บทที่ 58 ขออนุญาตจับตะเกียบก่อนได้มั้ย

"ไป เย็นนี้ไปจัดของกันที่บ้านกู" กลับมาในรถแล้ว ใบหน้าของฉี่หยุนเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มผ่อนคลาย เขาหันไปพูดกับเหว่ยหย่ง

เหว่ยหย่งได้ยินดังนั้น ใบหน้าก็เผยรอยยิ้มเต็มไปด้วยความคาดหวัง ถูมือพลางตอบอย่างกระตือรือร้นว่า "ได้สิ ไปเลย"

รถกระบะเล็กแล่นมาจอดที่ช่องจอดข้างอาคาร ทั้งสองคนช่วยกันยกรถจักรยานไฟฟ้าลงมา จากนั้นต่างคนต่างอุ้มเหล้าหลายขวดเดินกลับบ้าน

ฉี่หยุนเปิดประตูวางเหล้าไว้บนตู้ ให้เหว่ยหย่งนั่งเล่นไปก่อน จากนั้นตัวเองก็เดินไปฝั่งตรงข้าม เคาะประตูบ้านของจ้าวชิง

ประตูเปิดออก ภายในห้องเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะอย่างมีความสุข จ้าวชิงเชิญฉี่หยุนเข้าไปในบ้าน เห็นเพียงว่าเด็กน้อยกำลังเล่นสนุกสนาน ไม่มีทีท่าว่าจะกลับบ้านกับเขาเลย

ฉี่หยุนส่ายหัวอย่างทำอะไรไม่ได้ ก็เลยต้องมารับเธอทีหลัง

กลับมาที่บ้าน เห็นแล้วว่าเหว่ยหย่งคาดผ้ากันเปื้อนไว้แล้ว เริ่มยุ่งอยู่ในครัวอย่างคล่องแคล่ว

ฉี่หยุนก็ไม่ได้นิ่งนอนใจ รีบค้นหาวัตถุดิบบางอย่างจากตู้เย็น เข้าไปช่วยงานในครัวด้วยเช่นกัน

"อ้อ เดี๋ยวพี่เมิงก็มา จัดของถนัดมือให้หน่อยนะ" ฉี่หยุนยิ้มพูดเล่น

เหว่ยหย่งผายอกอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม ใบหน้าเผยสีหน้าภูมิใจ หัวเราะพูดว่า "ดูไว้เลย ฝีมือทำครัวของเมียมึงนี่กูสอนมาทั้งนั้น ผิดพลาดแน่นอน!"

"ได้ กูไปซื้อของหมักมาอีกหน่อย" ฉี่หยุนพูดจบก็สวมเสื้อโค้ท หันตัวออกจากบ้านไป

พอกลับมา นอกจากเนื้อหมักแล้ว ในมือยังมีเหล้าอีกขวดหนึ่ง

ฝีมือของเหว่ยหย่งนั้นไม่มีอะไรต้องพูดถึงจริงๆ กระทะในมือเขาพลิกกลับไปมาอย่างคล่องแคล่ว ไม่นานนัก อาหารรสจัดหลายจานก็ออกมาสดใหม่พร้อมเสิร์ฟ

กุ้งมังกรตัวเล็กสองตัวที่ครั้งก่อนเมียพี่เผิงห่อกลับมาให้นั้น ตัวหนึ่งถูกทำอย่างประณีตให้เป็นรสเผ็ดหอม สีแดงสดงดงามน่าดึงดูด กลิ่นหอมฟุ้งไปทั่ว

อีกตัวหนึ่งทำแบบอ่อนๆ อย่างใส่ใจ เห็นได้ชัดว่าเตรียมไว้ให้นวนหนวนที่ทานเผ็ดไม่ได้

"ลูกสาวอยู่ไหน ยังไม่กลับมากินข้าวอีกเหรอ" เหว่ยหย่งเช็ดมือบนผ้ากันเปื้อน เดินออกมาจากครัวถาม

"อยู่บ้านเพื่อนบ้าน ไม่ยอมกลับมา" ฉี่หยุนตอบอย่างทำอะไรไม่ได้

เหว่ยหย่งหัวเราะเฮฮา "เด็กๆ ชอบเล่นทั้งนั้นแหละ กูไปโทรหาพี่เมิงถามดูว่ามาถึงไหนแล้ว"

อาหารพวกนี้วันนี้เป็นอาหารทะเลทั้งนั้น เย็นแล้วกินไม่อร่อย ฉี่หยุนจึงเอาจานมาสองใบตักอาหารใส่ แล้วเอาไปส่งที่บ้านจ้าวชิงพร้อมกับกุ้งมังกร

จ้าวชิงเปิดประตู มองเห็นจานในมือของฉี่หยุน ดวงตาแวววาวด้วยความประหลาดใจ ถามเบาๆ ว่า "พี่ฉี่ นี่มัน...?"

"ทำอาหารมาหน่อย พวกคุณกินด้วยกัน เด็กน้อยเกาะแกตลอดคุณก็ทำอาหารไม่ได้" ฉี่หยุนยิ้มอธิบาย พร้อมกับวางอาหารไว้บนโต๊ะอาหาร

ดวงตางามของจ้าวชิงเคลื่อนไหว ใบหน้าเผยรอยยิ้มเต็มไปด้วยความขอบคุณ ก็ไม่ได้เกรงใจมากนัก พูดเสียงนุ่มนวลว่า "ขอบคุณพี่ฉี่ค่ะ"

ฉี่หยุนโบกมือ สีหน้าจริงใจ "อย่าเกรงใจผมเลย ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณ คุณช่วยดูแลนวนหนวนให้ทั้งวัน ผมรู้สึกขอบคุณยังไม่ทันเลย"

"ไม่หรอกค่ะ นวนหนวนอยู่ที่นี่เป็นเด็กดีมาก ดิฉันก็ชอบให้เธออยู่เป็นเพื่อนด้วย"

"ฮ่าๆ งั้นเอาละ กินเร็วๆ นะ กินเสร็จแล้ววางไว้ตรงนี้ก็ได้ เดี๋ยวผมจะมาเก็บทีหลัง" พูดจบ ฉี่หยุนมองลูกสาวที่ยังคงจมอยู่กับการวาดรูป ยิ้มส่ายหัว

หันตัวเพิ่งจะเดินไปถึงประตูพอดี ตอนนี้หลิวเมิงออกมาจากลิฟต์พอดี

ฉี่หยุนเมื่อเช้าเตือนไว้กับหมอนี่แล้วว่าไม่ต้องซื้ออะไรมา บ้านมีทุกอย่างไม่ขาดเลย แต่ผลลัพธ์คือหมอนี่ถือสตรอว์เบอร์รีมาสองลัง

ต้องรู้ว่าหน้าหนาวแบบนี้ ราคาสตรอว์เบอร์รีไม่ถูกเลย

ฉี่หยุนนึกถึงตอนที่ไปบ้านหลิวเมิงครั้งก่อน จานผลไม้ในบ้านเขาก็มีแต่แอปเปิ้ล ส้ม ส้มโอ พวกผลไม้ธรรมดาๆ เท่านั้น

สตรอว์เบอร์รีสองลังนี้ เห็นได้ชัดว่าหลิวเมิงตั้งใจเตรียมมาเป็นพิเศษให้ลูกสาวเขา

สิ่งนี้ทำให้ฉี่หยุนรู้สึกอบอุ่นในใจ ยังปนไปด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อย

แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงก้าวไปสองก้าวรับลังมา

เขารู้จักนิสัยของหลิวเมิงคนซื่อๆ คนนี้ ถ้าปฏิเสธเขาจริงๆ บางทีเขาอาจจะรู้สึกไม่สบายใจ

"พี่ฉี่ วันนี้นายเจออะไรดีแน่เลย ถึงได้วิ่งมาโทรเรียกฉันที่ไซต์งานเนี่ย" เข้ามาในบ้าน หลิวเมิงถอดเสื้อโค้ทข้างนอกออก เดินไปล้างมือที่อ่างล้างหน้า หันหัวมายิ้มถาม

"ใช่ เจอเรื่องดีจริงๆ แต่เรื่องดีนี้ไม่ใช่แค่ของกูคนเดียว"

ฉี่หยุนมีรอยยิ้มลึกลับบนใบหน้า พูดพลางลุกขึ้นเอาเหล้าเหมาไถ 6 ขวดจากตู้ข้างๆ มาวางบนโต๒

"มึงยังจำตอนเช้าที่กูไปฉี่มุมทิศตะวันออกได้มั้ย เหล้าหลายขวดนี้ก็เจอตอนนั้นแหละ"

หลิวเมิงเช็ดมือกับตัว นั่งลง สายตามองไปที่เหล้าเหมาไถ 6 ขวดวางอยู่บนโต๊ะ ตาเบิกโพลงทันที

ปากก็อ้าค้างจนปิดไม่ติด ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ "พี่ฉี่ นายว่าอะไรนะ เหล้าหลายขวดนี้นายเจอตอนเช้าที่ไซต์งานเหรอ"

เหว่ยหย่งที่อยู่ข้างๆ ก็เบิกตาโพลง อุทานว่า "เจอจริงเหรอ กูเมื่อเช้ายังนึกว่ามึงแกล้งกู"

ฉี่หยุนยิ้มพยักหน้า "ถูกต้อง เจอทั้งหมดหนึ่งลัง 6 ขวดนี้เป็นขวดดี อีก 6 ขวดแตกหมด เหล้าหกหมดแล้ว กูเลยไม่ได้เก็บมา"

"ตอนนั้นที่ไซต์งานมีคนนอกอยู่ กูเลยไม่ได้หยิบออกมา เลยชวนพี่เมิงมาบ้านตอนเย็น"

"6 ขวดนี้ พี่เมิงเดี๋ยวเอา 3 ขวดกลับไปนะ มึงไม่ใช่บ่นว่าพ่อตาเอาเรื่องมาตีหน้ามึง บอกว่ามึงไม่เท่าลูกเขยคนที่สองรู้จักกตัญญูเหรอ คราวหน้าเอาเหล้าขวดนี้ไปบ้านเขา จะได้จับตะเกียบก่อนได้มั้ยล่ะ"

"พี่เหว่ยเดี๋ยวก็เอาไปหนึ่งขวด ถือเป็นของขวัญที่กูในฐานะลุงเตรียมไว้ให้เสี่ยวชิ่นล่วงหน้า พอเอาออกไปต้อนรับเจ้าสาวฝ่ายหญิง คนอื่นก็ไม่กล้าดูถูกมึง"

ฉี่หยุนสีหน้าจริงจัง น้ำเสียงไม่มีความเกรงใจแม้แต่น้อย

เหล้าหลายขวดนี้ ถ้าเขาไม่ปรากฏตัวตอนเช้า ส่วนใหญ่ต่อไปจะถูกหลิวเมิงกับคนงานอีกสองคนของเขาเจอ ตัวเองนี่ตัดหน้าเขามา ดังนั้นแน่นอนต้องแบ่งให้หลิวเมิงส่วนหนึ่ง

ส่วนให้เหว่ยหย่งเอาไปหนึ่งขวด ก็เป็นเพียงแค่การให้ของขวัญระหว่างเพื่อนล้วนๆ

ทั้งสองคนรู้จักกันมาหลายปีแล้ว เข้ากันได้ดีมาตลอด คุณธรรมของเหว่ยหย่งเขายังชอบอยู่ รู้จักตอบแทนบุญคุณ ทำอะไรมีขอบเขต เป็นเพื่อนประเภทที่ไว้วางใจได้

แม้เหล้านี้จะมีค่าไม่น้อย แต่ให้ไปหนึ่งขวดก็ไม่เป็นไร

หลิวเมิงได้ยินคำพูดของฉี่หยุน ในใจเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง เขาไม่คิดว่าสิ่งที่ตัวเองพูดขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจ อีกฝ่ายจะยังจำไว้ในใจ

แต่เหล้านี้เขาไม่กล้ารับ แม้จะไม่รู้ราคาที่แน่ชัด แต่เหล้าเหมาไถที่มีอายุขนาดนี้ จะถูกได้ยังไง

ถ้ารับเหล้านี้ไป ตัวเองจะเป็นหนี้บุญคุณคนอื่นมากแค่ไหน ต่อไปจะเอาอะไรมาใช้คืน

จึงส่ายหัวแรงราวกับกลองสะบัดน้ำ รีบปฏิเสธ "พี่ฉี่ นี่ไม่ได้ เหล้านี่มันมีค่ามากเกินไป นายเจอก็เป็นของนาย นายโชคดี

ใจนายที่ยังจำพวกกูอยู่ กูรู้สึกขอบคุณมากแล้ว แต่เหล้านี้กูรับไม่ได้จริงๆ"

เหว่ยหย่งก็เห็นด้วยข้างๆ "ใช่ พี่ฉี่ เหล้านี้นายเก็บไว้เองเถอะ ให้พวกกูมันสิ้นเปลืองเกินไป"

ฉี่หยุนมองท่าทีแน่วแน่ของทั้งสองคน รู้ว่าถ้าไม่ใช้วิธีการบางอย่าง พวกเขาคงไม่ยอมรับ