บทที่ 54 มีดหนึ่งแทงถูกหลอดเลือดใหญ่

เงียบไปชั่วครู่หนึ่ง ฉีอวิ้นก็เงยหน้ามองไปยังเจ้าของฉือง ค่อยๆ เอ่ยปากว่า "แม้สภาพโดยรวมของร้านคุณจะต่างจากที่ผมคาดหวังไว้บ้าง

แต่เมื่อกี้ผมดูคร่าวๆ รอบหนึ่ง ลู่วิ่งพวกนั้นดูเหมือนจะดีทีเดียว ไม่ทราบว่าเจ้าของฉืองมีความตั้งใจจะขายมันหรือเปล่าครับ"

เจ้าของฉืองที่ยุบกำลังใจไปแล้วได้ยินดังนั้น แววตาที่เฉียบคมก็ประกายวาบขึ้นมาแล้วก็ดับหายไป

เขาครุ่นคิดเล็กน้อย จงใจขมวดคิ้ว แล้วทำท่าทีจริงจังพูดว่า "ถ้าขายแค่อุปกรณ์พวกนี้ให้คุณ ต่อไปร้านผมคงยิ่งยากจะโอนให้คนอื่นใหญ่เลย......"

ถ้าไม่ใช่เพราะฉีอวิ้นรู้เรื่องราวภายในมาแล้ว คงโดนเขาหลอกไปจริงๆ ด้วยท่าทีแบบนี้

"ฮ่าๆ ไม่เป็นไรครับ งั้นผมไปถามที่อื่นดูอีกทีนะ วันนี้รบกวนแล้วครับ" ฉีอวิ้นยิ้มตอบประโยคหนึ่ง แล้วก็เตรียมตัวลุกขึ้นจากที่

เจ้าของฉืองเห็นได้ชัดว่าไม่ได้คิดว่าเขาจะบอกจากก็จากจริงๆ ครั้งนี้คิ้วขมวดแน่นขึ้นไปอีก

แต่ไม่นานก็กลับมาเป็นปกติ ยิ้มๆ ลุกขึ้นยืน "ไม่ต้องเกรงใจครับ คุณฉีผมไปส่งนะ"

ทั้งสองคนก็เดินออกจากห้องทำงานอย่างเชื่องช้า แต่ละคนต่างก็มีอะไรซ่อนอยู่ในใจ

ตอนนี้เทียบกันที่จิตวิทยา ใครอ้อนปากก่อน ใครก็จะตกอยู่ในฝ่ายเสียเปรียบในการเจรจาต่อรองครั้งต่อไป

ถ้าฉีอวิ้นแสดงความสนใจอย่างแรงกล้าก่อน ผู้จัดการฉืองก็ต้องฉวยโอกาสขึ้นราคา พยายามชดเชยความสูญเสียให้ได้มากที่สุดแน่นอน

ดังนั้นเขาจึงไม่รีบร้อนเลย เดินไปข้างหน้าอย่างสงบเสงี่ยม

ผู้จัดการฉืองเดินตามข้างหลัง สายตาระยับไปมา

ในใจคิดเงียบว่า "ไอ้หมอนี่ยังไม่หยุดเลยเหรอ ไม่แน่เขาอาจจะมาแค่ถามดูๆ ไม่ได้ตั้งใจจะซื้อจริงจังก็ได้"

ยิ่งเดินไปข้างหน้า ใจเขาก็ยิ่งทรมาน คนที่อยู่ตรงหน้านี้คือคนเดียวเท่านั้นที่เพิ่งยินดีมาคุยรายละเอียด เขาไม่อยากพลาดโอกาสไปเฉยๆ

เมื่อเดินไปถึงใกล้ปากบันไดแล้ว ในที่สุดเขาก็กลั้นไว้ไม่ไหว

"ฮ่าๆ คุณฉี ผมเพิ่งคิดใหม่อีกครั้ง ร้านนี้อาจจะไม่ค่อยขายออกได้ง่ายในระยะเวลาสั้นๆ ขายอุปกรณ์พวกนี้ให้คุณก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้นะ"

ฉีอวิ้นหันกลับมา แสร้งทำเป็นประหลาดใจถามว่า "เจ้าของฉืองคิดออกแล้วเหรอครับ"

เจ้าของฉืองบีบยิ้มออกมาเล็กน้อยอย่างยากเย็น "ครับ เรากลับไปคุยกันต่อเถอะ"

"ได้ครับ"

ทั้งสองคนก็กลับเข้าไปในห้องทำงานใหม่อีกครั้ง แล้วนั่งลงตามเดิม

เจ้าของฉืองเคลียร์ลำคอ พยายามยึดความเป็นฝ่ายริเริ่มบ้าง "คุณฉี แม้ผมจะยินดีขายลู่วิ่งพวกนี้ให้คุณ แต่เรื่องราคานั้นคุณต้องออกเลขที่เหมาะสม อย่าให้ผมขาดทุนหนักเกินไป"

ฉีอวิ้นพยักหน้าเล็กน้อย ใบหน้าแสดงท่าทีที่ดูจริงใจ "เจ้าของฉืองวางใจได้ครับ ผมก็ไม่ได้ต้องการแย่งเปรียบคุณ แค่ในวงการธุรกิจ ทุกคนต้องคำนึงถึงต้นทุน

ผมเพิ่งดูคร่าวๆ เมื่อกี้ ลู่วิ่งพวกนี้แม้ยี่ห้อจะดี แต่ใช้งานมาก็ไม่สั้น บางเครื่องดูเหมือนจะมีร่องรอยการสึกหรอด้วย......"

เจ้าของฉืองสบตาแน่น รีบโต้แย้งว่า "คุณฉี พูดอย่างนั้นไม่ได้นะ ลู่วิ่งพวกนี้เราบำรุงรักษาตามกำหนดทุกครั้ง แม้จะใช้มาสักระยะหนึ่ง แต่สมรรถนะยังน่าเชื่อถือมาก

แถมลู่วิ่งพวกนี้ของเรา ราคาต้นทุนก็มากกว่าห้าพันหยวนเลย ตอนนี้ของมือสองยังไงก็ต้องมีค่าสามพันกว่าหยวนใช่ไหมครับ"

ฉีอวิ้นเอนตัวไปข้างหลังเล็กน้อย พับแขนไขว้วางบนเข่า พูดอย่างไม่แยแสว่า "ถูกครับ ตอนนี้ราคาของมือสองจริงๆ อยู่ที่สามพันกว่าหยวน แต่นั่นเป็นราคาที่ผู้ซื้อรายบุคคลออก

ผมคร่าวๆ ดูแล้ว เจ้าของฉืองคุณมีอย่างน้อยสามสิบเครื่องใช่ไหมครับ จะต้องขายไปถึงเมื่อไหร่กัน"

"แถมลู่วิ่งของแบบนี้ อัปเกรดรุ่นใหม่เร็วมาก ของใหม่ราคาก็ไม่แพง คนที่ยินดีจ่ายสามพันหยวนซื้อของมือสอง ก็ยังเป็นส่วนน้อยอยู่ดี"

เจ้าของฉืองได้ยินดังนั้น คิ้วเกือบจะหนีบยุงตายแล้ว สิ่งที่อีกฝ่ายพูดล้วนเป็นความจริงทั้งสิ้น แถมร้านนี้ยิ่งลากยาวไป เขายิ่งขาดทุนมากขึ้น

ก่อนหน้านี้บอกว่าค่าเช่ายังเหลืออีกหนึ่งเดือน จริงๆ แล้วเหลือแค่ยี่สิบกว่าวันเอง เพราะฉะนั้นเขาจำเป็นต้องรีบจัดการอุปกรณ์พวกนี้ให้เสร็จแล้วหนีไปโดยเร็ว

เขาจึงจำใจกลั้นความโกรธในใจ เสียงหนักแน่นพูดว่า "ไม่ทราบว่าคุณฉียินดีจ่ายเท่าไหร่"

ฉีอวิ้นเอนตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย สายตาจ้องตรงไปยังอีกฝ่าย "หนึ่งพันห้าร้อย"

เจ้าของฉืองได้ยินฉีอวิ้นบอกตัวเลขหนึ่งพันห้าร้อย สีหน้าเปลี่ยนแปลงทันทีจนแย่มาก ตาเบิกกว้างเหมือนระฆัง

แม้เขาจะรู้ว่าตัวเองเพิ่งอ้อนปากเก็บอีกฝ่ายไว้ จะทำให้ตกอยู่ในฝ่ายรับในการเจรจา แต่เขาไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะกล้าต่อราคาแบบนี้

ของราคาต้นทุนห้าพันหยวน ให้มาแค่หนึ่งพันห้าร้อย นี่มันมีดหนึ่งแทงถูกหลอดเลือดใหญ่เลยนี่

เขาเอ่ยเสียงที่แฝงความโกรธเล็กน้อย "คุณฉี ผมว่าคุณไม่ได้มาคุยธุรกิจจริงจังหรอก"

ฉีอวิ้นยังคงรักษาความสงบ ใบหน้ายิ้มๆ เบาๆ พูดอย่างไม่รีบร้อนว่า "เจ้าของฉือง คุณอย่าเพิ่งรีบสรุปไปก่อนเลย

แน่นอนว่าผมมีความจริงใจที่จะมาคุยธุรกิจ ไม่งั้นก็คงไม่ต้องเสียเวลามากมายขนาดนี้คุยกับคุณที่นี่"

"ผมก็ไม่อ้อมค้อมแล้ว คุณดูสิ ตอนนี้ฟิตเนสของคุณเผชิญปัญหามากมาย ธุรกิจแย่ ค่าเช่าก็ใกล้หมดอายุ

ส่วนลู่วิ่งพวกนี้ถ้าคั่งค้างอยู่ตรงนี้ ก็จะทำให้คุณขาดทุนมากขึ้นเท่านั้น ไม่ดีเท่ากับขายทิ้งเสียดีกว่า"

"ดังนั้น จริงๆ แล้วผมกำลังช่วยคุณอยู่"

เจ้าของฉืองขมวดคิ้ว กอดอกไขว้หน้าอก โต้แย้งว่า "พูดอย่างนั้นไม่ได้ ลู่วิ่งพวกนี้ของผมล้วนเป็นยี่ห้อใหญ่ มีการันตีคุณภาพ ถึงแม้จะเป็นของมือสอง ก็คงไม่มีทางมีค่าแค่นี้"

ฉีอวิ้นพยักหน้า ทำท่าทีเข้าใจ "ที่คุณพูดไม่ผิด แต่สภาพตลาดตอนนี้คือ คุณยากที่จะเคลียร์ลู่วิ่งชุดนี้ออกไปได้ในเวลาสั้นๆ

ถ้าผมเดาไม่ผิด ก่อนหน้านี้คุณน่าจะเคยพยายามขายใช่ไหม แต่ไม่มีแม้แต่คนมาเสนอราคาเลยใช่ไหม"

เจ้าของฉืองได้ยินฉีอวิ้นพูดแบบนั้น กล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุกขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว แววตาวาบด้วยความโมโหเล็กน้อย

ถึงตอนนี้แล้ว เขายังไม่เข้าใจอีกเหรอไง ว่าอีกฝ่ายชัดเจนว่ามีมาพร้อมเตรียมการ

เงียบไปครู่ใหญ่ เขาถอนหายใจยาว ณ ตอนนี้เขาไม่มีทางเลือกอื่น

"เอาเถอะครับ ถือว่าเอาถูกคุณไป"

เห็นอีกฝ่ายตกลง ฉีอวิ้นดีใจในใจ แต่บนใบหน้ายังคงรักษาสีหน้าสงบเสงี่ยม "เจ้าของฉือง ราคานี้อาจจะทำให้คุณรู้สึกเสียเปรียบบ้าง แต่สำหรับคุณแล้วนี่ก็เป็นการหยุดขาดทุนทันเวลาเช่นกัน"

เจ้าของฉืองพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไรเพิ่ม ลุกขึ้นไปเตรียมสัญญา

ไม่นานนัก เขาก็ถือสัญญาที่ร่างเสร็จแล้วกลับมาที่ห้องทำงาน พูดกับฉีอวิ้นว่า "คุณฉี ลองดูสิว่ามีปัญหาอะไรไหม"

ฉีอวิ้นรับสัญญามา มองผ่านๆ คร่าวๆ สักรอบ ตรวจสอบราคาจำนวนแล้ว หยิบปากกาขึ้นมาเซ็นชื่อของตัวเอง

เซ็นสัญญาเสร็จแล้ว เจ้าของฉืองรีบร้อนเอ่ยปากถาม "คุณฉี เมื่อสัญญาเซ็นแล้ว คุณว่าเงินจะจ่ายให้ผมเมื่อไหร่ แล้วลู่วิ่งพวกนี้ตั้งใจจะย้ายออกไปเมื่อไหร่"

ฉีอวิ้นรู้สึกได้ถึงความเร่งรีบของอีกฝ่าย ยิ้มๆ "เจ้าของฉืองวางใจได้ เดี๋ยวผมก็ติดต่อคน บ่ายนี้ก็จะมาย้ายแล้ว"

"ถ้าคุณไม่วางใจ ผมจ่ายเงินมัดจำสองพันหยวนให้ก่อนก็ได้ ส่วนที่เหลือตอนย้ายของผมจ่ายให้คุณอีกที"

เจ้าของฉืองเห็นด้วยกับวิธีนี้ หยิบโทรศัพท์ออกมารับเงิน แล้วก็กำชับอีกว่า "ตอนมาย้ายคุณติดต่อผมนะ แล้วบอกคนงานขนของของคุณด้วย ถ้ามีคนอื่นถามขึ้นมา ก็บอกว่าฟิตเนสกำลังเปลี่ยนอุปกรณ์ใหม่"

ฉีอวิ้นหัวเราะเย็นในใจ ไอ้หมอนี่คงกลัวว่าสมาชิกพวกนั้นจะรู้ล่วงหน้าว่าเขากำลังจะหนีไปเสียมากกว่า