ตอนที่ 74 ความวุ่นวายเรื่องสมัครเรียนอนุบาล

เครื่องบินร่อนลงจอดที่เจียงเฉิงตอนสิบเอ็ดโมงสิบนาที

พอกลับมาถึงบ้านที่ไม่ได้อยู่นาน กู้ซิงอี้ก็เริ่มจากปัดกวาดเช็ดถูทุกซอกทุกมุมรอบหนึ่ง แล้วค่อยทำมื้อเที่ยง จากนั้นถึงได้พักหายใจหายคอ

พอกินอิ่มหนำสำราญ สองพ่อลูกก็นอนเลื้อยหมดสภาพอยู่บนโซฟาตามความเคยชิน

ต้องยอมรับเลยว่าลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นจริงๆ กู้ซิงอี้เองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเสี่ยวไน่ไน่ไปจำท่านอนนี้มาจากเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ แถมยังเลียนแบบได้เป๊ะทุกกระเบียดนิ้ว

พอมองดูเสี่ยวไน่ไน่ที่นอนท่าเดียวกับตน กู้ซิงอี้ก็ยันตัวขึ้นมานั่งหลังตรง จู่ๆ เขาก็นึกเรื่องสำคัญขึ้นมาได้เรื่องหนึ่ง

นั่นก็คือ ตอนนี้เสี่ยวไน่ไน่อายุสามขวบแล้ว ถึงวัยต้องเข้าโรงเรียนอนุบาลแล้ว!

แถมโรงเรียนอนุบาลยังเปิดเทอมเดือนกันยายน ซึ่งเหลือเวลาอีกแค่เดือนเดียวเท่านั้น กู้ซิงอี้จำเป็นต้องรีบหาโรงเรียนและสมัครให้เรียบร้อยโดยด่วน

คิดได้ดังนั้น กู้ซิงอี้จึงหันไปมองเสี่ยวไน่ไน่ที่ลุกขึ้นมานั่งตัวตรงแหน่วบนโซฟาตามเขาเหมือนกัน

"ไน่ไน่ หนูรู้จักโรงเรียนอนุบาลไหมครับ"

ไน่ไน่กะพริบตาโตปริบๆ เอียงคอคิดอยู่นิดหนึ่ง แล้วพยักหน้าให้กู้ซิงอี้

"รู้จักค่า! โรงเรียนอนุบาลก็คือที่ที่มีเด็กๆ อยู่เยอะแยะไปหมด หนูเคยเห็นในทีวีค่า~"

กู้ซิงอี้ยิ้มละมุนพลางลูบศีรษะของเจ้าตัวน้อยเบาๆ

"ไน่ไน่เก่งจังเลย! แล้วหนูอยากไปโรงเรียนอนุบาลไหมครับ"

คราวนี้ไน่ไน่ไม่ได้ตอบทันที หนูน้อยขมวดคิ้วเล็กๆ คิดอยู่นาน ดวงตากลมโตจ้องกู้ซิงอี้ตาแป๋ว

จนกู้ซิงอี้นึกว่าเจ้าตัวเล็กจะไม่อยากไปโรงเรียนอนุบาลเสียแล้ว หนูน้อยถึงยอมเอ่ยปาก

"หนูอยากไปค่ะ แต่หนูไม่อยากห่างพ่อเลย"

กู้ซิงอี้สบตาเสี่ยวไน่ไน่อย่างจริงจัง ก่อนจะดึงร่างเล็กเข้ามากอดไว้แนบอก

"ถึงจะไปโรงเรียนอนุบาล หนูก็ได้เจอพ่อทุกวันอยู่ดีนะลูก~ พ่อจะไปส่งหนูไปโรงเรียน แล้วก็ไปรับกลับบ้านทุกวันเลย ที่โรงเรียนอนุบาลยังมีเพื่อนๆ อีกเยอะแยะคอยเล่นกับหนู มีคุณครูคอยสอนหนูร้องเพลงเด็กด้วย ถ้าทำตัวเป็นเด็กดี ก็จะได้ดอกไม้แดงดวงเล็กๆ ด้วยนะ!"

กู้ซิงอี้อธิบายอย่างใจเย็น

นิสัยและความเคยชินในการใช้ชีวิตของไน่ไน่ในตอนนี้ ส่วนใหญ่ล้วนมาจากการอบรมสั่งสอนและทำตัวเป็นแบบอย่างของเขากับเซี่ยซีเหยา

แต่กู้ซิงอี้ก็รู้ดีว่า ถึงอย่างไรตนก็ไม่เคยผ่านการฝึกอบรมด้านการศึกษามาอย่างเป็นระบบ คงไม่อาจเทียบกับคุณครูที่โรงเรียนได้

พอได้ยินกู้ซิงอี้พูดแบบนั้น ไน่ไน่ถึงได้พยักหน้าหงึกหงัก

"งั้นหนูจะไปโรงเรียนอนุบาลค่ะ!"

"ดีมาก! งั้นเดี๋ยวพ่อจะช่วยหาโรงเรียนอนุบาลดีๆ ให้หนูนะ!"

กู้ซิงอี้ยิ้มพลางลูบศีรษะเสี่ยวไน่ไน่ แล้วปล่อยให้หนูน้อยนั่งบนโซฟา จากนั้นจึงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาค้นหาโรงเรียนอนุบาลในละแวกใกล้เคียง

แต่แล้วกู้ซิงอี้ก็เพิ่งมารู้ว่า โรงเรียนอนุบาลปิดรับสมัครไปหมดแล้ว...

ปิดรับสมัครไปตั้งแต่เดือนกรกฎาคมแล้ว กู้ซิงอี้เกาหัวแกรกๆ แบบนี้จะทำยังไงดีล่ะ ตอนนั้นเขายังไม่ได้ทะลุมิติมาที่นี่เลย ส่วนไอ้เวรเจ้าของร่างเดิมก็ไม่เคยคิดถึงเรื่องพวกนี้มาก่อนด้วย

เมื่อไม่มีทางเลือกอื่น กู้ซิงอี้จึงได้แต่ค้นหาบนอินเทอร์เน็ตต่อไปว่ามีโรงเรียนอนุบาลแถวนี้แห่งไหนที่ดีบ้าง

ในที่สุด กู้ซิงอี้ก็เลือกโรงเรียนอนุบาลในละแวกใกล้เคียงที่ชื่อว่าโรงเรียนอนุบาลเจียงฮวา โรงเรียนอนุบาลแห่งนี้ได้คะแนนรีวิวบนอินเทอร์เน็ตสูงมาก ชื่อเสียงก็ดีเยี่ยม โดยเฉพาะบรรดาผู้ปกครองต่างพากันชมไม่ขาดปาก

กู้ซิงอี้หอบเอกสารสารพัดอย่างพร้อมพกความกังวลใจ จูงมือไน่ไน่นั่งรถมาถึงโรงเรียนอนุบาลเจียงฮวา

ที่นี่อยู่ไม่ไกลจากที่พักของพวกเขาเลย นั่งรถเพียงสิบกว่านาทีก็ถึง ทันทีที่ลงจากรถ กู้ซิงอี้ก็รีบเข้าไปสอบถามเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหน้าประตู จนเดินมาถึงห้องรับสมัครนักเรียนของโรงเรียนอนุบาลเจียงฮวาได้อย่างราบรื่น

ภายในห้องทำงานมีเพียงเจ้าหน้าที่หญิงวัยประมาณสี่สิบปีกำลังนั่งคุยกันอยู่สองคน พอกู้ซิงอี้เคาะประตู ทั้งคู่ก็หันมามองกู้ซิงอี้ที่อยู่ตรงประตูพร้อมกัน

หนึ่งในนั้นรีบลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยถามอย่างสุภาพ "สวัสดีค่ะ มีธุระอะไรหรือเปล่าคะ"

ส่วนอีกคนจ้องใบหน้าของกู้ซิงอี้พลางขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอรู้สึกคุ้นหน้าผู้ชายคนนี้พิลึก แต่ก็นึกไม่ออกว่าคือใคร

เสี่ยวไน่ไน่ในเวลานี้ยังกลัวคนแปลกหน้าอยู่บ้าง จึงกอดขาของกู้ซิงอี้เอาไว้แน่นแล้วแอบอยู่ด้านหลังเขา

กู้ซิงอี้จึงตอบกลับอย่างสุภาพเช่นกัน สีหน้าเกรงอกเกรงใจปนกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง

"สวัสดีครับ คือเรื่องเป็นแบบนี้ครับ พอดีผมสะเพร่าไปหน่อย ตอนเดือนมิถุนายนเลยลืมสมัครเรียนอนุบาลให้ลูกสาว ปีนี้แกอายุสามขวบแล้ว ไม่ทราบว่าทางโรงเรียนของคุณยังพอมีโควตาเหลืออยู่บ้างไหมครับ"

หญิงคนที่ลุกขึ้นยืนส่ายหน้า ผู้ปกครองที่สะเพร่าแบบนี้เธอเจอมานักต่อนักแล้ว

อย่าว่าแต่อนุบาลเจียงฮวาที่มีชื่อเสียงดีเลิศขนาดนี้เลย ตอนนี้ต่อให้เป็นโรงเรียนอนุบาลทั่วไปก็คงไม่มีโควตาเหลือแล้ว แม้ว่าทุกโรงเรียนจะกันโควตาพิเศษไว้สองสามที่เพื่อรองรับกรณีฉุกเฉิน แต่เธอดูออกว่ากู้ซิงอี้ไม่น่าจะอยู่ในกลุ่มนั้นอย่างเห็นได้ชัด

"ขอโทษด้วยนะคะคุณผู้ชาย! โควตาของเราเต็มหมดแล้วค่ะ"

เธอเอ่ยกับกู้ซิงอี้ด้วยน้ำเสียงที่แสดงความเสียดายเล็กน้อย

กู้ซิงอี้ได้ยินแล้วก็แอบผิดหวังเล็กน้อย ส่วนเสี่ยวไน่ไน่ที่อยู่ข้างหลังก็ชะโงกหัวเล็กๆ ออกมา ดวงตากลมโตมองสำรวจไปรอบๆ อย่างไร้เดียงสา เพราะเคยเห็นที่นี่แค่ในโทรทัศน์ แกเลยตื่นตาตื่นใจกับทุกสิ่งทุกอย่างไปหมด

"!!! ซิงเหยา! หนูคือเจ้าหญิงน้อยซิงเหยาใช่ไหมจ๊ะเนี่ย?"

เจ้าหน้าที่คนที่นั่งอยู่ร้องอุทานออกมาทันทีที่เห็นเสี่ยวไน่ไน่ น้ำเสียงเผยความตื่นเต้นจนปิดไม่มิด

ตอนเห็นกู้ซิงอี้เมื่อครู่เธอก็คุ้นหน้าอยู่หรอกแต่นึกไม่ออก พอเห็นไน่ไน่ปุ๊บ เธอก็จำได้ขึ้นมาทันที

เธอมีลูกชายคนหนึ่ง ทั้งตัวเธอและลูกต่างก็เป็นแฟนคลับของไน่ไน่ เรียกได้ว่าเธอคือแฟนคลับรุ่นแม่ของไน่ไน่เลยล่ะ!

เจ้าหน้าที่คนที่ยืนอยู่ได้ยินเข้าก็ชะงักไป ก่อนจะพึมพำออกมา

"ซิง...ซิงเหยาเหรอ"

จากนั้นเธอก็หันไปมองไน่ไน่ตัวน้อย ดวงตาก็เป็นประกายวิบวับขึ้นมาทันที ในฐานะคนเป็นแม่ พวกเธออาจไม่คุ้นหน้ากู้ซิงอี้ แต่กับกู้ซิงเหยานั้นพวกเธอคุ้นเคยเป็นที่สุด!

"เจ้าหญิงน้อยซิงเหยาจริงๆ ด้วย! ลูกเอ๊ย! ว้าว~ ตัวจริงน่ารักเหมือนในเน็ตเป๊ะเลย!"

กู้ซิงอี้เองก็เหวอกับท่าทีที่เปลี่ยนไปกะทันหันของทั้งคู่ เขาเกาหัวแกรกๆ ที่แท้สองคนนี้ก็เป็นแฟนคลับของไน่ไน่นี่เอง

สำหรับแฟนคลับรุ่นแม่ของไน่ไน่บนโลกออนไลน์ กู้ซิงอี้ค่อนข้างเข้าใจดี พวกเธอมักจะเรียกไน่ไน่ว่าเจ้าหญิงน้อยซิงเหยา

พอเห็นทั้งสองคนมองมาตาเป็นประกายแถมยังเรียกชื่อตัวเอง ไน่ไน่ก็หันไปมองกู้ซิงอี้อย่างกล้าๆ กลัวๆ ก่อนจะค่อยๆ ก้าวออกมาจากด้านหลังเมื่อได้รับสายตาให้กำลังใจจากเขา

"สะ...สวัสดีค่ะคุณน้า~"

เรื่องนี้กู้ซิงอี้คอยสอนแกอยู่เป็นประจำว่าเวลาเจอผู้ใหญ่ต้องทักทาย

"สะ...สวัสดีจ้ะเด็กดี มาให้จับหน่อยเร็ว กรี๊ดดด ฉันได้เจอเจ้าหญิงน้อยซิงเหยาตัวจริงเสียงจริงแล้ว มีความสุขที่สุดเลย!"

ทั้งสองคนพากันย่อตัวลง คนหนึ่งลูบผมไน่ไน่ อีกคนก็บีบแก้มนุ่มนิ่มของแกเบาๆ จนเจ้าตัวเล็กต้องขมวดคิ้วมุ่นอย่างน่ารักน่าเอ็นดู

อยู่ๆ หนึ่งในนั้นก็เงยหน้าขึ้นมา

"สวัสดีค่ะคุณกู้ รบกวนรอตรงนี้สักครู่นะคะ เดี๋ยวฉันจะโทรไปถามครูใหญ่ให้ คิดว่าครูใหญ่ของเราก็คงยินดีมากๆ ที่จะรับน้องกู้ซิงเหยาเข้าเรียนที่โรงเรียนเราค่ะ!"

มีเรื่องดีๆ แบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย?

กู้ซิงอี้รีบพยักหน้ารับทันที เขาอดทึ่งในใจไม่ได้ ที่แท้ไน่ไน่ก็เก่งกาจขนาดนี้ แฟนคลับรุ่นแม่ของแกกระตือรือร้นยิ่งกว่าแฟนคลับดาราทั่วไปเสียอีก

เจ้าหน้าที่คนหนึ่งรีบปลีกตัวไปโทรหาครูใหญ่ ส่วนอีกคนยังคงหยอกล้อกับไน่ไน่ต่อ เอ็นดูแกจนแทบไม่อยากปล่อยมือ

ขณะที่กู้ซิงอี้ กลายเป็นส่วนเกินไปโดยสิ้นเชิง