บทที่ 56 เหล้าเมาไถยุค 80

จ้าวชิงไม่ได้อยู่นาน เพราะดึกแล้วไม่สะดวกนัก

หลังจากส่งเธอกลับไป ฉีหยุนก็ค่อยๆ โน้มน้าวลูกสาวให้เข้านอน จากนั้นตัวเองก็หลับสนิทไปบนโซฟา เสียงกรนค่อยๆ ดังขึ้น

เมื่อลืมตาอีกครั้ง ท้องฟ้าข้างนอกหน้าต่างก็เริ่มสว่างขึ้น

[ข้อมูลวันนี้ 1 (สีแดง): ถนนของเก่ามีชายชราชาวเผ่าน้อยคนหนึ่ง สองวันนี้กำลังวางแผงขายกล่องใส่เครื่องประดับไม้จันทน์ฝังมุกสมัยสาธารณรัฐจีน มูลค่า 148,000 หยวน

ในช่องลับของกล่องมีแหวนหยกใส่นิ้วชิ้นหนึ่ง มูลค่า 100,000 หยวน]

[ข้อมูลวันนี้ 2 (สีแดง): หลิวเมิงเมื่อวานรับงานรื้อถอนโรงงานเก่าที่ถูกทิ้งร้าง ในซากปรักหักพังทางด้านตะวันออกของโรงงานนั้น ฝังอยู่เหล้าเมาไถยุค 80 หนึ่งลัง

รวม 12 ขวด โดยมี 6 ขวดที่เก็บรักษาไว้อย่างสมบูรณ์ มูลค่ามากกว่า 200,000 หยวน]

ข้อมูลทั้งสองข้อวันนี้... หอมเกินไป

หลิวเมิงหมอนี่เป็นดาวนำโชคของตัวเองจริงๆ เหล้าเมาไถยุค 80 ในตลาดนั้นถือว่าเป็นของหายากเลยทีเดียว หาซื้อได้ยากแม้จะมีเงินทอง

หลังจากคิดไตร่ตรองแล้ว ฉีหยุนตัดสินใจว่าจะเอาเหล้าเมาไถสักสองสามขวดนั้นมาให้ได้ก่อน

ถ้าขวดที่เหลือที่ยังสมบูรณ์ถูกทำลายเสียอีก คงต้องตบโคนขาเสียใจจริงๆ

หลังจากตัดสินใจแล้ว เขารีบลุกขึ้นล้างหน้าแปรงฟัน จากนั้นก็เตรียมอาหารเช้าให้ลูกสาว

กุ้งต้ม + ผักสด + ข้าวผัดไข่ เด็กน้อยกินอย่างเอร็ดอร่อย

หลังจากเก็บกวาดครัวเรียบร้อย ฉีหยุนกำลังจะเรียกหวงเหมาะมาอีกครั้ง แต่แล้วเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นที่หน้าบ้าน

เปิดประตูออกเห็นจ้าวชิงยืนอยู่ข้างนอกพร้อมรอยยิ้มสดใส

"พี่ฉี นวนนวนตื่นแล้วหรือยัง? เมื่อคืนฉันสัญญากับหนูว่าวันนี้จะสอนวาดรูปให้"

ฉีหยุนได้ยินดังนั้นก็งงเล็กน้อย นี่มันง่วงมาส่งหมอนจริงๆ ครั้งนี้ไม่ต้องรบกวนหวงเหมาะแล้ว

ยังไม่ทันที่ฉีหยุนจะตอบ เสียงร่าเริงของเด็กน้อยก็ดังขึ้นจากข้างหลัง: "พี่สาวเสี่ยวชิง หนูตื่นตั้งนานแล้ว!"

เด็กน้อยรีบวิ่งมาข้างจ้าวชิง จับมือเธอไว้ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มสดใส

จ้าวชิงนั่งยองๆ ลงลูบหัวนวนนวนอย่างเอ็นดู แล้วพูดว่า: "นวนนวนเป็นเด็กเก่งจัง งั้นเราไปกันเถอะ ไปวาดรูปที่บ้านพี่สาว รีบไปบอกลาพ่อ"

เด็กน้อยฟังแล้วก็หันกลับมา โบกมือให้ฉีหยุนแล้วพูดเสียงใสๆ: "ลาก่อนพ่อ"

ฉีหยุนเดินเข้าไปใกล้ ลูบหัวเด็กน้อยด้วยความอ่อนโยน: "นวนนวนเป็นเด็กดีนะ ต้องฟังพี่สาวเสี่ยวชิง ห้ามซน"

พูดจบก็หันไปมองจ้าวชิง ใบหน้าเต็มไปด้วยความขอบคุณ: "เสี่ยวชิง ขอบคุณจริงๆ ให้เธอยุ่งยากอีกแล้ว"

จ้าวชิงยิ้มส่ายหัว: "ไม่ยุ่งยากหรอก ฉันก็ชอบเล่นกับนวนนวนเหมือนกัน"

รอจนทั้งคู่เข้าไปในบ้านฝั่งตรงข้าม ฉีหยุนจึงปิดประตู โทรหาหลิวเมิง

"ว่าไง! ว่าไง~"

"ว่าไง!"

อีกฝั่งสายเสียงสว่านกระแทกดังมาก สองคนคุยกันไม่ได้เลย

รอจนหลิวเมิงเดินออกไปไกลหน่อย เสียงเบาลง ฉีหยุนจึงถามว่า: "พี่เมิง นายอยู่ไหน?"

"เป็นอะไรเหรอฉีหยุน ฉันอยู่ข้างนอกทำงานอยู่"

"ทำงานที่ไหน? ส่งตำแหน่งให้ฉันหน่อย วันนี้ฉันไม่ค่อยมีธุระ จะไปเที่ยวที่นายอยู่"

หลิวเมิงไม่สงสัยอะไร รีบส่งตำแหน่งมาให้

อยู่ในเขตโถเปรูกะ ไม่ไกลจากที่นี่มากนัก

ฉีหยุนสวมเสื้อนอก ขึ้นรถจักรยานไฟฟ้าแล้วมุ่งหน้าไปทางนั้น

ราวชั่วโมงกว่าๆ ในที่สุดก็มาถึงที่ที่หลิวเมิงอยู่

โรงงานแห่งนี้อยู่ติดกับสำนักงานเขต รอบๆ เต็มไปด้วยซากปรักหักพัง กำแพงและประตูหายไปนานแล้ว มองไม่เห็นร่องรอยเดิมเลย

นอกจากหลิวเมิงแล้วยังมีคนงานอีกสองคนกำลังทำงานอยู่ด้วย

เสียงสว่านกระแทก ค้อน และพลั่วดังกึกก้องมาก

ฉีหยุนจอดรถจักรยานไฟฟ้าเรียบร้อย ไม่ได้ไปหาหลิวเมิงที่กำลังทำงานหนักก่อน แต่เดินตรงไปทางด้านตะวันออกของโรงงานทันที

คนทั้งสามกำลังก้มหน้าทำงาน ไม่ได้สังเกตร่องรอยของเขา

ฉีหยุนระวังใต้เท้าไปด้วย ในขณะเดียวกันก็มองหาในซากปรักหักพังที่ถล่มลงมาอย่างระมัดระวัง

ตอนที่เขากำลังจะเดินถึงซากปรักหักพังด้านตะวันออกของโรงงาน เสียงตะโกนดังๆ ของหลิวเมิงก็มาจากด้านหลัง: "ฉีหยุน นายไปทางนั้นทำไม? ทางนั้นอันตราย อย่าไปเดินเล่นเอาเอง!"

ฉีหยุนถูกเสียงตะโกนกะทันหันทำให้ตกใจ แต่ก็สงบสติอารมณ์ได้เร็ว ยิ้มตอบกลับไป: "อ๋อ ฉันจะฉี่น้อย"

หลิวเมิงได้ยินก็หัวเราะเขิน: "ผู้ชายด้วยกันทั้งนั้น วิ่งไปไกลขนาดนั้นทำไม ทางนั้นไม่ปลอดภัยนะ"

"ห่วงใยมาเถอะ ฉันรู้ตัวเอง"

หลิวเมิงเห็นเขาพูดอย่างนั้นก็ไม่พูดอะไรอีก กับเพื่อนคนงานอีกสองคนผลักรถเข็นล้อเดียว เอาอิฐและซีเมนต์ก้อนที่รื้อออกมาตอนกี้ส่งออกไปข้างนอก

ฉีหยุนถือโอกาสนี้เดินเร็วขึ้นมาที่ซากปรักหักพังด้านตะวันออกของโรงงาน แล้วหลบเข้าไปหลังกำแพง

จากนั้นเขานั่งยองๆ ลง สวมถุงมือที่เตรียมไว้ล่วงหน้า มือทั้งสองคุ้ยหาในกองเศษกระเบื้องอย่างรวดเร็ว

ดวงตาของเขาจ้องมองทุกจุดที่น่าสงสัยอย่างแน่วแน่ ไม่ปล่อยให้รายละเอียดใดหลุดลอดไป

ในที่สุด เขาก็แตะเจอสิ่งที่แข็งๆ ใช้แรงคุ้ยของเบ็ดเตล็ดรอบๆ ออก กล่องกระดาษเก่าๆ ก็ปรากฏให้เห็นใต้แสงแดด

ฉีหยุนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ระมัดระวังเปิดกล่อง ทันใดนั้นกลิ่นหอมจางๆ ของเหล้าก็โชยมา ข้างในมีเหล้าเมาไถวางเรียงอย่างเป็นระเบียบ 12 ขวด

ลมหายใจของเขาสะดุดอย่างแรง เจอแล้ว!

ฉีหยุนกลั้นความตื่นเต้นในใจ รีบหยิบเหล้าแต่ละขวดขึ้นมาตรวจสอบ ในที่สุดพบว่ามี 6 ขวดที่เก็บรักษาไว้อย่างสมบูรณ์

แม้ป้ายบนขวดจะเหลืองไปบ้างแล้ว แต่ตัวอักษรบนนั้นยังคงเห็นได้ชัดเจน โชยอากาศของกาลเวลา

ขวดที่เหลือตัวขวดเสียหมดแล้ว เหล้าข้างในรั่วหมดไปนานแล้ว

ฉีหยุนไม่มีเวลาคิดมาก รีบหยิบปลอกหมอนสองใบออกจากกระเป๋า ใส่เหล้าสามขวดในแต่ละปลอก จากนั้นดึงซิปเสื้อนอก เอาเหล้าคล้องไว้ใต้วงแขนทั้งสองข้าง

โชคดีที่ฤดูหนาวใส่เสื้อหนาพอสมควร หลังจากดึงซิปแล้วจากภายนอกมองไม่เห็นความผิดปกติเลย

ทำทุกอย่างเสร็จแล้ว เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน พยายามทำให้การเคลื่อนไหวของตัวเองไม่แข็งทื่อเกินไป เพื่อไม่ให้คนอื่นสงสัย

เขามองซ้ายขวาดู ยืนยันว่าหลิวเมิงกับคนงานอีกสองคนยังอยู่ห่างไกลกำลังขนอิฐและซีเมนต์ก้อน ยังไม่ได้สังเกตความเคลื่อนไหวทางนี้ จึงค่อยๆ เดินไปที่จุดจอดรถจักรยานไฟฟ้า

โชคดีที่ไม่มีอันตรายอะไร ในที่สุดเหล้า 6 ขวดก็อยู่ในตะกร้ารถอย่างปลอดภัย

ฉีหยุนที่แขวนใจมาตลอดก็ผ่อนคลายลงในที่สุด

เขาหยิบบุหรี่จากกระเป๋าจุดสักมวน จากนั้นหยิบถุงพลาสติกจากคันบังคับ ก้าวเดินไปทางที่หลิวเมิงอยู่

ในถุงพลาสติกใส่เรดบูลล์หลายกระป๋อง

"มาดื่มน้ำพักกันก่อน" พูดแล้วฉีหยุนก็หยิบเรดบูลล์จากถุงพลาสติกออกมาสองสามกระป๋อง ส่งให้หลิวเมิงและคนงานสองคน

หลิวเมิงรับเรดบูลล์ ใบหน้าเผยรอยยิ้มออกมา: "ฉีหยุน นายหาฉันมีธุระใช่ไหม ถ้ามีก็พูดมาเลย"

ฉีหยุนพ่นควันออกมา ส่ายหัว ด่าพร้อมยิ้ม: "แกนี่ ไม่มีธุระฉันก็มาหาไม่ได้เหรอ?"

"อ้อ เรื่องน้องเขยของนายคราวก่อนเป็นยังไงบ้าง?"

หลิวเมิงดึงฝาเรดบูลล์ "กึกๆ" เงยหน้าดื่มหมดกระป๋อง จากนั้นเอาหลังมือเช็ดปาก ถอนหายใจพูดว่า: "ฮ่า คนจับได้แล้ว แต่เงินยังไม่ได้คืนมา"