บทที่ 77 สวัสดิการสิบล้านวิวกับการดื่มด่ำใต้แสงจันทร์

การปรากฏตัวกะทันหันของหยางชิ่น ทำเอาหลินเยี่ยนตั้งรับไม่ทัน

จริงๆ แล้วเขาไม่ชอบพฤติกรรมบุกมาโดยไม่ได้รับเชิญแถมยังมาเบียดบังเวลางานแบบนี้เลย

แต่คนที่เร็วกว่าปากของเขาที่กำลังจะเอ่ยคำปฏิเสธ คือตัวผู้กำกับเอง

"ถ่ายคลิปสั้นโปรโมตเหรอครับ? เยี่ยมเลยครับ เยี่ยมเลย"

"คิวถ่ายของหลินเยี่ยนเหรอ? ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมถ่ายฉากอื่นก่อน"

"ได้ครับ ได้ทุกอย่าง มีอะไรคุยกันได้ตลอดครับ..."

ถ้าหลินเยี่ยนจำไม่ผิด เหมือนเมื่อไม่กี่วันก่อน ผู้กำกับยังไม่ใช่คนแบบนี้

ตอนนั้นเขายังด่ากราดกับเหอเจียนฉอดๆ ไม่ยอมปล่อยคนไปอยู่เลย

คราวนี้หลินเยี่ยนพูดไม่ออก ได้แต่ยอมให้ความร่วมมืออย่างว่าง่าย

"จริงๆ เรายังไม่ได้ร่วมงานกันอย่างเป็นทางการเลยนะ คุณเป็นบอสใหญ่ไม่เห็นต้องลงมาคุมเองทุกเรื่องก็ได้ ผม..."

หลินเยี่ยนพูดยังไม่ทันจบ ก็ถูกหยางชิ่นโบกมือขัดจังหวะ

"อย่าเพิ่งพูดเรื่องนั้น มาเตรียมตัวถ่ายดีกว่า"

หลินเยี่ยนพบว่าทีมงานที่หยางชิ่นพามาทำงานมีประสิทธิภาพสูงมาก

พวกเขาหามุมโล่งๆ ในกองถ่ายได้มุมหนึ่ง

ฝ่ายแสงปรับมุมไฟแค่สองสามทีก็เสร็จ

หลินเยี่ยนถูกจับให้นั่งหน้ากล้อง

เขาเปลี่ยนมาใส่เสื้อฮู้ดสีเทาเรียบง่าย ผมยุ่งเหยิงเล็กน้อยเพราะเพิ่งถอดวิก ปอยผมบางส่วนตกลงมาปรกหน้าผาก

ช่างแต่งหน้าจะเข้ามาจัดทรงให้ แต่ถูกหยางชิ่นส่งสายตาห้ามไว้

"แบบนี้แหละ เริ่มเลย"

หลินเยี่ยนหันหน้าเข้ากล้อง ทำตามคำสั่งผู้กำกับ ยกนิ้วชี้ขึ้นแตะริมฝีปาก ทำท่า "จุ๊ๆ"

ดนตรีประกอบดังขึ้นทันที

ในกล้อง แววตาของเขาสดใสไร้เดียงสา ปลดเปลื้องเปลือกนอกของตัวละครทิ้งจนหมด กลับสู่ตัวตนที่แท้จริง

นั่นคือความสดชื่นแบบเด็กหนุ่มข้างบ้านที่ยังไม่ผ่านการปรุงแต่ง แฝงความขี้เกียจเล็กๆ อย่างเป็นธรรมชาติ

วินาทีต่อมา ดนตรีเปลี่ยน จังหวะภาพตัดสลับ

ฉากหลังกลายเป็นเอฟเฟกต์พายุหิมะโหมกระหน่ำ

เมื่อปรากฏตัวอีกครั้ง เขาอยู่ในชุดสีแดงเพลิงสะดุดตา

ชายเสื้อสะบัดพลิ้ว ส่งเสียงพึ่บพั่บ

เขายืนอยู่ท่ามกลางพายุหิมะ ความไร้เดียงสาแบบเด็กหนุ่มหายวับไปจากใบหน้า แทนที่ด้วยความจนใจและความโศกเศร้าอันไร้ที่สิ้นสุด

คืออวี้อู๋ซิน

ดนตรีเปลี่ยนกะทันหัน กลายเป็นท่วงทำนองศักดิ์สิทธิ์และเวิ้งว้าง

ชุดแดงบนกายเลือนหาย กลายเป็นชุดเทพเจ้าสีจันทร์กระจ่าง แขนเสื้อกว้างปักลายเมฆสีเงินวิจิตร

ลวดลายเทพสีเงินกลางหว่างคิ้วส่องประกายเย็นเยียบ

หางตายังมีคราบเลือดที่ยังไม่แห้ง หอกยาวสีเงินในมือกระแทกลงบนพื้นอย่างแรง

ปลายหอกปะทะพื้น ปลุกคลื่นหิมะให้ฟุ้งกระจาย

การเปลี่ยนแปลงชั่วพริบตาจากเด็กหนุ่มข้างบ้าน สู่ตัวร้ายผู้แตกสลาย และจบที่เทพสงครามผู้สูงส่ง ถูกบีบอัดอยู่ในวิดีโอความยาวเพียงสิบห้าวินาที สร้างแรงกระแทกทางสายตาอย่างรุนแรง

คลิปนี้ใช้เวลาตัดต่อไม่ถึงครึ่งชั่วโมง

ทันทีที่ปล่อยออกไป ก็พุ่งทะยานสู่อันดับหนึ่งของชาร์ตยอดนิยมใน Douyin ทันที

#หลินเยี่ยนเปลี่ยนลุค

#หลินเยี่ยนสายตาพิฆาต

สองแฮชแท็กยึดครองหน้าจอของทุกคนอย่างไม่อาจต้านทาน

ช่องคอมเมนต์แตกกระจุย

[นี่ไม่ใช่การเปลี่ยนลุค นี่มันเทพลงมาจุติ!]

[ช่วยด้วย! วินาทีแรกอยากเป็นแฟนเขา วินาทีต่อมาอยากคุกเข่ากราบท่านเทพ!]

[ตาเขาเล่นละครได้! ตอนเป็นเด็กหนุ่มคือความใสซื่อ ตอนเป็นอวี้อู๋ซินคือความแตกสลาย ตอนเป็นเทพจันทราคือความศักดิ์สิทธิ์! สามแบบสามอารมณ์คนละเรื่องเลย!]

[บอสหยางคุณรู้ใจพวกเราจริงๆ! ขออีกเยอะๆ! ฉันพร้อมเปย์!]

ยอดไลก์ของคลิปเดียวทะลุล้านภายในไม่กี่ชั่วโมง ยอดวิวพุ่งกระฉูดในระดับ "ร้อยล้าน"

หยางชิ่นมองดูตัวเลขหลังบ้านบนมือถืออย่างพึงพอใจ

ภายใต้งานฉลองยอดวิว การถกเถียงประเด็นใหม่ก็เกิดขึ้นตามมา

มีคนขุดเจอว่าบัญชี Douyin ของหลินเยี่ยนนี้ ร่างเดิมคือบัญชีทางการที่ถูกทิ้งร้างของฟ่านอวี๋คัลเจอร์

[สรุปหลินเยี่ยนเป็นเด็กปั้นฟ่านอวี๋เหรอ?]

[เขาเป็นนักแสดงอิสระไม่ใช่เหรอ? เซ็นสัญญาตอนไหน?]

[ทรัพยากรดีเวอร์ หยางชิ่นพาคนมาถ่ายคลิปให้เองกับมือ เป็นอะไรกันแน่?]

[ยิ่งคิดยิ่งน่ากลัว เรื่องเย่ชิงหย่าใช้เงินยัดเข้ากองยังไม่จบ นี่หลินเยี่ยนโผล่มาอีก วงการนี้ไม่มีแบ็กอยู่ยากจริงๆ]

ไฟแห่งข่าวลือเริ่มลามไปในทิศทางอื่น

ส่วนศูนย์กลางของเรื่องราวทั้งหมด หลินเยี่ยนกลับไปถ่ายทำ ดุจเกล็ดน้ำค้าง ต่อแล้ว

เนื้อเรื่องของ บันทึกเมฆาเก้าสวรรค์ เข้าสู่ช่วงบีบคั้นอารมณ์ที่สุดท่ามกลางความคาดหวังของมหาชน

ตอนที่ 12 ฉากในตำนาน "ร่ำสุราใต้แสงจันทร์" จากนิยายต้นฉบับได้ฤกษ์ออกอากาศ

ในเนื้อเรื่อง อวิ๋นจิงหงแน่ใจแล้วว่าคนที่ช่วยเขาไว้ในวัดร้าง คืออวี้อู๋ซิน นักฆ่าแห่งวังมารที่เขาตามล่ามาตลอด

เขาคิดไม่ตก และไม่เข้าใจ

จึงหิ้วเหล้าแรงสองไหที่ซื้อมาจากในเมือง ปีนขึ้นไปบนหลังคาโรงเตี๊ยม หาคนที่นั่งตากลมหนาวอยู่คนเดียวจนเจอ

บนหลังคา อวี้อู๋ซินในชุดขาวนั่งเงียบๆ ตรงหน้าเขาไม่มีเหล้า มีเพียงดวงจันทร์ดวงเดียวที่แผ่ไอเย็น

ฉากนี้ หลินเยี่ยนไม่มีบทพูดคำไหนเกี่ยวกับความ "โดดเดี่ยว" เลย

แต่ท่าทางตอนเขารับไหเหล้าจากอวิ๋นจิงหงแล้วกระดกเข้าปาก สายตาที่มองดวงจันทร์โดดเดี่ยวบนฟ้า หรือแม้แต่เสียงไอแผ่วเบาที่ถูกกดไว้ในลำคอหลังสำลักเหล้ารสจัด

ทุกรายละเอียด ล้วนเขียนคำว่า "ยามสนธยาไร้คนเคียงข้าง ยามเหน็บหนาวไร้คนห่มผ้า" ไว้อย่างชัดเจน

เมื่ออวิ๋นจิงหงทนไม่ไหว ถามคำถามที่ค้างคาใจมานานออกไป

"ชื่อจริงๆ ของเจ้าคืออะไร?"

หลินเยี่ยนในกล้อง ชะงักมือที่กำลังดื่มเหล้าไปนานถึงสามวินาที

เขาหลุบตาลง ขนตายาวทอดเงาเป็นแพใต้เปลือกตา บดบังอารมณ์ทั้งหมดไว้

เมื่อเอ่ยปาก น้ำเสียงแหบพร่า เจือความฝืดเคืองของคนที่ไม่ได้พูดมานาน

"คนไร้หัวใจ จะเอาชื่อมาจากไหน"

คอมเมนต์หยุดนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยอีโมจิรูปร้องไห้เต็มหน้าจอ

[อย่าฆ่ากันเลย น้ำตาฉันไหลหมดตัวแล้ว!]

[หลินเยี่ยนคนใจร้าย! ทำไมต้องเล่นให้อวี้อู๋ซินน่าสงสารขนาดนี้!]

[ในที่สุดฉันก็เข้าใจคำว่าความโดดเดี่ยวที่ฝังในกระดูก เขานั่งอยู่ตรงนั้นแท้ๆ แต่กลับรู้สึกเหมือนเขาไม่มีอะไรเหลือเลย]

[ฉากนี้ขึ้นหิ้งไปเลย! การแสดงของหลินเยี่ยนทรงพลังมาก ฉันหนาวทะลุจอเลย]

กระแสถูกจุดติด การพูดถึงละครและคลิปเปลี่ยนลุคซ้อนทับกัน ก่อให้เกิดคลื่นทราฟฟิกมหาศาล

ในสมองของหลินเยี่ยน เสียงแจ้งเตือนจากระบบแทบไม่หยุดหย่อน

[ค่าชื่อเสียงเพิ่มขึ้นมหาศาล มอบรางวัลพลังชีวิต +3 วัน]

[ค่าชื่อเสียงยังคงเพิ่มขึ้นต่อเนื่อง มอบรางวัลพลังชีวิต +48 ชั่วโมง]

[…]

ช่วงนี้เพราะรางวัลทบซ้อนกัน เวลาชีวิตที่นับถอยหลังแม้จะยังไม่ยืดออกไปจนถึงขั้นปลอดภัยหายห่วง

แต่โอกาสที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ทำให้สภาพร่างกายของเขาดีขึ้นวันต่อวัน

อาจเพราะกระแสความนิยมมากพอ โอกาสเปลี่ยนค่าชื่อเสียงเป็นพลังชีวิตที่หาได้ยากจึงวนกลับมาอีกครั้ง

เขายิ่งมั่นใจว่า การพยายามไม่พลาดทุกโอกาสที่จะเปล่งประกาย คือหนทางเดียวที่จะแลกมาซึ่งเวลาชีวิตที่ยืนยาวขึ้น

กระแสคลิปเปลี่ยนลุค ลามมาถึงกองถ่าย ดุจเกล็ดน้ำค้าง อย่างรวดเร็ว

สายตาที่ผู้กำกับจางฉวนอันมองหลินเยี่ยนตอนนี้ แทบจะเหมือนมองไก่ทองคำของตัวเอง

ละครยังถ่ายไม่เสร็จ พระรองก็กลายเป็นซูเปอร์สตาร์ที่มีกระแสแรงระดับปรากฏการณ์ไปแล้ว รอละครฉาย ไม่รู้จะประหยัดงบโปรโมตไปได้เท่าไหร่

โปรดิวเซอร์ยิ่งยิ้มแก้มปริ ตอนนั้นที่เซ็นสัญญาหลินเยี่ยนมาด้วยค่าตัวถูกแสนถูก ตอนนี้กลายเป็นการลงทุนที่คุ้มค่าที่สุดในชีวิตการทำงานไปแล้ว

เงินที่ประหยัดได้ เอาไปลงกับงานโพสต์โปรดักชันได้หมด คุณภาพละครก็จะยกระดับขึ้นไปอีกขั้น

มีคนสุข ก็ย่อมมีคนทุกข์

อากาศในสตูดิโอถ่ายทำอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

ไฟสปอตไลต์กำลังสูงหลายดวงเปิดเต็มกำลัง เผา "สวรรค์" ที่สร้างขึ้นจนร้อนระอุเหมือนเตาอบ

เติ้งฮ่าวยืนอยู่กลางฉาก ชุดเข้าฉากอันหรูหราหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก

นี่เทคที่เท่าไหร่แล้ว? ห้า? หรือหก?

หลินเยี่ยนที่อยู่ตรงข้ามยังคงสวมชุดคลุมยาวสีจันทร์กระจ่างดูสบายๆ ยืนนิ่งสงบใต้แสงไฟ

ความห่างเหินที่แผ่ออกมาจากกระดูกนั้น แม้ผู้กำกับจะสั่งคัตไปแล้ว ก็ยังไม่จางหายไปแม้แต่น้อย

"คัต!"

เสียงของจางฉวนอันดังมาจากหลังจอมอนิเตอร์ แฝงความหงุดหงิดอย่างชัดเจน

"เติ้งฮ่าว! อารมณ์นายหายไปไหน? นายเป็นลูกฮ่องเต้นะ! นั่นถิ่นนาย! ทำไมนายมองเขาด้วยสายตาเหมือนเมียน้อยโดนรังแกแบบนั้น? เอาใหม่!"