บทที่ 52 พาลูกสาวออกไปเล่น

"พี่เมิง นายรู้มั้ยว่าน้องเขยนายผู้จัดการชื่อตู๋ปิงใช่มั้ย"

"ใช่ ชื่อตู๋ปิง ทำไมเหรอ" หลิวเมิงถามด้วยสีหน้าสงสัย

ฉีหยุนแกล้งแคล้วคอแล้วเริ่มแต่งเรื่อง "ไอ้หมอนั่นเป็นหนี้กู้นอกระบบเต็มไปหมด หนีไปแล้ว ฉันได้ข่าวมาว่าเขาเคยบอกกับคนว่าที่เมืองคาชการ์เขตท่าซื่อคู่ดูเหมือนจะมีญาติไกล ๆ

ฉันจำได้ว่าแถวนั้นใกล้ด่านชายแดนพอสมควร เขาอาจจะหนีออกนอกประเทศทางนั้นก็ได้ แนะนำให้นายบอกน้องเขยไปแจ้งตำรวจเรื่องนี้ดีกว่า แต่อย่าบอกนะว่าข่าวมาจากฉัน เข้าใจมั้ย"

หลิวเมิงฟังแล้วตกใจเล็กน้อย รีบตอบรับ "เข้าใจ นายไม่ได้โทรมาหาฉันหรอก"

ถึงแม้เขาจะไม่รู้ว่าฉีหยุนได้ข่าวมาจากไหน แต่ทุกคนก็มีความลับของตัวเอง เขาจะไม่ถามมาก และสำหรับฉีหยุน เขาไว้ใจมาก

วางสายแล้ว ฉีหยุนก็เดินเท้าเบา ๆ เข้าไปในห้องนอน มองดูเจ้าตัวเล็กที่กำลังหลับสนิท เห็นเธอหลับสบาย เขาจึงค่อย ๆ ปิดประตูอย่างระมัดระวังแล้วถอยออกมา

หลังจากนั้น เขาสวมเสื้อโค้ทนอก ค้นหาลวดเหล็กกับไฟฉายจากกล่องเครื่องมือ แล้วออกจากบ้านไป

ยี่สิบนาทีต่อมา ฉีหยุนขี่รถสกู๊ตเตอร์ไฟฟ้ามาถึงถนนซวินอู่

"ทิศตะวันออกไปทางตะวันตก 500 เมตร น่าจะอยู่แถวนี้"

ฉีหยุนจอดรถแล้วมองรอบ ๆ เห็นว่ารอบตัวไม่มีคนจึงเปิดไฟฉาย เริ่มตรวจสอบในท่อระบายน้ำอย่างละเอียด

เขตซินเจียงแห่งนี้ฝนตกไม่ถึงสองครั้งต่อปี ท่อระบายน้ำจึงค่อนข้างแห้ง พื้นฐานไม่มีกลิ่นอะไร มีแค่หิมะสะสมเล็กน้อย

สายตาเขาเหลือบไปทั่ว ไม่ปล่อยมุมไหนเลย

ในที่สุดหลังจากค้นหามากว่าสิบนาที ในแสงไฟฉาย ก็ปรากฏวัตถุสีทองเหลืองขึ้นมา

ฉีหยุนรู้สึกตื่นเต้น รีบเข้าไปดูอย่างใจจดใจจ่อ

เห็นแหวนทองคำที่เปื้อนโคลนเล็กน้อย กำลังนอนนิ่ง ๆ อยู่ในท่อระบายน้ำ

เขารีบหยิบลวดเหล็กที่เตรียมไว้แล้วจากกระเป๋า งอปลายด้านหนึ่งเป็นรูปตะขอ ยื่นลงไปในท่อระบายน้ำ ค่อย ๆ เกี่ยวแหวนวงนั้นอย่างระมัดระวัง

จนกระทั่งแหวนอยู่ในมือแล้ว หน้าเขาจึงยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย

ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะตรวจสอบ ฉีหยุนรีบสอดแหวนเข้าไปในกระเป๋าเสื้อด้านใน แล้วขี่รถกลับบ้าน

กลับถึงบ้านแล้ว ฉีหยุนเช็คก่อนว่าเจ้าตัวเล็กยังหลับสบายอยู่ จึงเข้าไปในครัว เอาแหวนวงนั้นล้างน้ำสักครั้ง

แหวนวงนี้ดีไซน์ดูชาวบ้านมาก และวงแหวนก็ใหญ่ ควรจะเป็นของผู้ชาย หนัก 26 กรัม ตามราคารับซื้อทองคำวันนี้ที่ 675 หยวน ขายได้มากกว่าหนึ่งหมื่นเจ็ดพันหยวน

ยุ่งอยู่พักใหญ่ ตอนนี้ก็ตีสองแล้ว ฉีหยุนเก็บของเรียบร้อยแล้ว ยิ้มเข้านอนต่อ

วันรุ่งขึ้น ฉีหยุนตื่นแต่เช้าทำอาหารเช้าให้ลูกสาว หลังจากทานเสร็จก็เตรียมพาเธอออกไปเดินเล่น

พอเพิ่งออกจากบ้าน ประตูฝั่งตรงข้ามก็เปิดออกพอดี

เห็นจ้าวชิงสวมเสื้อขนเป็ดสีขาว หน้าตายิ้มแย้มเล็กน้อย ดูเหมือนอารมณ์ดี

สายตาเธอตกลงที่ฉีหยุนและเจ้าตัวเล็ก รีบทักก่อน "สวัสดีค่ะพี่ฉี"

ฉีหยุนยิ้มพยักหน้า "สวัสดีจ้าวชิง"

จ้าวชิงเดินมาสองก้าว ลูบแก้มของนวนหนวน "จะพานวนหนวนออกไปเล่นเหรอคะ"

"ครับ วันนี้พอดีไม่มีอะไร พาเธอออกไปเดินเล่นหน่อย"

ตอนนี้เจ้าตัวเล็กก็เอ่ยด้วยเสียงใสกริ๊ง "พี่ชิง ไปเล่นกับพวกหนูด้วยสิ"

จ้าวชิงได้ยินแล้วหน้าตาเสียใจ "ขอโทษนะนวนหนวน วันนี้พี่ชิงมีธุระต้องทำ ไปเล่นกับหนูไม่ได้แล้ว รอคราวหน้าพี่ว่างพี่พานวนหนวนไปสวนสนุกเล่นนะ ได้มั้ย"

นวนหนวนได้ยินแล้วสีหน้าก็เศร้าลงทันที แต่ก็ยังพยักหน้าอย่างเข้าใจ พูดเสียงเด็ก ๆ "ก็ได้ พี่ชิง พี่ต้องตามคำพูดนะ"

จ้าวชิงเกาจมูกเล็ก ๆ ของเธอเบา ๆ ยิ้มพูดว่า "แน่นอนจ้ะ นวนหนวนเป็นเด็กดี พี่ชิงชอบนวนหนวนที่สุดเลย"

"จ้าวชิง งั้นเราไปก่อนนะ คุณไปทำธุระของคุณเลย"

สองคนแยกกันหลังจากนั้น จ้าวชิงขับรถไปทางบ้านเด็กกำพร้าในชานเมือง ส่วนฉีหยุนก็พาเจ้าตัวเล็กไปที่ห้างสรรพสินค้าใกล้ ๆ

วันนี้เป็นวันที่สามของตรุษจีนแล้ว ร้านค้าหลายแห่งเปิดกันแล้ว

เดินผ่านร้านทองแห่งหนึ่ง ฉีหยุนก็แวะขายแหวนทองคำวงนั้นทิ้ง ได้เงิน 17,550 หยวน

ราคาทองคำตอนนี้สูงเกินไป ไม่แน่ว่าวันไหนอาจจะตกลงมาแรง ไม่อย่างนั้นเขาอยากเก็บทองคำเอาไว้มากหน่อยจริง ๆ

ชั้นสี่ของห้างเป็นสวนสนุก เมื่อก่อนทุกเดือนฉีหยุนจะพาลูกสาวมาเล่นที่นี่ แต่วันนี้ไม่ค่อยเคราะห์ตรงที่ยังไม่เปิด

เขาจึงพาลูกสาวมาที่ชั้นสองโซนเสื้อผ้าเด็ก เลือกเสื้อผ้าให้ลูกสาวสามชุด

ต้องบอกว่าเสื้อผ้าเด็กสมัยนี้แพงจริง ๆ ไม่แพ้เสื้อผ้าผู้ใหญ่เลย แต่ถ้าเป็นเงินที่ใช้กับลูก พ่อแม่ส่วนใหญ่ก็จะไม่ลังเล

"โอ้โฮ เด็กคนนี้น่ารักจังเลย"

"สวยจริง ๆ"

"ใส่เสื้อตัวนี้แล้วดูน่ารักยิ่งขึ้นไปอีกเนอะ"

"......"

ถึงจะรู้ว่านี่คือกลยุทธ์ปากหวานของพนักงานขาย แต่ฉีหยุนก็พอใจมาก จ่ายเงินอย่างสบายใจแล้วเดินออกไป

ซื้อเสื้อผ้าเสร็จก็พาลูกสาวไปกินพิซซ่าฮัทข้างล่างอิ่มท้อง พ่อลูกสองคนจึงค่อย ๆ เดินกลับบ้าน

"วันนี้นวนหนวนมีความสุขมั้ย"

เจ้าตัวเล็กเงยหน้าแก้มแดงกระจ่ำใส แล้วพยักหน้าแรง ๆ "มีความสุขค่ะ พ่อซื้อเสื้อใหม่ให้ ยังได้กินของอร่อย หนูชอบวันนี้มากเลย"

ฉีหยุนมองความร่าเริงของลูกสาว ใจก็เต็มไปด้วยความสุข อดไม่ได้ที่จะยื่นมือมาลูบหัวนวนหนวน

วันนี้หายากที่ไม่มีอะไรมารบกวน พ่อลูกสองคนนอนลงบนโซฟากินขนมดูการ์ตูน

ไม่รู้ตัวว่าทั้งสองหลับไปแล้ว พอฉีหยุนตื่นอีกครั้งก็เป็นกลางดึกแล้ว

เจ้าตัวเล็กหลับสนิท น้ำลายไหลเปียกเสื้อหน้าอกของฉีหยุนไปหมดแล้ว

ฉีหยุนยิ้มอย่างเมตตา อุ้มลูกสาวขึ้นเตียงเบา ๆ แล้วไปที่ครัวต้มบะหมี่สักชาม ปลอบท้องที่ร้องโครครูด

【เหลือเวลาจนกว่าจะมีข้อมูลรอบต่อไปอีก 21 นาที】

กินบะหมี่เสร็จ เก็บล้างชามจาน เวลาพอดีเที่ยงคืน

【ข้อมูลวันนี้ 1 (สีแดง): รถบีเอ็มดับเบิลยู 7 ซีรีส์คันใหม่ของเหลาสวี่ยังมี GPS ซ่อนอยู่ในตำแหน่งลับสองจุด ทีมรถลากออกไปแล้ว จะลากรถไปตอนดึก】

【ข้อมูลวันนี้ 2 (สีแดง): คนอยู่ห้อง 401 วั่นเขอหัวฝู่ชื่อจางเหลียงเป็นเทรนเนอร์ฟิตเนส เจ้านายของเขารีบหนี จะขายเครื่องวิ่งวั่นเนียนชิงสามสิบเครื่องในราคาถูก】

เห็นข้อมูลเกี่ยวกับเหลาสวี่ ฉีหยุนรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

หลังจากประสบการณ์งานเลี้ยงครั้งนั้น เขาได้กำหนดเส้นแบ่งกับคนคนนี้ในใจแล้ว ตัดสินใจว่าต่อไปจะไม่คบหากันอีกแล้ว

หลักการทำตัวของเขาก็คือ คนเคารพฉันหนึ่งฟุต ฉันก็เคารพคนหนึ่งศอก มีบุญคุณก็ตอบบุญคุณ มีเวรก็ตอบแทนเวร

ดังนั้นครั้งที่แล้วเขาไม่เพียงคืนเงินต้นสองหมื่นหยวน ยังคืนดอกเบี้ยอีกสี่พันหยวนด้วย สองคนถือว่าหมดหนี้กันแล้ว ไม่มีสัมพันธ์อะไรเหลืออยู่ เขาก็ไม่ตั้งใจจะอัธยาศัยดีไปเตือนอีกฝ่าย

ส่วนข้อมูลอีกข้อหนึ่งนั้นน่าสนใจ คนที่อยู่ห้อง 401 สามฟอยลักษณ์นั่นเป็นเทรนเนอร์ฟิตเนสเอาเสียเหรอ ไม่แปลกที่แต่ละคนกล้ามเนื้อยำเป้