บทที่ 57 ของมาถึงมือแล้ว

หลังจากคุยกับหลิวเมิ่งไปสักพักหนึ่ง ฉีอวิ๋นก็เริ่มนึกถึงกล่องใส่เครื่องประดับกับแหวนหยกสีเขียวที่ยังค้างคาใจอยู่ จึงไม่ได้อยู่ต่อ

เขาบอกให้หลิวเมิ่งแวะมาบ้านตัวเองหลังเลิกงาน จากนั้นก็เข็นรถออกไปตามทางในหมู่บ้าน

ถึงแม้สภาพถนนสายนี้จะถือว่าดีอยู่แล้ว แต่ก็หนีไม่พ้นที่จะมีหลุมบ่อกระจายอยู่บ้าง

ขี่รถไปแน่นอนไม่ได้ เกรงว่าเหล้าจะเสียหายไปก่อน นั่นจะร้องไห้ตายจริง ๆ

ยังเดินไปไม่ถึงสองกิโลเมตร ฉีอวิ๋นก็มองเห็นเว่ยหย่งขับรถกระบะที่คุ้นตาออกมารับอยู่แต่ไกล

รถกระบะจอดหยุดอย่างนิ่งเนียนข้างหน้า เว่ยหย่งกระโดดลงจากรถแล้วถามพร้อมรอยยิ้ม "รถจักรยานไฟฟ้าเสียหรือ?"

ฉีอวิ๋นยิ้มส่ายหน้า "ไม่ใช่ เก็บของดีมาได้สักสองสามขวด กลัวว่าขี่รถไปจะสะเทือนเสียหายน่ะ"

เว่ยหย่งได้ยินดังนั้นก็อยากรู้อยากเห็นขึ้นมาทันที สายตาเป็นประกายถาม "ของดีอะไร? ให้ฉันดูหน่อยได้ไหม?"

ฉีอวิ๋นมองไปรอบ ๆ เห็นว่าไม่มีใครอยู่แถวนี้ จึงค่อย ๆ เปิดปลอกหมอนที่คลุมอยู่ในตะกร้ารถออก

เว่ยหย่งมองเห็นของในตะกร้าชัดเจน ตาเบิกกว้างจนแทบจะหลุดออกมา ปากอ้าค้างไปด้วยความประหลาดใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น "นี่มัน...นี่มันเหมาไถเก่าเนี่ยนะ?"

เขาก็ชอบดื่มเหล้าเหมือนกัน รู้จักของในตะกร้าได้ทันที

"ของพวกนี้นายหามาจากไหน? ราคาไม่ถูกแน่ ๆ เลยใช่ไหม?"

"ฮ่า ๆ ก็พอได้น่ะ" ฉีอวิ๋นพูดเลี่ยงไปประโยคหนึ่ง จากนั้นก็เอาเหล้าทั้งหมดใส่ลงในรถกระบะของเว่ยหย่ง

ตามมาด้วยการที่ทั้งสองคนร่วมแรงกันยกรถจักรยานไฟฟ้าขึ้นวางบนกระบะรถ

"เราจะไปไหน?" หลังจากเกียร์เข้าแล้ว เว่ยหย่งหันมาถามฉีอวิ๋น

ฉีอวิ๋นคิดแป๊บหนึ่งแล้วตอบว่า "ไปถนนของเก่า"

ถ้าเนิ่นช้าอาจเกิดปัญหา เขาจึงตัดสินใจว่าควรรีบไปเอากล่องใส่เครื่องประดับกับแหวนหยกมาให้เร็วที่สุด

เว่ยหย่งพยักหน้าเงียบ ๆ ไม่ได้ถามอะไรเพิ่ม ขับรถกลับหัวอย่างชำนาญแล้วมุ่หน้าไปทางถนนของเก่า

ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถกระบะก็จอดที่ช่องจอดรถชั่วคราวริมถนน

"เฮ้ยเว่ย รออยู่ในรถแป๊บนึงนะ"

"อืม ไปทำธุระของนายเลย"

บอกเว่ยหย่งไว้สักคำหนึ่ง ฉีอวิ๋นก็กระโดดลงจากรถแล้วเดินเข้าไปในถนนของเก่า

สายตาของเขามองไปรอบ ๆ สองข้างถนนอย่างไม่หยุด ค้นหาชายชราชนเผ่าน้อยที่อยู่ในข้อมูลที่ได้มา

แต่เขาเดินจากหัวถนนไปถึงท้ายถนนแล้ว อย่าว่าแต่ชายชราเลย แม้แต่เงาคนยังแทบจะไม่เห็นสักกี่คนเลย

นี่ทำให้ฉีอวิ๋นสงสัยในใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

คิดไปคิดมา เขาจึงตัดสินใจไปถามฉือเฟิงดู จึงเดินไปที่ฉิวเย่วเซวียน

ฉือเฟิงเห็นฉีอวิ๋น ยังนึกว่าเขานำของดีมาขายอีก ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มในทันที

"สองสามวันนี้ไม่ได้ไปเก็บของเก่า ไม่มีของมาขายให้นายหรอก" ฉีอวิ๋นพูดเล่น

ฉือเฟิงได้ยินดังนั้นก็ไม่ได้โกรธ ยังคงเชิญให้เขานั่งดื่มชากันอย่างกระตือรือร้น

ทั้งสองคนดื่มชาไปคุยกันไปสักพักหนึ่ง ฉีอวิ๋นก็เปลี่ยนเรื่องคุยไปถามว่า "แล้วพวกคนที่มาวางแผงขายข้างถนนก่อนหน้านี้ล่ะ? ทำไมไม่เห็นเลย?"

ฉือเฟิงได้ยินแล้วก็ส่ายหน้าถอนใจ "อ้าว~ ทางทีวีมีรายการตีราคาของโบราณมาถ่ายทำที่นี่ไม่ใช่เหรอ พวกเขาเช้านี้ได้ยินข่าวก็วิ่งไปวางแผงที่สถานที่ถ่ายทำกันหมดเลย"

ฉีอวิ๋นได้ยินก็เข้าใจทันที จากนั้นถามอย่างสงสัย "แล้วทำไมนายไม่ไปล่ะ?"

ฉือเฟิงลูบเส้นผมบาง ๆ ที่เหลืออยู่น้อยนิดแต่ดื้อดึงบนศีรษะ พูดเบา ๆ "รายการนั่นมันลึกมาก ฉันเล่นไม่เป็นหรอก"

ฉีอวิ๋นได้ยินน้ำเสียงแฝงของเขา ก็แค่ยิ้มส่ายหน้าเบา ๆ เช่นกัน

"พวกเขาอยู่ที่ไหน? วันนี้ฉันพอดีว่าง จะไปดูความสนุกสักหน่อย"

"อยู่ที่จัตุรัสดาวเทียมน่ะ ไปดูความสนุกก็ไม่เป็นไร แต่พี่ชายเตือนนายไว้นะว่า ดูก็ดูไป แต่อย่าเพิ่งซื้อดีกว่า!" ฉือเฟิงยังไม่วางใจจึงเตือนเพิ่มอีกครั้ง

"อืม ฉันรู้แล้ว" ฉีอวิ๋นตอบรับไว้คำหนึ่ง จากนั้นก็ลุกขึ้นกล่าวลา

......

เมื่อเขามาถึงจัตุรัสดาวเทียม เห็นที่นี่เต็มไปด้วยผู้คนพลุกพล่าน คึกคักมาก หลายคนยังแบกกระเป๋ามา พูดสำเนียงต่างถิ่น

แผงขายของโบราณต่าง ๆ เรียงรายเป็นแนวยาว เจ้าของแผงต่างตะโกนเสียงดัง พยายามดึงดูดสายตาของลูกค้า

ฉีอวิ๋นมองแผงขายมากกว่าหนึ่งร้อยแผงที่แน่นขนัดอยู่ข้างหน้า ไม่ห้ามที่จะขมวดคิ้ว

เมื่อกี้ที่ถนนของเก่าไม่เห็นชายชรา แต่ตอนนี้ที่นี่กลับดี มองไปทีไรเห็นชายชราชนเผ่าน้อยหลายสิบคน

และที่แต่งตัวยังแทบจะไม่ต่างกันเลย เสื้อแจ็คเก็ตหนังสีดำตัวหนึ่ง หมวกขนสัตว์ใบหนึ่ง หนวดเครารอบหน้าครึ่งล่าง

จะแยกแยะว่าชายชราคนไหนคือคนที่ถูกกล่าวถึงในข้อมูลนั้นผ่านรูปร่างหน้าตา เห็นทีจะเป็นไปไม่ได้แล้ว

ฉีอวิ๋นจึงเปลี่ยนมามองไปที่ของที่วางอยู่บนแผง ค้นหากล่องใส่เครื่องประดับไม้จันทน์แดงฝังมุกสมัยสาธารณรัฐจีนนั้น

"เอ้ย อาต๋าซี ดูหน่อยสิ ของดีมาก!"

"เจ้าของร้าน ของดีมี! ดูหน่อยสิ!"

"น้อง ดูภาพชิงหมิงเหอทูปั๋วไหม? เพิ่งได้มาน่ะ!"

"......"

ฉีอวิ๋นไม่ได้สนใจเสียงอึกทึกข้างหู มุ่งมั่นค้นหาเป้าหมายของตนเองในแผงขายที่หนาแน่น

ในที่สุดหลังจากเดินดูไปเกือบสองชั่วโมง กล่องสวยงามกล่องหนึ่งบนแผงขายตรงหน้าเขากำลังเปล่งแสงจาง ๆ

สายตาของฉีอวิ๋นถูกกล่องใบนี้ดึงดูดไว้อย่างแน่นหนา เขาก้มตัวลงแล้วมองดูอย่างละเอียด

แม้ว่าพื้นผิวกล่องจะมีฝุ่นนิดหน่อย แต่ก็ยังปกปิดความประณีตไม่ได้ เส้นลวดลายละเอียด แฝงกลิ่นอายโบราณสงบนิ่ง นี่คือกล่องใส่เครื่องประดับไม้จันทน์แดงฝังมุกที่เขาตามหาอย่างยากลำบากนั่นเอง

เขายกมือหยิบกล่องขึ้นมาเบา ๆ เปิดดูสักพัก จากนั้นก็เขย่าเบา ๆ โดยไม่เห็นทีท่าอะไร แต่ไม่รู้สึกว่าภายในกล่องมีแหวนหยกสีเขียวซ่อนอยู่

"เจ้าของร้าน ดูหน่อยสิ ของดีมาก" ไม่คาดนอกคาด เจ้าของแผงเป็นชายชราคนหนึ่งที่มีหนวดเครารอบหน้าครึ่งล่าง เพียงแต่เปิดปากก็เป็นสำเนียงภาษากลางที่มหัศจรรย์

ฉีอวิ๋นวางกล่องใส่เครื่องประดับกลับไปที่เดิม ยิ้มมองไปที่ชายชราแล้วถามว่า "ราคาเท่าไหร่"

"เจ้าของร้าน ของนี้ดี! ทำจากไม้จันทน์แดงนะ" ชายชราถูมือ ใบหน้าเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เล็กน้อย "เมื่อกี้คนอื่นมาถามฉันยังขอถึงสิบสองหมื่นหยวนเลย แต่เห็นเจ้าของร้านดูเหมือนคนที่รู้เรื่อง หนึ่งแสนหยวน!"

ฉีอวิ๋นลุกขึ้นจากหน้าแผง ชำเลืองมองอีกฝ่ายสักที พูดอย่างไม่รีบร้อนว่า "อย่าตะโกนราคาพล่าม บอกราคามาดี ๆ"

ท่าทางของเขาชัดเจนมาก ถ้านายยังตะโกนราคาเละเทะอยู่ละก็ ฉันจะเดินจากไปแล้วนะ

ชายชราเห็นดังนั้นก็ไม่เขินอาย ใบหน้ายังคงยิ้มแล้วตั่งราคาอีกครั้ง "แปดหมื่นหยวนเป็นไง? อาต๋าซี"

ฉีอวิ๋นส่ายหน้า ชูนิ้วสามนิ้วขึ้น "สามหมื่นหยวน"

ชายชราได้ยินดังนั้น ทำท่าทีเกินจริงทันที ราวกับจะเป็นลมไปก่อน

"เอ๊ย ไม่ได้ ไม่ได้ ขาดทุนมาก"

"ฉันบอกจากใจจริง ๆ ว่า ถ้าเจ้าของร้านจะเอา หกหมื่นหยวนให้เลย!"

กล่องใส่เครื่องประดับใบนี้ ระบบให้ราคาไว้ประมาณ 148,000 หยวน ดังนั้นราคาที่อีกฝ่ายตั้งมานั้นก็ยังสูงเกินจริงอยู่บ้าง

ฉีอวิ๋นโบกมือใส่เขา ปรับสีหน้าแล้วพูดอย่างจริงจังว่า "ราคาสุดท้าย สี่หมื่นหยวน! ถ้าไม่ขายก็ช่างเถอะ"

ชายชราได้ยินดังนั้น ใบหน้าเผยสีหน้าลังเล ดวงตาจ้องมองฉีอวิ๋นอย่างแน่วแน่ ดูเหมือนอยากจะดูอะไรบางอย่างออกมา

เห็นว่าฉีอวิ๋นดูเหมือนจะมีท่าทีแน่วแน่ กล้ามเนื้อบนใบหน้าของชายชราสั่นเล็กน้อย สายตามองไปที่กล่องใส่เครื่องประดับนั้น คำนวณกำไร

ดีครู่ใหญ่ต่อมา เขาถอนใจอย่างไม่มีทางเลือก "ขาย! ให้เกียรตินาย!"

ฉีอวิ๋นก็ไม่เอื้อมเฟื้อ เก็บกล่องใส่เครื่องประดับนั้นทันที จากนั้นก็โอนเงิน 4 หมื่นหยวนให้ชายชรา