

ผู้ช่วยสาวร่างท้วมของเย่ชิงหย่ากำลังช่วยเก็บเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายบนโซฟาไปพลาง ไถมือถือไปพลาง ปากก็ส่งเสียง "จุ๊ๆ" ด้วยความทึ่ง

"พี่ชิงหย่า ดูเร็ว หลินเยี่ยนขึ้นเทรนด์อีกแล้ว! ตอนนี้ทั้งเน็ตกำลังชมว่าเขาอ่อนโยน ความนิยมเขาพุ่งแรงมากเลยนะ"

เย่ชิงหย่าที่กำลังมาสก์หน้าอยู่ ตอบรับเพียงแค่ "อืม" สั้นๆ

ผู้ช่วยสาวขยับเข้าไปใกล้ ยื่นมือถือให้ดู พูดด้วยความหวังดี "พี่ หนูว่า... พี่น่าจะหาโอกาสปรับความเข้าใจกับอาจารย์หลินหน่อยนะ ฉากเมื่อคราวก่อน เห็นท่าทีผู้กำกับจางแล้ว พรุ่งนี้คงต้องถ่ายต่อ พี่จะยอมโดนเขากดข่มอยู่ตลอดไม่ได้นะ"

สายตาของเย่ชิงหย่าตกอยู่ที่หน้าจอมือถือ ในคลิปเป็นภาพตัดต่อหลินเยี่ยนโปรโมตละครเรื่องใหม่

เธอมาที่กองถ่าย ดุจเกล็ดน้ำค้าง ด้วยเป้าหมายที่ชัดเจน

หนึ่งคือปูทางให้อาชีพการแสดงในอนาคต โปรไฟล์จากโปรดักชันระดับ S แม้จะเป็นแค่ตัวประกอบ ก็มีน้ำหนักพอตัว

สองคือ... มาเพื่อหลินเยี่ยนจริงๆ

ในรายการ The Character คำแนะนำไม่กี่ประโยคของหลินเยี่ยน ทำให้เธอตาสว่าง

ต่อมาเธอทุ่มเงินจ้างครูสอนการแสดงจากสถาบันการละครกลาง ฝีมือการแสดงถึงได้พัฒนาขึ้นบ้าง

เธอรู้ดีกว่าใครว่า หลินเยี่ยนคือกุญแจสำคัญที่จะช่วยเธอได้

แต่เพราะแบบนั้น เธอถึงได้กลัว

ฉากนั้น สายตานั้น ยังคงทำให้เธอใจคอไม่ดีอยู่เสมอ

หลายวันที่หลินเยี่ยนไปเดินสายโปรโมต เธอไม่กล้าผ่อนคลายเลยสักวัน เรียกครูสอนการแสดงมาที่กอง เจาะลึกบทพูดทีละคำ ฝึกสีหน้า แต่ความกลัวที่ฝังลึกในวิญญาณจากความทรงจำนั้น ก็ยังสลัดไม่หลุด

ผู้ช่วยเห็นเธอเงียบ กัดฟันเสนอแนะอย่างกล้าหาญ

"พี่ งั้นเอาไหม... พี่ก็ทุ่มเงินหน่อย! ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็จัดแบรนด์เนมไปสักชุด ถือซะว่าซื้อคอนเนกชัน เราไม่ขาดทุนหรอก!"