บทที่ 53 เจ้าของฟิตเนสที่เตรียมหนี

ฉีหยุนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาค้นหาราคาของลู่วิ่งรุ่นนี้ในเน็ต เครื่องใหม่ราคาอย่างต่ำห้าพันกว่าหยวน เครื่องมือสองก็ยังต้องสามพันกว่า

แต่อีกฝ่ายน่าจะเป็นเพราะธุรกิจไม่ดี วางแผนจะหนีช่วงปิดทำการวันตรุษจีน ควรจะต่อราคาได้

วงการฟิตเนสนี้เขาก็เคยได้ยินมาบ้าง เข้าตลาดเร็ว ออกจากตลาดก็เร็วยิ่งกว่า

เก็บค่าสมาชิกหมู่เดียวแบบสายฟ้าแลบ พอธุรกิจไม่ดีก็หนีทันที นี่เป็นกลยุทธ์ปกติของวงการแล้ว

วันรุ่งขึ้น ฉีหยุนเคาะประตูห้อง 401

"ใครวะ!" ยังคนเดิม ชายกล้ามโตคนนั้น เปิดประตูออกมาอย่างโมโห "เช้าขนาดนี้นาย..."

พอเห็นคนที่ยืนอยู่หน้าประตูคือฉีหยุน ไฟโกรธของชายกล้ามโตดับลงในทันที บีบยิ้มอย่างเก้อเขินออกมา "เป็นนายเอง..."

ฉีหยุนพยักหน้า "นายชื่อจางเลี่ยงใช่มั้ย?"

ชายกล้ามโตสะดุ้ง สีหน้าเปลี่ยนเป็นระแวง "นายรู้ได้ไง นายจะทำอะไร?"

"อย่าเครียดไปหน่อย แค่มีเรื่องอยากจะสอบถามนิดหน่อย"

จางเลี่ยงได้ยินอย่างนั้น สีหน้าจึงค่อยผ่อนคลายลง "เรื่องอะไรล่ะ พูดมาเลย"

"นายทำงานที่ฟิตเนสใช่มั้ย?"

"หืม? ทำไมล่ะ?"

"ฟิตเนสของพวกนายอยู่ที่ไหน?" ฉีหยุนถามต่อ

จางเลี่ยงพอได้ยิน ก็กลับมาระแวงอีกครั้ง "นายจะทำอะไร? ฉันบอกนายนะ อย่าคิดเอาเรื่องตอนนั้นมาขู่กรรโชกฉัน ที่สุดก็แค่ฉันย้ายเมือง"

ฉีหยุนยิ้มโบกมือ "พวกนายทำตัวดีมากเลยเมื่อเร็ว ๆ นี้ เรื่องครั้งก่อนฉันถือว่าไม่เคยเกิดขึ้น ที่ถามเรื่องนี้ก็เพราะอยากจะคุยธุรกิจกับเจ้านายของพวกนาย"

"จริงเหรอ?" จางเลี่ยงยังไม่ค่อยเชื่อ ถามยืนยันอีกครั้ง

"จริง"

เห็นสีหน้าของฉีหยุนไม่เหมือนกำลังโกหก เขาจึงพูดอย่างสงสัย "นายจะคุยธุรกิจอะไรกับเจ้านายของเรา?"

"ถึงตอนนั้นนายก็รู้เอง บอกฉันก่อนเถอะ แล้วก็ให้เบอร์โทรศัพท์ของเขาด้วย"

"ก็ได้ ฟิตเนสของเราอยู่ที่ถนนเป่ยจิง ชื่อว่าฮ่าวฮั่นฟิตเนสคลับ เบอร์โทรเขาคือ 131xxxx"

"ตกลง ขอบใจนะ" ได้ข้อมูลแล้ว ฉีหยุนจึงพยักหน้าแล้วหันกลับไป พอเดินออกไปได้สองก้าว ก็หันกลับมาถามอีกครั้ง "ฟิตเนสของพวกนายธุรกิจไม่ดีกำลังจะปิดตัวใช่มั้ย?"

จางเลี่ยงได้ยินคำถามนี้ ก็ตะลึงเล็กน้อย "หลายเดือนที่ผ่านมาธุรกิจก็ไม่ค่อยดีจริง แต่ไม่เคยได้ยินว่าจะปิดตัวนี่นา?"

ฉีหยุนพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม

กลับถึงบ้านแล้ว เขาก็โทรเรียกเจ้าหนูผมเหลืองมา

"ช่วยดูน้องนวลนวลให้หน่อยนะ ฉันออกไปทำธุระ"

เจ้าหนูผมเหลืองทำหน้าบูดบึ้ง "พี่ฉี จ้างพี่เลี้ยงเถอะ ผมหน้าตาใหญ่โตแบบนี้ มาดูเด็กให้นายทุกวัน"

ฉีหยุนไม่ได้ตอบ แต่กลับหยิบซองจดหมายจากกระเป๋าออกมาตบที่หน้าอกของเขาอย่างเย็นชา

เจ้าหนูผมเหลืองรับซองจดหมายมาอย่างงงงวย เปิดดูพบว่าข้างในเป็นเงินสดห้าพันหยวน

ดวงตาของเขาสว่างขึ้นทันที ความไม่พอใจบนใบหน้าหายวับไปหมด รีบยัดซองจดหมายเข้ากระเป๋า ยิ้มแป้นพูดว่า "พี่ฉี จริง ๆ แล้วผมก็ชอบเล่นกับน้องนวลนวลนะ คราวหน้านายจะออกไปก็โทรหาผมได้เลย"

แม้ว่าตัวเขาเอง aaa ก็ถือว่าเงินทองเป็นของนอกกาย แต่ก็ต้องดูว่ามีเท่าไหร่

สามร้อยห้าร้อยเขาก็ไม่สนใจหรอก ยังไม่เท่ากับเงินที่เขาโกงจากร้านในหนึ่งวันเลย แต่นี่มันห้าพันหยวนนะ!

เมื่อวานซืนเขาไปที่บ้านเว่ยหยง เห็นเว่ยเสี่ยวฉินเปิดดูวิดีโอที่เกี่ยวกับการถ่ายภาพตลอดเวลา เขาจึงตัดสินใจว่าจะเก็บเงินซื้อกล้องมาให้เธอเป็นของขวัญแปลกใจ

บางทีเธออาจจะซาบซึ้งใจ แล้วสองคนก็จะคบกันได้...

ฉีหยุนเหลือบตามองเขา "นี่คือส่วนแบ่งจากครั้งที่ช่วยเอาตู้เซฟขึ้นมาให้นาย"

เจ้าหนูผมเหลืองได้ยินแล้วก็ตะลึง "เหรอ? แบ่งให้ขนาดนี้เลยเหรอ?"

ฉีหยุนไม่ได้คิดว่ามากเลย ขายสร้อยข้อมือผึ้งได้เงินหนึ่งแสนห้าหมื่นหยวน แถมเจ้าหนูผมเหลืองค้นพบตู้เซฟทำคุณูปการใหญ่ เงินห้าพันหยวนนี้เขาสมควรได้รับ

"เอาล่ะ ข้างนอกหนาว พยายามอย่าพาน้องนวลนวลออกไปนะ"

"น้องนวลนวล พ่อจะกลับมาเดี๏ยวนี้เอง นายอยู่บ้านต้องเชื่อฟังนะ"

ฉีหยุนเตรียมอาหารกลางวันให้ทั้งสองคนเรียบร้อยแล้ว เตือนอีกสองสามประโยค จึงสวมเสื้อโค้ทออกจากบ้าน

มาถึงข้างนอก เขาก็โทรหาเจ้าของฟิตเนสคนนั้น

เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายสงสัย ฉีหยุนจึงไม่ได้ถามเรื่องลู่วิ่งโดยตรง แต่แกล้งทำเป็นถามว่าฟิตเนสของเขามีใจจะโอนกิจการหรือเปล่า

อีกฝ่ายพอได้ยินว่าเขาอยากจะรับช่วงฟิตเนส น้ำเสียงก็กลายเป็นกระตือรือร้นทันที สองคนนัดเจอกันที่ฟิตเนสเพื่อคุยรายละเอียด

ฉีหยุนจึงเรียกรถแท็กซี่ตรงดิ่งไปที่ฟิตเนส

ถนนเป่ยจิงถือเป็นย่านที่ค่อนข้างเจริญของเมืองนี้ แม้จะเทียบกับย่านเมืองเก่าไม่ได้ แต่ห้างสรรพสินค้าและคอนโดต่าง ๆ ก็ไม่น้อยเลย

ฮ่าวฮั่นฟิตเนสคลับอยู่ที่ชั้นสองของร้านค้าในคอนโดแห่งหนึ่ง

ฉีหยุนแลเห็นชายวัยกลางคนที่สวมแว่นตา หน้าตาดูฉลาดมาก กำลังรออยู่หน้าประตูตั้งแต่ไกล

เห็นฉีหยุนเดินมา เขาก็ยิ้มแย้มเดินเข้ามาถามว่า "คุณฉีเจ้าของใช่มั้ยครับ?"

ฉีหยุนยิ้มพยักหน้า "ใช่ครับ เรียกผมว่าฉีหยุนก็ได้"

"คุณฉีสวัสดีครับ ผมนามสกุลขง" ชายวัยกลางคนยื่นมือออกมาเอง สองคนจับมือกันแล้วเขาก็พูดต่อ "ไปคุยกันที่ออฟฟิศผมเถอะครับ"

สองคนเดินขึ้นบันไดไปชั้นสองที่ฟิตเนส ฉีหยุนมองดูสภาพแวดล้อมรอบ ๆ เครื่องออกกำลังกายวางกระจัดกระจายไม่เป็นระเบียบ อุปกรณ์หลายชิ้นเกาะฝุ่นบาง ๆ ต้นไม้ในมุมห้องก็ดูเหี่ยวเฉา

เข้าไปในออฟฟิศของอีกฝ่าย เจ้าของฟิตเนสขงหยิบน้ำแร่ขวดหนึ่งจากตู้มาให้ สองคนนั่งลงแล้วเขาก็พูดว่า "คุณฉีคงเห็นแล้วนะครับ ฟิตเนสคลับของเรามีพื้นที่รวมหนึ่งพันตารางเมตร

ไม่ว่าจะเป็นทำเล การตแต่ง หรืออุปกรณ์ต่าง ๆ ก็ถือว่าดีมาก ๆ ผมก็เพราะว่าบ้านเกิดมีธุระต้องกลับไปจัดการพอดี เลยคิดจะโอนกิจการ ถ้าคุณฉีรับช่วงไปบริหารดี ๆ ก็ต้องทำกำไรได้แน่นอนครับ"

วาทะแบบนี้อาจจะได้ผลกับคนหนุ่มที่ไม่เคยทำธุรกิจ แต่สำหรับฉีหยุนที่เป็นคนแก่ขาเก๋าแบบนี้ เขาไม่เชื่อแม้แต่เครื่องหมายวรรคตอนเดียว

ทำธุรกิจกับดักที่ใหญ่ที่สุดก็คือการโอนร้านมือ

แต่ในใจคิดอย่างนั้น แต่บนหน้าเขาก็ไม่แสดงออก แกล้งทำท่าสนใจถามว่า "ไม่ทราบว่าเจ้าของขงตั้งใจจะโอนในราคาเท่าไหร่ แล้วค่าเช่าที่นี่อยู่ที่เท่าไหร่ครับ?"

เจ้าของขงยืดตัวตั้งตรง เริ่มแนะนำ "ค่าเช่าที่นี่คุ้มค่ามาก ตอนนั้นผมหาคนรู้จักไปเจรจากับเจ้าของบ้านให้ ตารางเมตรละสี่สิบหยวน เดือนละสี่หมื่นหยวนซัก

บ้านยังเหลืออีกเดือนหนึ่งจะหมดอายุ ถ้าคุณต่อสัญญาในภายหลัง ผมจะช่วยคุยกับเจ้าของบ้าน ยังคงให้เช่าในราคาเดิมให้คุณครับ"

"ส่วนค่าโอน คุณให้ผมสามแสนหยวนก็พอ อุปกรณ์เครื่องออกกำลังกายทั้งหมดทิ้งไว้ให้คุณแบบไม่แตะต้องอะไรเลย ลูกค้าที่สมัครสมาชิกไว้ก็ผมจะจัดการเองครับ"

ฉีหยุนได้ยินแล้วขมวดคิ้ว แกล้งทำท่าครุ่นคิด

ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาจึงตอบอย่างไม่เป็นที่ "ขอโทษนะครับเจ้าของขง ราคานี้เกินงบประมาณของผมแล้ว แล้วผมก็คิดว่าค่าเช่าที่นี่แพงเกินไป ผมไม่มีประสบการณ์ เสี่ยงที่จะขาดทุนง่ายครับ"

เจ้าของขงได้ยินคำพูดนี้ ดวงตาก็แวววับด้วยความผิดหวัง เขาก็เพราะหัวร้อนตั้งแต่แรก ฟังคำโกหกของเพื่อนจึงโดดเข้ามา

ช่วงแรกที่เปิดกิจการก็ยังพอไปได้ มีกระแสจากกิจกรรมโปรโมชั่น สมาชิกใหม่ในแต่ละเดือนก็ไม่น้อย แต่ดีไม่นานก็ค่อย ๆ ร่วงลงมาเรื่อย ๆ

ช่วงนี้เขาแอบติดต่อเพื่อนร่วมอาชีพหลายคนแล้ว อยากจะโอนฟิตเนสออกไป แต่ไม่มีใครยอมรับช่วง

เขาจึงตอนนี้ไม่หวังว่าจะโอนออกไปได้แล้ว แค่อยากจะขายอุปกรณ์เครื่องมือทั้งหมดแบบลับ ๆ ก่อนวันที่แปดของเดือนแรก แล้วก็บอกโลกภายนอกว่ากำลังปรับปรุงตกแต่ง แล้วหนีเลยลดการสูญเสีย