ตอนที่ 72 แอบเป็นสายกินเหมือนกันนะเนี่ย

ไม่ว่าจะในโลกเดิมหรือที่นี่ กู้ซิงอี้แทบไม่เคยได้เดินเที่ยวเล่นเลย ส่วนเซี่ยซีเหยาด้วยแล้วยิ่งนับครั้งได้ เพราะในอดีตเธอเป็นเด็กกำพร้า ตอนเรียนก็ต้องทำงานพิเศษหาเงินส่งตัวเอง พอเรียนจบก็ผันตัวมาเป็นนักร้อง ยิ่งไม่มีเวลาให้เดินเตร็ดเตร่เข้าไปใหญ่

เธอจำไม่ได้แล้วด้วยซ้ำว่า ครั้งล่าสุดที่ได้มาเดินถนนคนเดินหาของกินยามค่ำคืนแบบนี้มันตั้งแต่เมื่อไหร่

แต่ตอนนี้ เธอกลับหลงรักถนนสายของกินแบบนี้เข้าจริง ๆ เสียแล้ว ที่สำคัญคือกลิ่นมันหอมยั่วยวนใจเหลือเกิน!

อย่างเช่นตอนนี้ เธอยังไม่ทันได้เอ่ยปาก แค่ดวงตารูปผลอัลมอนด์ทอประกายวับวาวมองไปยังแผงน่องไก่ย่างริมทาง กู้ซิงอี้ก็เดินตรงดิ่งเข้าไปทันที และพอกลับมา ในมือเขาก็มีน่องไก่ย่างส่งกลิ่นหอมฉุยสองไม้ตามคาดจริง ๆ

เพียงแค่เรื่องเรียบง่ายธรรมดาเรื่องนี้

เซี่ยซีเหยาก็สัมผัสได้ว่า ความสุขได้เดินทางมาถึงข้างกายเธอแล้วจริง ๆ

ความรู้สึกนี้ทำให้เธอยิ้มไม่ยอมหุบ ในใจอบอุ่นซาบซ่านไปหมด

กู้ซิงอี้เองก็มีความสุขกับช่วงเวลานี้มาก นี่คงเป็นสิ่งที่เรียกว่าความรักสินะ ในสายตาคนนอก พวกเขาเป็นสามีภรรยาที่แต่งงานกันมาหลายปีจนมีลูกด้วยกันแล้ว

แต่ความจริงแล้ว ทั้งคู่กลับเหมือนคู่รักข้าวใหม่ปลามันที่เพิ่งเริ่มคบกัน มีเรื่องราวตั้งมากมายที่เพิ่งเคยได้สัมผัสร่วมกันเป็นครั้งแรก

ทั้งสองเดินเล่นไปตามถนนสายของกินอย่างสบายอารมณ์ คราวนี้เป็นครั้งที่เซี่ยซีเหยากินเยอะที่สุด สารพัดของกินเล่นริมทางเธอแวะชิมไปอย่างละนิดละหน่อย

ชิ้นไหนที่เธอกินไม่หมด ก็ตกไปอยู่ในท้องของกู้ซิงอี้ตามระเบียบ

"เซี่ยซีเหยา! กู้ซิงอี้!"

"ไหน ๆ? อยู่ตรงไหนน่ะ?"

จู่ ๆ ท่ามกลางถนนคนเดินอันจอแจ ก็มีคนกรีดร้องขึ้นมาด้วยความตกใจ คนข้าง ๆ รีบถามทันควัน พริบตาเดียวคนกว่าครึ่งถนนต่างก็หันรีหันขวางมองหากันให้ควั่ก

ครั้นพอมองเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยของทั้งคู่ ทุกคนก็พากันตกตะลึงตาค้างทันที!

"เชี่ย! เซี่ยซีเหยากับกู้ซิงอี้จริง ๆ ด้วย!"

"เซี่ยซีเหยาสวยเหมือนในทีวีเป๊ะเลย! หน้าตานี่ สวยสะกดตาเป็นบ้า!"

"ชาติที่แล้วกู้ซิงอี้ทำบุญด้วยอะไรมาเนี่ย!"

ชั่วพริบตาเดียวคนส่วนใหญ่ก็จำพวกเขาสองคนได้! แม้แต่คนที่ไม่รู้จักก็ยังพลอยถามไถ่ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

ถนนสายของกินพลันฮือฮาขึ้นมาทันควัน ผู้คนมากมายเริ่มกรูเข้ามาล้อมพวกเขาทั้งสองเอาไว้

นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้เห็นดาราตัวเป็นๆ ในถนนคนเดินที่พลุกพล่านแบบนี้ แถมยังไม่สวมหน้ากากอนามัย ไม่มีการพรางตัวใดๆ เลยแม้แต่น้อย!

นี่พวกเขาไม่รู้เลยหรือไงว่าตอนนี้ตัวเองดังขนาดไหน?

กู้ซิงอี้กับเซี่ยซีเหยาถึงกับยืนเหวอไปตามๆ กัน พวกเขาลืมคิดถึงจุดนี้ไปเสียสนิท หลักๆ เป็นเพราะแต่ก่อนทั้งคู่ไม่ได้มีชื่อเสียงโด่งดัง ใครจะไปคิดล่ะว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น?

ตอนนี้ทั้งสองคนถึงเพิ่งจะตระหนักได้ว่า หลายวันมานี้บนเทรนด์การค้นหามีแต่เรื่องของพวกเขาทั้งนั้น ถ้าไม่มีคนจำได้สิถึงจะแปลก!

หลังจากถูกจำได้ ถนนคนเดินทั้งสายก็ปั่นป่วน! โกลาหลไปหมด!

ไม่ว่าจะคนที่รู้จักพวกเขาหรือแค่อยากมามุงดูเฉยๆ ต่างก็เบียดเสียดกันเข้ามาในทันที

"เชี่ยเอ๊ย!"

กู้ซิงอี้ที่เพิ่งได้สติสบถออกมาคำหนึ่ง ก่อนจะรีบคว้าตัวเซี่ยซีเหยาที่ยังคงถือของกินชูค้างทำหน้าซื่อตาใส แล้วพาวิ่งหนีเอาตัวรอดสุดชีวิต

ยังดีที่ตรอกซอกซอยของถนนของกินแห่งนี้คดเคี้ยวสลับซับซ้อน ทั้งคนยังแน่นขนัด กู้ซิงอี้จึงพาเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวา เพียงไม่นานก็สลัดกองทัพคนที่ไล่ตามมาข้างหลังจนหลุด

ตอนนี้ทั้งคู่หลบจากใจกลางถนนของกินมาโผล่ตรงบริเวณริมขอบทางเรียบร้อยแล้ว พวกเขาสวมหน้ากากอนามัยอย่างกับพวกหัวขโมย กู้ซิงอี้ถึงขั้นซื้อหมวกแก๊ปใบหนึ่งมาสวมครอบลงบนหัวของเซี่ยซีเหยาด้วย

กู้ซิงอี้ที่ปลอดภัยแล้วปาดเหงื่อ พลางมองเซี่ยซีเหยาที่ยังไม่ค่อยได้สติกลับมาเต็มร้อยด้วยความพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

"เป็นดารานี่วุ่นวายชะมัด! น่ากลัวเป็นบ้าเลยครับ!"

ดวงตาใต้หมวกแก๊ปของเซี่ยซีเหยากะพริบปริบๆ เธอยกมือลูบหน้ากากอนามัยบนใบหน้า ก่อนจะยกของกินในมือขึ้นมาอีกครั้ง

"แบบนี้ก็กินไม่ได้แล้วสิคะ"

น้ำเสียงติดจะน้อยใจอยู่บ้าง

กู้ซิงอี้ถอนหายใจ ทำไมรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ชักจะบ๊องขึ้นทุกวันนะ ถึงขนาดนี้แล้วในหัวยังคิดแต่เรื่องกินอยู่อีก!

"เดี๋ยวผมช่วยห่อไว้ให้แล้วกัน พวกเราไปหาที่เงียบๆ นั่งกินดีไหมครับ?"

เซี่ยซีเหยาก้มมองของกินในมือ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ถึงได้ยอมยื่นของกินให้กู้ซิงอี้อย่างไม่ค่อยเต็มใจ สายตายังคงจับจ้องอยู่ไม่คลาด ท่าทางเหมือนกลัวว่าถ้าเผลอไปแวบเดียว กู้ซิงอี้จะแอบขโมยกินไปอย่างนั้นแหละ

กู้ซิงอี้พูดอะไรไม่ออก เขาจัดการห่อของกินที่เหลืออยู่ไม่มากเก็บไว้ ก่อนจะหยิบทิชชู่ออกจากกระเป๋า แล้วดึงมือน้อยๆ ของเซี่ยซีเหยามาเช็ดคราบมันที่เปื้อนมือให้อย่างเป็นธรรมชาติ

"วางใจเถอะครับ! ทั้งหมดนี้เป็นของคุณคนเดียว!"

กู้ซิงอี้เอ่ยพลางเช็ดมือให้เธอไปด้วยเบาๆ

เซี่ยซีเหยาเหม่อมองกู้ซิงอี้ที่อ่อนโยนถึงเพียงนี้ ขอบตาพลันรื้นชื้นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ทว่าลึกเข้าไปในแววตานั้น กลับเปี่ยมไปด้วยประกายสว่างไสวที่ยากจะซ่อนเร้น

"ไปกันเถอะครับ"

กู้ซิงอี้ก้มสำรวจดู เมื่อเห็นว่ามือน้อยบอบบางถูกเช็ดจนสะอาดเอี่ยมแล้วจึงชักมือกลับ พลอยคลี่ยิ้มออกมาแล้วเอ่ยขึ้น

เซี่ยซีเหยาก้มหน้าก้มตา เดินตามกู้ซิงอี้ไปข้างหน้าอย่างว่าง่าย

พอเดินมาถึงลานกว้างหน้าห้างสรรพสินค้า กู้ซิงอี้ก็จูงเซี่ยซีเหยาไปนั่งลงบนม้านั่งยาว แล้วยื่นขนมในมือที่ยังอุ่นอยู่ให้เธอ

"คราวนี้ก็นั่งกินสบายๆ ได้แล้วครับ!"

เซี่ยซีเหยาพยักหน้า รับขนมมาจากมือกู้ซิงอี้ ถอดหน้ากากอนามัยออก แล้วค่อยๆ เล็มกินทีละคำเล็กๆ

กู้ซิงอี้เงยหน้า ยกสองมือประสานหนุนท้ายทอย ทอดสายตามองท้องฟ้ายามค่ำคืน ท้องฟ้าของโลกใบนี้ช่างงดงามเหลือเกิน แสงจันทร์กระจ่างสุกใสบดบังแสงดาวจนริบหรี่ แม้จะล่วงเข้าสู่ช่วงกลางดึกแล้ว แต่แสงจันทร์บนฟากฟ้าก็ยังคงสาดส่องลงมาจนสว่างไสวไปทั่ว

ไม่ทันไร เซี่ยซีเหยาก็กินขนมจนหมดเกลี้ยง กู้ซิงอี้จึงยื่นกระดาษทิชชู่ให้เธอ

"เช็ดปากด้วยครับ!"

เซี่ยซีเหยาเม้มปากเบาๆ ก่อนรับกระดาษทิชชู่มา เธอมักจะรู้สึกอยู่เสมอว่ากู้ซิงอี้กำลังดูแลเธอราวกับกำลังดูแลไน่ไน่อย่างไรอย่างนั้น

พอเช็ดปากเสร็จแล้วเงยหน้าขึ้น ก็มองเห็นป้ายโรงภาพยนตร์ขนาดใหญ่เหนือตัวห้างพอดี แววตาของเซี่ยซีเหยาพลันเป็นประกายวิบวับขึ้นมาทันที

"พวกเราไปดูหนังกันเถอะค่ะ! ดีไหม?"

"เอ่อ..."

กู้ซิงอี้เกาหัว ดึกป่านนี้แล้ว ถ้ายังไม่ยอมกลับบ้านมันจะไม่ค่อยดีหรือเปล่านะ?

แต่พอเห็นประกายความคาดหวังในดวงตาของเซี่ยซีเหยา หัวใจของกู้ซิงอี้ก็พลันอ่อนยวบ เขาลุกขึ้นยืนแล้วชี้ไปยังทิศทางของโรงภาพยนตร์

"ไปกันเลยครับ!"

รอยยิ้มสดใสพลันผลิบานเต็มใบหน้าของเซี่ยซีเหยา

เธออยากไปดูหนังที่โรงภาพยนตร์สักครั้งมาตั้งนานแล้ว เพียงแต่ไม่เคยมีโอกาสเลย ในที่สุดวันนี้ก็ได้ไปเสียที แถมยังได้ไปกับเขาด้วย

ตอนที่ทั้งสองคนไปถึงโรงภาพยนตร์ รอบสุดท้ายก็ใกล้จะฉายพอดี เซี่ยซีเหยาแอบโล่งอกโล่งใจ ถ้ามาช้ากว่านี้อีกนิดเดียว วันนี้คงอดดูแน่ๆ!

ทั้งสองรีบซื้อตั๋วแล้วเดินเข้าโรง อาจเป็นเพราะดึกมากแล้ว ด้านในจึงแทบไม่มีคน มีเพียงคู่รักสองสามคู่นั่งกระจัดกระจายอยู่ตามมุมที่ค่อนข้างลับตา

กู้ซิงอี้กับเซี่ยซีเหยาจึงเลือกที่นั่งตรงกลางแถว ซึ่งตรงกับจอภาพยนตร์ในระยะสายตากำลังพอเหมาะพอดี

เมื่อเห็นว่ามีคนบางตา ทั้งคู่จึงถอดหน้ากากอนามัยออกอย่างวางใจ จังหวะนั้นไฟในโรงก็หรี่ดับลง ภาพยนตร์เริ่มฉายขึ้น

นี่คือภาพยนตร์รักโรแมนติกวัยรุ่นเรื่องหนึ่ง

กู้ซิงอี้ดูแล้วรู้สึกค่อนข้างน่าเบื่อ ปกติเขาแทบไม่ดูหนังแนวนี้อยู่แล้ว ผิดกับเซี่ยซีเหยาที่ตั้งอกตั้งใจดูเป็นอย่างมาก ยิ่งเห็นแบบนั้น กู้ซิงอี้ก็ยิ่งชอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างอันแสนจริงจังของเธอมากกว่าดูหนังเสียอีก

โดยเฉพาะช่วงกลางเรื่องที่พระนางส่งสายตาหวานซึ้งปนหยั่งเชิงให้กัน กู้ซิงอี้มองเห็นชัดเจนว่าใบหน้างดงามของเซี่ยซีเหยาค่อยๆ ซับสีระเรื่อ แผงขนตาของเธอกะพริบไหวไปมาอย่างเคอะเขิน

ทันใดนั้น เธอก็หันขวับมามองกู้ซิงอี้ จับได้คาหนังคาเขาว่าเขากำลังแอบมองเธออยู่พอดี

เซี่ยซีเหยาทำตัวไม่ถูกขึ้นมาทันที พวงแก้มยิ่งแดงก่ำขึ้นไปอีก ผู้ชายคนนี้ หนังไม่ยอมดู จะมาจ้องเธอทำไมกันนะ!

กู้ซิงอี้แอบยิ้มขำ หนังแนวนี้เหมาะให้ผู้หญิงดูจริงๆ นั่นแหละ พวกเธออินและคล้อยตามไปกับเนื้อเรื่องได้ง่ายกว่า ซึ่งเซี่ยซีเหยาเองก็ไม่มีข้อยกเว้น

หนังรักวัยรุ่นในประเทศมักจบลงแบบไม่สมหวังเท่าไรนัก และก็เป็นไปตามคาด ในตอนท้ายพระเอกกับนางเอกต่างต้องแยกย้ายกันไปคนละทาง

พอภาพยนตร์จบลงและไฟในโรงสว่างขึ้น กู้ซิงอี้ก็สังเกตเห็นได้ชัดเจนว่าขอบตาของเซี่ยซีเหยาแดงเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย

ผู้หญิงนี่อ่อนไหวเรื่องอารมณ์จริงๆ!

สำหรับกู้ซิงอี้แล้ว หนังพรรค์นี้ยังทำให้เขาสะเทือนอารมณ์ได้ไม่เท่าสายตาเพียงแวบเดียวของเซี่ยซีเหยาเลยด้วยซ้ำ!