ตอนที่ 73 ตลอดชีวิตที่เหลือคือคุณ

ตอนที่กู้ซิงอี้จูงมือเซี่ยซีเหยาเดินออกไป ทั้งคู่เห็นว่าคู่รักตรงมุมนั้นยังคงกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันนัวเนียไม่เลิก

พอเห็นภาพนั้น ใบหน้าสวยของเซี่ยซีเหยาก็แดงซ่านขึ้นมาทันที ส่วนกู้ซิงอี้ยังหน้าหนาแอบเหลียวมองอีกรอบ นึกอิจฉาพวกวัยรุ่นวัยใสชะมัด ไฟรักช่างร้อนแรงกันดีแท้!

ทั้งสองเดินออกมาจากโรงภาพยนตร์ กู้ซิงอี้รู้สึกได้ว่ามือของเซี่ยซีเหยามีเหงื่อซึมออกมาเล็กน้อย... เธอกำลังประหม่า

เขาแอบมองเสี้ยวหน้าของเธอเงียบ ๆ แล้วก็เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ เพราะแม้แต่ใบหูของเธอก็แดงแจ๋ไปหมดแล้ว

ทั้งสองเดินเคียงกันไปใต้แสงจันทร์ โดยไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไรออกมาก่อน

ฝั่งกู้ซิงอี้นั้นกำลังเพลิดเพลินกับท่าทางเขินอายของเธอ ส่วนเซี่ยซีเหยาก็แค่เขินจนทำตัวไม่ถูกล้วน ๆ

ในที่สุดกู้ซิงอี้ก็เป็นฝ่ายบีบมือน้อย ๆ อันแสนนุ่มนิ่มในมือเบา ๆ แล้วเอ่ยขึ้นก่อน "ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นก็ได้นี่ครับ? ผมไม่กินคุณเข้าไปหรอกน่า"

พอได้ยินแบบนั้น เซี่ยซีเหยากลับยิ่งประหม่าเข้าไปใหญ่

ไม่กินเข้าไปอะไรกันเล่า เขาคิดจะทำอะไรกันแน่!

เธอช้อนตาขึ้นมอง แพขนตาสั่นไหว แววตาแฝงความตื่นตระหนกอยู่เล็กน้อย

ประหม่าเกินเบอร์ไปแล้ว! พอกู้ซิงอี้เห็นเธอเป็นแบบนี้ จู่ ๆ ก็นึกอยากจะแกล้งหยอกขึ้นมา

คิดได้ปุ๊บก็ทำปั๊บ กู้ซิงอี้หยุดกึกกะทันหัน แล้วดึงตัวเซี่ยซีเหยาที่กำลังเดินไปข้างหน้าให้หันกลับมาหาตน

เซี่ยซีเหยาเซถลาตามแรงดึงจนเกือบเสียหลัก ด้วยความตกใจจึงรีบยกสองมือยันแผงอกของกู้ซิงอี้ไว้ ก่อนจะเงยหน้ามองเขาอย่างไม่เข้าใจ

วินาทีถัดมา

ใบหน้าของกู้ซิงอี้ก็โน้มเข้ามาใกล้ จนเซี่ยซีเหยารับรู้ได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดลงมาบนใบหน้า

เซี่ยซีเหยาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ชั่วพริบตานั้นหัวใจแทบจะหยุดเต้นไปครึ่งจังหวะ

กู้ซิงอี้เห็นใบหน้าขาวผ่องแดงระเรื่อขึ้นมาทันใด แววตาฉายความตื่นตระหนกปนเหวออย่างน่าเอ็นดู ริมฝีปากจิ้มลิ้มขยับเบา ๆ แถมยังแอบกลืนน้ำลายลงคอไปเอื๊อกหนึ่ง

!!!

น่ารักเกินไปแล้ว!

ขี้โกงชะมัด!

เดิมทีกู้ซิงอี้แค่กะจะแกล้งหยอกเล่น แต่ตอนนี้ปราการหัวใจพังทลายลงในพริบตา คุมตัวเองไม่อยู่แล้ว!

เขาจึงทำตามที่ใจสั่ง ก้มลงไปประทับจูบแผ่วเบาบนพวงแก้มของเธอทันที

เซี่ยซีเหยาหลับตาพริ้มลงตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ รับรู้ได้เพียงสัมผัสอุ่นที่แนบลงบนข้างแก้ม และหลังจากนั้น...

รออยู่นานสองนานก็ไม่มีอะไรขยับเขยื้อนต่อ เซี่ยซีเหยาจึงแอบลืมตาขึ้นดู

!!!

กู้ซิงอี้กำลังยืนส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มองดูเธออยู่!

น่าโมโหชะมัด!

คนบ้าคนนี้!

สองมือของเซี่ยซีเหยาที่ยันอยู่ตรงแผงอกของกู้ซิงอี้ออกแรงผลักเขาเต็มแรง ก่อนจะหมุนตัวเดินจ้ำอ้าวหนีไปด้วยความโมโห

กู้ซิงอี้ถูกผลักจนซวนเซไปก้าวหนึ่ง เขาเกาหัวแกรก ๆ แล้วรีบสาวเท้าตามไปติด ๆ

เซี่ยซีเหยาเดินนำอยู่ข้างหน้าพลางซอยเท้าค่อนข้างเร็ว จนกู้ซิงอี้ต้องก้าวยาว ๆ ถึงจะตามเธอทัน

"แค่ก... โกรธแล้วเหรอครับ"

ตอนแกล้งภรรยาน่ะสนุกชั่วครู่ แต่ตอนตามง้อแทบกระอักเลือด เซี่ยซีเหยาไม่ยอมชายตามองเขาเลยสักนิด

"แค่กๆ... ผมห้ามใจไม่อยู่จริง ๆ นะ ไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย"

กู้ซิงอี้รีบแก้ตัวพัลวัน เขาห้ามใจไม่อยู่เลยเผลอจูบไปจริง ๆ ไม่ได้ตั้งใจเสียหน่อย!

เซี่ยซีเหยายังคงไม่สนใจเขา มีแต่จะยิ่งซอยเท้าเดินเร็วขึ้นกว่าเดิม!

กู้ซิงอี้ได้แต่ทำหน้าบอกบุญไม่รับ พลางเดินตามหลังเซี่ยซีเหยาต่อไป

ทั้งสองคนเดินตามกันหน้าหลังอยู่นานสองนาน เซี่ยซีเหยาก็ยังไม่เห็นว่ากู้ซิงอี้จะวิ่งมารั้งตัวเธอไว้สักที พอนึกขึ้นได้เธอก็ยิ่งโมโหหนักกว่าเก่า!

เมื่อก่อนทำไมถึงไม่ทันสังเกตว่าเขาจะทื่อมะลื่อได้ขนาดนี้นะ!

ซื่อบื้อไม่มีใครเกินจริง ๆ!

กระทั่งเดินมาจนถึงลานจอดรถด้านนอกยิมเนเซียม เซี่ยซีเหยาก็ดึงประตูเปิดแล้วก้าวขึ้นรถ กู้ซิงอี้จึงรีบสาวเท้ากึ่งเดินกึ่งวิ่งตามขึ้นไปนั่งตรงเบาะข้างคนขับทันที

ใบหน้างดงามของเซี่ยซีเหยายังคงเย็นชา เธอปลดเบรกมือ เสียบกุญแจสตาร์ตเครื่อง และออกรถอย่างคล่องแคล่วในรวดเดียว

รถแล่นทะยานออกไป ยี่สิบนาทีต่อมาก็มาถึงอพาร์ตเมนต์

กู้ซิงอี้ได้แต่มองตาปริบ ๆ ขณะที่เซี่ยซีเหยาเดินเข้าอพาร์ตเมนต์แล้วปิดประตูล็อกขังเขาไว้ด้านนอก เถาเล่อเล่อเดินออกมาจากในห้องด้วยความงุนงง เธอเห็นใบหน้าของพี่ซีเหยาแดงระเรื่อ ก่อนจะเดินกระฟัดกระเฟียดเข้าห้องนอนไป

ทันทีที่เถาเล่อเล่อก้าวพ้นประตูออกมา เธอก็เห็นกู้ซิงอี้ที่ยืนทำสีหน้าปวดร้าวสุดขีด เถาเล่อเล่อขมวดคิ้วมุ่น

"นี่พี่รังแกพี่ซีเหยาอีกแล้วใช่ไหมคะเนี่ย!"

กู้ซิงอี้รีบหลบสายตาทันที

"ปะ...เปล่าสักหน่อย"

พอเห็นท่าทางร้อนตัวมีพิรุธของกู้ซิงอี้ เถาเล่อเล่อก็ยิ่งมั่นใจเข้าไปใหญ่

"หนอย! พี่ซีเหยาเพิ่งจะสารภาพรักกับคุณต่อหน้าทุกคนแท้ ๆ คุณกลับมารังแกเธอเนี่ยนะ! คุณยังมีความเป็นคนอยู่หรือเปล่าเนี่ย!"

เถาเล่อเล่อโมโหจนฟิวส์ขาดอย่างเห็นได้ชัด พี่ซีเหยาของเธออุตส่าห์ออกตัวปกป้องขนาดนั้น ทำไมกู้ซิงอี้ถึงยังมารังแกกันได้ลงคอ!

"ไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิดสักหน่อย!"

กู้ซิงอี้รีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน พลางเกาหัวแกรก ๆ แล้วเล่าเรื่องราวคร่าว ๆ ให้ฟัง

พอได้ฟัง เถาเล่อเล่อก็เบิกตากว้างอ้าปากค้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ แต่สีหน้าของกู้ซิงอี้ก็ไม่ได้เหมือนกำลังโกหก ประกอบกับพอนึกขึ้นได้ว่าตอนนั้นเซี่ยซีเหยาหน้าแดงขนาดไหน ในที่สุดเธอก็ยอมเชื่อคำพูดของเขา

จากนั้นเธอก็มองกู้ซิงอี้ด้วยสายตาซับซ้อนยากจะบรรยาย

นี่มัน...

อุตส่าห์เปิดโอกาสให้แท้ ๆ แต่ดันไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย!

แม้แต่จุดที่ทำให้พี่ซีเหยาโกรธยังมองไม่ออก หมดทางเยียวยาแล้วจริง ๆ!

พอรู้ความจริง เถาเล่อเล่อก็ถึงกับพูดไม่ออก เธอเลิกสนใจผู้ชายทึ่มเหมือนหมูคนนี้ หันหลังปิดประตูดังปังแล้วเดินกลับเข้าห้องไปทันที

กู้ซิงอี้มองบานประตูที่ปิดสนิทตรงหน้าแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่

รู้อย่างนี้ไม่น่าไปแกล้งหยอกเธอเลย คราวนี้เป็นไงล่ะ อึดอัดใจชะมัด!

กู้ซิงอี้หมุนตัวกลับ เดินคอตกเตรียมจะจากไปด้วยสีหน้าผิดหวัง

ทันใดนั้นเอง ประตูห้องพักด้านหลังก็เปิดออกอีกครั้ง กุญแจรถดอกหนึ่งถูกยัดใส่มือกู้ซิงอี้ บนตัวกุญแจยังหลงเหลือไออุ่นจาง ๆ

กู้ซิงอี้หันขวับกลับไป ก็เห็นใบหน้างามของเซี่ยซีเหยากำลังยู่ปากใส่อย่างแง่งอน

"คนบ้า! กะจะเดินกลับหรือไงคะ!"

กู้ซิงอี้คลี่ยิ้มออกมา ในใจโล่งอกเป็นปลิดทิ้ง แค่เธอยอมคุยด้วยก็ดีถมไปแล้ว! เขาจึงเอ่ยถามหยั่งเชิงอย่างระมัดระวัง "หายโกรธแล้วเหรอครับ"

พอเห็นท่าทางแบบนั้นของเขา เซี่ยซีเหยาก็กลั้นไม่อยู่ หลุดขำพรืดออกมาจนได้

ทึ่ม ๆ แบบนี้ก็น่ารักดีอยู่หรอก ติดตรงที่ไม่ประสีประสาเรื่องโรแมนติกเอาเสียเลย!

"ไม่ได้โกรธตั้งแต่แรกแล้วย่ะ!"

เซี่ยซีเหยาทำปากยื่น ค้อนขวับใส่กู้ซิงอี้ไปหนึ่งวงตอนพูด

???

ผู้หญิงนี่เปลี่ยนอารมณ์ไวกันทุกคนเลยหรือเปล่านะ แล้วคนที่โกรธจนเมินใส่เมื่อกี้นี้ผีที่ไหนกัน

ถึงกู้ซิงอี้จะซื่อบื้อแค่ไหน แต่เขาก็ไม่โง่พอที่จะพูดแบบนั้นออกไปตอนนี้ ชายหนุ่มจึงรีบพยักหน้ารับอย่างรู้กาลเทศะ

"ใช่ ๆ ๆ! ไม่ได้โกรธเลย! ผมมองผิดไปเองแหละครับ!"

ไม่อยากคุยด้วยแล้ว! เซี่ยซีเหยาปรายตามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในห้อง

กู้ซิงอี้หัวเราะ "หึ ๆ" ควงกุญแจรถเล่นในมือพลางเดินอาด ๆ จากไปด้วยอารมณ์เบิกบาน

พอกลับถึงโรงแรม หลังจากอาบน้ำเสร็จและเพิ่งล้มตัวลงนอนบนเตียง กู้ซิงอี้ก็ได้รับข้อความวีแชตจากเซี่ยซีเหยา

"ฝันดีนะคะ~"

มุมปากของกู้ซิงอี้ค่อย ๆ ยกยิ้มขึ้น ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไปเช่นกัน

"คุณภรรยาครับ! ฝันดีนะครับ!"

ค่ำคืนผ่านพ้นไปอย่างราบรื่น เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น กู้ซิงอี้ก็ขับรถมาถึงอพาร์ตเมนต์

วันนี้เขาต้องพาเสี่ยวไน่ไน่เดินทางกลับเจียงเฉิงแล้ว ตั๋วเครื่องบินขากลับที่จองไว้ตอนมาก็คือวันนี้นี่เอง

ชีวิตการเป็นคุณพ่อฟูลไทม์กำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง และกู้ซิงอี้เองก็ตั้งตารออยู่ไม่น้อย

หลังกินมื้อเช้าเสร็จ ทั้งหมดก็เดินทางมาถึงสนามบิน เซี่ยซีเหยากอดหอมคลอเคลียกับเสี่ยวไน่ไน่อยู่ครู่ใหญ่ รอจนกระทั่งใกล้ถึงเวลาจริง ๆ ถึงยอมส่งตัวเจ้าตัวเล็กให้กู้ซิงอี้ แววตาเปี่ยมไปด้วยความอาลัยอาวรณ์

กู้ซิงอี้เองก็ไม่อยากจากไปเช่นกัน เขากุมมือน้อยของเซี่ยซีเหยาเอาไว้ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"กลับไปเถอะครับ อย่าลืมโทรหาพวกเราบ่อย ๆ ล่ะ แล้วก็ไม่ว่าจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ต้องบอกผมนะ ห้ามเก็บไว้คนเดียวเด็ดขาด เข้าใจไหมครับ!"

เซี่ยซีเหยาพยักหน้ารับ กู้ซิงอี้บีบมือน้อยของเธอเบา ๆ ก่อนจะยอมปล่อยมือออกอย่างแสนเสียดาย

"ไปแล้วนะ!"

กู้ซิงอี้เอ่ยลา อุ้มเสี่ยวไน่ไน่ไว้ในอ้อมแขนแล้วหมุนตัวเดินมุ่งหน้าเข้าไปในเกต

"เดี๋ยวสิคะ!"

ทันใดนั้นกลิ่นหอมละมุนก็โชยมาแตะจมูก กู้ซิงอี้เพิ่งจะหันตัวกลับมา

เซี่ยซีเหยาก็จูบแก้มของเขาและเสี่ยวไน่ไน่อย่างแสนหวาน จากนั้นเธอก็ถอยหลังไปสองก้าว เม้มริมฝีปากเบา ๆ

"เดินทางปลอดภัยนะคะ!"

กู้ซิงอี้ยิ้มบาง ๆ มองใบหน้างดงามหมดจดของเซี่ยซีเหยาพลางโบกมือลา

นับจากนี้ แม้แสงสีแห่งโลกมนุษย์และขุนเขาสายธารจะกว้างไกลสุดสายตา ไม่มีสิ่งใดที่เป็นคุณ แต่ทุกสิ่งล้วนชวนให้คิดถึงคุณ

ก้าวผ่านคืนวันอันเหลืออยู่ไปด้วยกัน และวันเวลาที่เหลือทั้งหมดนี้...คือคุณ