บทที่ 78 ชี้ขาดในประโยคเดียว

เติ้งฮ่าวหน้าร้อนผ่าว รู้สึกอับอายจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี

ทีมงานในกองถ่ายเริ่มกระซิบกระซาบ ฝ่ายอุปกรณ์ประกอบฉากรีบเข้ามาซับเหงื่อและเติมหน้าให้เขา

เขารู้สึกได้ถึงสายตาที่มองมาอย่างคลุมเครือรอบด้าน ราวกับจะบอกว่า 'ทุกคนต้องมาลำบากรอให้ถ่ายเสร็จ แต่ดันมีตัวถ่วงอย่างนายทำพังอยู่คนเดียว'

"เมื่อกี้พี่กู้หน้าเสียมาก ออกไปข้างนอกแล้วครับ" ผู้ช่วยขยับเข้ามากระซิบข้างหูเขา

หัวใจของเติ้งฮ่าวร่วงวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม

คำเตือนของผู้บริหารค่ายยังดังก้องในหู "ถ้าโปรเจกต์ระดับ S+ เรื่องนี้แกทำพังอีก ก็เตรียมตัวไปเป็นพี่เลี้ยงเด็กใหม่ได้เลย"

ยิ่งอยากแสดงให้ดี ก็ยิ่งเกร็งจนขยับตัวไม่ถูก เขาเริ่มรู้สึกว่าตัวเองต่างหากที่เป็นเด็กใหม่

"ทุกฝ่ายเตรียมพร้อม! อีกสามนาทีเริ่มถ่าย!" เสียงตีสเลตของทีมงานดังขึ้นอีกครั้ง

เติ้งฮ่าวสูดหายใจลึก พยายามปลุกความหยิ่งผยองในแบบฉบับของ "โอรสสวรรค์" ขึ้นมา

เขาฝืนยืดหลังตรง ส่งสายตาคมกริบมองไปทางหลินเยี่ยน

ทว่า ทันทีที่สายตาปะทะเข้ากับดวงตาคู่นั้นของหลินเยี่ยน กำแพงจิตใจที่เพิ่งก่อขึ้นก็พังทลายลงในพริบตา

นั่นเป็นดวงตาแบบไหนกัน

ไร้อารมณ์ ไร้ความสุขความเศร้า

ความเฉยชาถึงขีดสุดนั้น ก่อตัวเป็นอาณาเขตที่มองไม่เห็น

ในอาณาเขตนี้ เติ้งฮ่าวรู้สึกว่าการแสดงทั้งหมดของตัวเองดูเงอะงะและเล่นใหญ่เกินจริง

เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเด็กน้อยที่ถือดาบไม้แกว่งไปมาตะโกนโหวกเหวกต่อหน้าผู้ใหญ่ ช่างน่าขำสิ้นดี

"Action!"

เติ้งฮ่าวอ้าปาก บทพูดที่เตรียมมาติดอยู่ที่ลำคอ

พอหลุดปากออกมา กลับกลายเป็นเสียงแห้งแล้ง "จิ่นเยว่... เจ้ารู้ความผิดหรือไม่?"

ไร้ซึ่งพลังอำนาจโดยสิ้นเชิง

หลินเยี่ยนเพียงแค่เหลือบตามอง แรงกดดันที่ไร้เสียงก็ถาโถมเข้ามาปานฟ้าถล่ม

สมองของเติ้งฮ่าววิ้งไปหมด ขาวโพลนไปทั้งหัว

"คัต!!!" จางฉวนอันฟาดบทละครลงบนโต๊ะ น้ำชาในถ้วยกระฉอกเลอะเทอะ "พักสิบนาที! เติ้งฮ่าว ไปหาอารมณ์ของตัวเองให้เจอ! ถ้าหาไม่เจอวันนี้ก็ไม่ต้องถ่ายแล้ว!"

กองถ่ายตกอยู่ในความเงียบสงัดอีกครั้ง

เติ้งฮ่าวก้มหน้า เดินคอตกไปนั่งที่เก้าอี้พักผ่อนตรงมุมห้องอย่างหมดสภาพ

เขาไม่กล้าเงยหน้ามองใคร ใช้เท้าคิดก็รู้ว่าสายตาจากมุมไหนบ้างที่กำลังด่าเขาอยู่

นี่คือความแตกต่างของพรสวรรค์งั้นเหรอ? เขาพยายามมาตั้งหลายปี แต่ต่อหน้าหลินเยี่ยน กลับไม่มีปัญญาแม้แต่จะตอบโต้

เสียงฝีเท้าเบาๆ มาหยุดลงตรงหน้าเขา

ในครรลองสายตาปรากฏรองเท้าผ้าใบสีขาวคู่หนึ่ง

กล้ามเนื้อทั่วร่างของเติ้งฮ่าวเกร็งเขม็ง ขยับตัวจะลุกหนีตามสัญชาตญาณ

คนสุดท้ายที่เขาอยากเจอตอนนี้คือหลินเยี่ยน

จะมาสมน้ำหน้าเหรอ? หรือจะมาอวดท่าทีของผู้ชนะ? ถึงแม้เขาจะรู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่ใช่คนแบบนั้นก็เถอะ

"สายตาคุณลอยเกินไป"

น้ำเสียงเย็นชาดังลงมาจากเหนือหัว ไม่มีการเยาะเย้ยอย่างที่จินตนาการไว้

เติ้งฮ่าวเงยหน้า สบตากับสายตาสงบนิ่งของหลินเยี่ยน

หลินเยี่ยนถือบทละครในมือ ไม่ได้ยืนค้ำหัวมองลงมาอย่างวางอำนาจ แต่กลับลากเก้าอี้ข้างๆ มานั่งลง

"คุณกลัวอะไร?" หลินเยี่ยนถาม

เติ้งฮ่าวอ้าปาก เรียบเรียงคำพูดอยู่นาน สุดท้ายก็หุบปากเงียบ

"กลัวกู้เฉิง? กลัวบริษัท? หรือกลัวว่าจะเล่นสู้ผมไม่ได้?"

หลินเยี่ยนแทงใจดำ "หน้ากล้อง คุณมีความคิดฟุ้งซ่านมากเกินไป คุณอยากพิสูจน์ตัวเอง แต่ก็กลัวความล้มเหลว มันเลยทำให้คุณดูย่ำอยู่กับที่"

หมัดของเติ้งฮ่าวกำแน่น หลินเยี่ยนพูดจี้จุดเจ็บของเขาเข้าอย่างจัง

"ผมเป็นโอรสสวรรค์..." เขาพึมพำกับตัวเอง พยายามใช้คาแรกเตอร์ตัวละครมาแก้ต่างให้ตัวเอง "ผมควรจะสูงส่งกว่าคุณ"

"ถูกต้อง คุณคือโอรสสวรรค์"

"แต่ทำไมคุณถึงมีความหวาดกลัวที่อธิบายไม่ได้ต่อจิ่นเยว่? เพราะคุณระแคะระคายเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเง็กเซียนฮ่องเต้กับจิ่นเยว่ และคุณก็รู้ว่าคนที่จิ่นเยว่แอบรักคือคนรักของคุณ"

หลินเยี่ยนโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย น้ำเสียงแฝงการชี้นำ

"ความหยิ่งผยองของคุณ ไม่ควรเป็นกำแพงเหล็ก แต่มันควรเป็นกระจกบางๆ ชั้นหนึ่ง ที่ข้างใต้กดทับความอิจฉาริษยา ความอ่อนแอ และความหวาดกลัวที่จะสูญเสียเอาไว้"

เติ้งฮ่าวอึ้งไป

เขาตีความตัวละครนี้ว่าเป็นตัวเอกฝ่ายธรรมะที่แบนราบมาตลอด รู้แค่ว่าความหยิ่งและจิตใจดีคือพื้นฐานนิสัย แต่ไม่เคยคิดลึกไปถึงชั้นนี้

"วิธีเล่นของคุณตอนนี้ คือการใช้เสียงดังๆ เพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกผิดในใจ แต่ความรู้สึกผิดของโอรสสวรรค์ตัวจริง ต้นตอมาจากเบื้องหลังของเง็กเซียนฮ่องเต้ ไม่ใช่มาจากความกลัวที่มีต่อจิ่นเยว่"

คำพูดไม่กี่ประโยคของหลินเยี่ยน ทำให้เติ้งฮ่าวตาสว่างวาบ

"มองผม" หลินเยี่ยนชี้ที่ตาตัวเอง "ให้มองว่าเขาคือหัวขโมยที่แย่งชิงความรักจากพ่อคุณไป และยังคิดจะแย่งชิงคนรักของคุณไปอีก ไม่ใช่นักแสดงคู่แข่งที่กดดันคุณจนหายใจไม่ออก ความโกรธของคุณต้องมีที่มา การคาดคั้นของคุณต้องมีความมั่นใจรองรับ ต่อให้ความมั่นใจนั้นจะเป็นแค่เปลือกที่สร้างขึ้นมาก็ตาม"

"ความหยิ่งผยองที่แฝงความอ่อนแอที่ยากจะสังเกตเห็น..." เติ้งฮ่าวทวนประโยคนี้ สายตาเริ่มกลับมาโฟกัส

เขานึกย้อนไปถึงสิ่งที่ตัวเองเจอในช่วงนี้

การกดขี่ของกู้เฉิง แฟนคลับที่หายไป คำเยาะเย้ยของชาวเน็ต และเด็กใหม่ที่เปล่งประกายเจิดจ้าตรงหน้านี้

นี่มันวัตถุดิบชั้นดีเลยไม่ใช่เหรอ?

เขาไม่ยอมแพ้

เขาอิจฉา

เขากลัวที่จะสูญเสียทุกอย่างที่มีในตอนนี้

อารมณ์พวกนี้ ช่างเหมือนกับสถานการณ์ของโอรสสวรรค์ในละครตอนนี้เสียเหลือเกิน

"ผมเข้าใจแล้ว" เติ้งฮ่าวสูดหายใจลึก ความสับสนในแววตาจางหายไป

สิบนาทีต่อมา

"ทุกฝ่ายเข้าประจำที่!"

เมื่อยืนหน้ากล้องอีกครั้ง บรรยากาศรอบตัวเติ้งฮ่าวเปลี่ยนไป

เขาไม่จงใจยืดอกเชิดหน้าเพื่อแสร้งทำเป็นยิ่งใหญ่คับฟ้าอีกแล้ว

หลังของเขายังคงเหยียดตรง แต่ไหล่ลดระดับลงเล็กน้อย ความเกร็งที่ดูไม่เป็นธรรมชาตินั้นหายไป

"Action!"

กล้องซูมเข้า

เติ้งฮ่าวค่อยๆ หันหลังกลับ สายตาตกกระทบลงบนร่างของหลินเยี่ยน

ครั้งนี้ เขาไม่รีบร้อนตะโกนบทพูด

เขาไล่สายตามองสำรวจหลินเยี่ยนขึ้นลงรอบหนึ่งก่อน มุมปากกระตุกยิ้มเหยียดหยาม แต่รอยยิ้มนั้นไปไม่ถึงดวงตา

ในแววตาของเขาซ่อนความรังเกียจที่ฝังลึก และความอิจฉาริษยาที่พยายามปกปิดไว้อย่างสุดความสามารถแต่ก็ถูกทิ่มแทงจนเจ็บปวด

"จิ่นเยว่"

"ทะเลเมฆเก้าสวรรค์แห่งนี้ คือดินแดนที่เสด็จพ่อประทานให้แก่ข้า เจ้าเป็นเพียงขุนนางเฝ้าพระจันทร์ผู้ต่ำต้อย ริอาจจะมาแตะต้องรัศมีของเทพธิดาหรือ?"

เขาก้าวเข้าไปใกล้ทีละก้าว สายตาล็อกแน่นที่ใบหน้าของหลินเยี่ยน ราวกับต้องการหา รอยร้าวบนใบหน้าที่สงบนิ่งนั้น

หลินเยี่ยนยืนอยู่ที่เดิม ไม่ขยับเขยื้อน

เผชิญหน้ากับท่าทีคุกคามของเติ้งฮ่าว เขาไม่ได้ปล่อยแรงกดดันแห่งเทพออกมาต้านทาน

ในทางตรงข้าม เขาเก็บงำคมมีดทั้งหมด

เขาเพียงแค่มองดูเติ้งฮ่าวเงียบๆ สายตาเต็มไปด้วยความเวทนา เหมือนมองดูหนอนแมลงน่าสมเพชที่ดิ้นรนอยู่ในโคลนตม

"แม้นองค์ชายจะครอบครองสี่สมุทรแปดดินแดน..." น้ำเสียงของหลินเยี่ยนเรียบง่ายดุจสายน้ำ แต่ทุกคำทิ่มแทงขั้วหัวใจ "แต่ภายในใจของพระองค์ เคยมีความสงบสุขสักที่หรือไม่?"

สิ้นประโยคนี้ รูม่านตาของเติ้งฮ่าวหดเกร็งอย่างรุนแรง

ถูกจี้ใจดำเข้าให้แล้ว

สีหน้าโกรธจัดเพราะความอับอายระเบิดออกมาบนใบหน้าของเขาทันที

อากาศระหว่างทั้งสองคนราวกับแข็งตัว

ไม่มีการตะโกนโวยวาย ไม่มีการฟูมฟายบ้าคลั่ง

คนหนึ่งคือรัชทายาทที่ภายนอกแข็งแกร่งแต่ภายในกลวงเปล่าและถูกความริษยากัดกินใจ อีกคนคือเทพจันทราที่จิตใจสงบนิ่งดั่งน้ำและมองทะลุโลกหล้า

สองบรรยากาศที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงปะทะกันอย่างรุนแรงในอากาศ ก่อเกิดประกายไฟทางการแสดงที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดมหาศาล

หลังจอมอนิเตอร์ จางฉวนอันกลั้นหายใจ แม้แต่ถ้วยชาในมือเอียงจนน้ำหกก็ยังไม่รู้ตัว

นี่แหละผลลัพธ์ที่เขาต้องการ!

นี่สิคุณภาพที่สมกับเป็นละครระดับ S+!

"คัต! ดี! ดีมาก! เทคนี้ผ่าน!"