บทที่ 55

หลังออกจากฟิตเนสแล้ว ฉีหยุนมุ่งหน้าไปยังร้านชานมแห่งหนึ่งในบริเวณใกล้เคียง สั่งชานมกลิ่นส้มโชกุนมะนาว จากนั้นหาที่นั่งในมุมร้านแล้วเริ่มโทรออก

"หวัดดี เหม่า เครื่องวิ่งที่บริษัทนายมันใช้มาหลายปีแล้วใช่มั้ย......"

"หวัดดี คุณหลิว มีความสนใจจะตั้งเครื่องวิ่งสักสองสามเครื่องในออฟฟิศไหม"

"เจ้าจาง เห็นในเฟซบุ๊กว่าบริษัทย้ายที่ใหม่นี่ เอาไปสักสองสามเครื่อง......"

"ใช่ๆ ผมมีของอยู่พอดี ราคาคุ้มมาก......"

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ฉีหยุนที่ปากแห้งคอแห้งวางกระดาษและปากกาลง ยกแก้วน้ำขึ้นกระดกดื่มหมดเกลี้ยง

เขาติดต่อเพื่อนหลายคนที่เคยมีธุรกิจร่วมกัน และค่อนข้างสนิทกัน ล้วนเป็นคนที่เปิดบริษัทเล็กๆ หรือเป็นผู้จัดการระดับหนึ่ง บังเอิญพอดีว่าหลายคนก็ต้องการเปลี่ยนอุปกรณ์ออกกำลังกายอยู่พอดี สุดท้ายขายไปได้ทั้งหมด 28 เครื่อง

ราคาเครื่องละ 3,000 หยวน

จุดเดียวที่ค่อนข้างยุ่งยากก็คือ วันนี้เพิ่งวันที่สี่ของเทศกาลตรุษจีน คนอื่นยังไม่เข้าทำงานกัน

ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถส่งของให้คนอื่นได้เดี๋ยวนี้ ต้องหาที่เก็บไว้ก่อนสักสองสามวัน

คิดไปคิดมาสักครู่ ฉีหยุนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาค้นหาว่าแถวนี้มีคลังสินค้าให้เช่ารายวันไหม หลังจากค้นหาไปสักพัก ก็เจอจริงๆ ไม่ไกลจากที่นี่เท่าไหร่ แค่สี่ห้ากิโลเมตร

ราคาเช่าอยู่ที่ 1 หยวนต่อตารางเมตรต่อวัน

"เครื่องวิ่ง 28 เครื่อง คงต้องเช่าประมาณ 120 ตารางเมตร"

ค่าเช่าวันละ 120 หยวน ราคาพอรับได้

หลังจากคุยตกลงกับทางคลังแล้ว ฉีหยุนจองทันที 4 วัน รวมทั้งหมด 480 หยวน

ต่อมาเขาก็ติดต่อคนขับที่ช่วยขนกุ้งแช่แข็งครั้งก่อน ให้ช่วยหารถบรรทุกให้หนึ่งคัน

จากนั้นเขาก็มุ่งหน้าไปยังตลาดแรงงาน เพื่อหาคนงานขนของสักสองสามคน

แต่พอเพิ่งเดินเข้าประตู ฉีหยุนก็ตะลึง

ตลาดแรงงานที่ควรจะคึกคักและเสียงดังสนั่น ตอนนี้กลับว่างเปล่าราวกับป่าช้า แม้แต่เงาคนยังไม่เห็นสักคน

หลังจากไปถามยามประตูแล้วจึงได้รู้ว่า คนงานเหล่านั้นไม่มาที่นี่ก่อนวันที่แปดของเทศกาล พวกเขาไปรอรับงานอยู่ใต้สะพานลอยแห่งหนึ่งในบริเวณใกล้เคียงแทน

แม้จะไม่เข้าใจว่ามีหลักอะไรอยู่ในนั้น แต่ฉีหยุนก็ทำตามคำแนะนำมาที่ใต้สะพานลอยเพื่อหา ในที่สุดก็จ้างคนงานได้ 4 คนในราคาคนละ 200 หยวน

กลับมาที่ชั้นล่างตึกฟิตเนส คุณขงบอกทางโทรศัพท์ว่ากำลังมาทางนี้

ตอนนี้ฉีหยุนหิวโหยอยู่แล้ว จึงพาคนงานทั้ง 4 คนกับคนขับรถไปทานอาหารกลางวันที่ร้านอาหารใกล้เคียงด้วยกัน

แถบซินเจียงนี้ อาหารกลางวันไม่มีอะไรให้เลือกมาก ไม่ข้าวผัดก็ก๋วยเตี๋ยว โดยพื้นฐานแล้วก็มีแค่สองตัวเลือกนี้

ข้าวสีทองเม็ดเต็มอิ่ม คู่กับซี่โครงแกะที่หอมกรุ่นและมีสีสันน่ารับประทาน ดูแล้วเพิ่มความอยากอาหารเป็นอย่างมาก

แต่ราคาก็ไม่ถูกเลย จานละ 30 หยวน

ถ้าเป็นสมัยก่อนที่ยังวิ่งส่งอาหาร ฉีหยุนคงไม่ยอมมาใช้จ่ายที่นี่แน่ๆ

หลังจากหลายคนอิ่มท้องแล้ว ก็กลับมาที่ฟิตเนส คุณขงรออยู่ที่หน้าประตูมานานแล้ว

"ฮ่าๆ คุณฉีมาแล้วเหรอ" คุณขงกล่าวด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

ฉีหยุนพยักหน้าเล็กน้อยเพื่อตอบรับ จากนั้นชี้ไปที่เครื่องวิ่งสองแถวที่วางเรียงอยู่เบื้องหน้า สั่งให้คนงานหลายคนเริ่มขนขึ้นรถ

คุณขงถูมือกัน ยิ้มแห้งๆ แล้วกล่าวว่า "คุณฉี เรื่องเงินนั่น......"

"ส่งเลขบัญชีธนาคารมาให้ผมสิ ผมโอนให้เดี๋ยวนี้เลย"

ฉีหยุนรู้ว่าไอ้คนนี้อยากได้เงินมานานแล้ว จึงไม่ได้จงใจลากยาว รีบโอนเงินที่เหลืออีก 43,000 หยวนให้เขาทันที

......

หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ฉีหยุนขึ้นรถของคนขับ ขนเครื่องวิ่งที่เหลืออีกสองเครื่องกลับบ้าน

บังเอิญที่บ้านยังมีห้องหนังสือเล็กๆ ว่างอยู่ เอาไปวางไว้ที่นั่นชั่วคราวก่อนได้ ปกติไม่มีอะไรทำก็ยังออกกำลังกายได้

ไม่นานนัก รถบรรทุกก็จอดหน้าตึกอาคาร

ฉีหยุนกับคนขับสองคนออกแรงกันสักพักใหญ่ จึงช่วยกันยกเครื่องวิ่งลงจากรถได้ เครื่องวิ่งนี้หนักจริงๆ คาดว่าน้ำหนักคงเกินร้อยกว่าจินแน่

"อ้าว พี่ฉี ซื้อเครื่องวิ่งเหรอคะ" เสียงที่คุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลัง

ฉีหยุนหันกลับไปดู เห็นจ้าวชิงถือถุงพลาสติกใบหนึ่ง ยืนอยู่ไม่ไกล

เขายืดตัวขึ้น ยิ้มแล้วอธิบายว่า "ฮ่าๆ ไม่ใช่ซื้อหรอก รับเครื่องวิ่งมือสองมา เหลืออีกสองเครื่องที่ยังขายไม่ออก เลยเอามาวางไว้ที่บ้านก่อน"

จ้าวชิงเดินเข้ามาใกล้ แล้วมองเครื่องวิ่งด้วยความสนใจ "เครื่องวิ่งนี่ดูยังใหม่เลยนะ หนูเองก็กำลังจะซื้อเครื่องหนึ่งพอดี พี่ฉีขายให้หนูเครื่องหนึ่งได้มั้ย"

ฉีหยุนตะลึงเล็กน้อย จากนั้นก็พยักหน้าตอบรับ "ได้สิ เธอเอาเครื่องไหน ผมขนเข้าบ้านให้เลย"

"อืม...เอาเครื่องนี้ดีกว่า" จ้าวชิงชี้ไปที่เครื่องสีชมพู

"ได้" ฉีหยุนตอบรับเสียงหนึ่ง จากนั้นก็ช่วยกับคนขับยกเครื่องวิ่งสีชมพูเข้าไปในบ้าน

"วางตรงนี้นะคะ" จ้าวชิงชี้ไปที่ตำแหน่งมุมหนึ่ง

หลังจากวางเครื่องวิ่งเสร็จ เธอรีบไปหยิบน้ำแร่สองขวดมาจากตู้เย็น ยิ้มแล้วยื่นมาให้ "พี่ฉีลำบากแล้วนะ ดื่มน้ำหน่อยเถอะค่ะ"

"เครื่องวิ่งนี้เท่าไหร่คะ หนูโอนให้"

ฉีหยุนดื่มน้ำไปหนึ่งอึก คิดไปสักครู่ จึงเอ่ยปากตอบว่า "ให้ผม 1,500 หยวนก็แล้วกัน"

ทั้งสองคนก็เป็นเพื่อนบ้านกันอยู่แล้ว แถมจ้าวชิงยังช่วยดูแลนวนนวนให้บ่อยๆ ทำอาหารอร่อยๆ ให้เธอทาน

ฉีหยุนจำคุณนี้ได้ ตั้งใจจะให้เปล่าๆ เลยด้วยซ้ำ แต่กลัวเธอจะไม่สบายใจ จึงตั้งราคาเป็นราคาทุนเท่านั้น

จ้าวชิงฟังแล้วก็แสดงสีหน้าประหลาดใจ "เหรอคะ ถูกขนาดนี้เลยเหรอ หนูเคยดูในเน็ตเครื่องรุ่นนี้ใหม่ราคาห้าพันกว่าหยวนเลยนะ"

ฉีหยุนยิ้มแล้วอธิบายว่า "ใช่ แต่ก็มือสองนี่นา เจ้าของเขาเร่งขายเลยถูก"

"อ๋อ งั้นก็ได้ค่ะ" จ้าวชิงกระพริบขนตายาวของเธอ จ้องมองฉีหยุนสองวินาที ก็ไม่พูดอะไรอีก โอนเงินผ่านวีแชท 1,500 หยวนให้เขา "ขอบคุณพี่ฉีนะคะ"

"ขอบคุณอะไร ผมไปละนะ"

มาถึงชั้นล่าง ทั้งสองคนขนเครื่องที่เหลืออีกเครื่องกลับบ้าน

พอฉีหยุนเพิ่งเปิดประตู เด็กน้อยก็วิ่งพรวดเข้ามา ไม่สนหรอกว่าเขาจะเหงื่อตกแค่ไหน พุ่งเข้ามาในอ้อมแขนเต็มที่

"ป๋ากลับมาแล้ว!"

"ใช่ วันนี้นวนนวนเป็นเด็กดีมั้ย" ฉีหยุนอุ้มเด็กน้อยขึ้นมา ถูแก้มอวบๆ ของเธอด้วยความรักใคร่

"นวนนวนเป็นเด็กดีมากเลย!" เด็กน้อยเงยหน้าแดงระเรื่อขึ้นมา พูดด้วยท่าทางภูมิใจ "วันนี้อยู่แต่ในบ้านดูการ์ตูน ไม่ได้ออกไปไหนเลย"

"เก่งมาก ไปเล่นก่อนนะ รอป๋าขนของเข้าบ้านเสร็จก่อน" ฉีหยุนพูดเสียงอ่อนโยน

หลังจากขนเครื่องวิ่งเข้าห้องหนังสือเสร็จ คนขับก็ลาไป

ตอนนี้เสี่ยวหวงเหมาก็เดินเข้ามาใกล้ แล้วกล่าวว่า "พี่ฉี พี่กลับมาแล้วผมก็กลับละนะ"

"รีบอะไร กินข้าวก่อนค่อยไป"

เสี่ยวหวงเหมาโบกมือ แสดงสีหน้าอย่างช่วยไม่ได้ "พ่อผมบอกว่าเดี๋ยวจะไปอาบน้ำ ให้ผมไม่มีธุระก็รีบกลับไปดูร้าน"

ฉีหยุนได้ยินคำนี้ริมฝีปากกระตุกเล็กน้อย คิดในใจเงียบๆ ว่าคงจะไปอาบน้ำที่ร้านพี่ซ่าล่ะมั้ง

"งั้นก็ได้ ขับรถระวังหน่อยนะ"

หลังจากส่งเสี่ยวหวงเหมาไปแล้ว ฉีหยุนรีบอาบน้ำอย่างรวดเร็ว จากนั้นจึงเริ่มเตรียมอาหารเย็น

ตอนนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

ฉีหยุนได้ยินเสียงเคาะประตู รู้สึกสงสัยว่าเวลานี้จะเป็นใครนะ

เขาเช็ดมือไปด้วย เดินไปที่ประตูไปด้วย

เปิดประตูออกดู ปรากฎว่าเป็นจ้าวชิง

เห็นเธอมือข้างหนึ่งถือชามโยเกิร์ตผลไม้ อีกมือหนึ่งถือจานซูชิที่ทำเอง

"พี่ฉีค่ะ หนูทำของกินมา เอามาให้นวนนวนชิมด้วยค่ะ" จ้าวชิงดวงตาเป็นประกาย ยกมือขึ้นเล็กน้อยเพื่อแสดง