บทที่ 59 แผนการในอนาคต

ฉีอวิ้นจึงถอนหายใจยาว มองทั้งสองคนด้วยสายตาจริงใจกล่าวว่า "พี่เมิง เหว่ย พวกแกพูดแบบนี้มันดูห่างเหินไปหน่อยนะ มิตรภาพระหว่างพวกเราเทียบกับไวน์แค่สองสามขวดยังไม่ได้เลยเหรอ

งั้นต่อไปถ้าฉันไปขอความช่วยเหลือจากพวกแก ก็ต้องมาชั่งน้ำหนักก่อนด้วยว่าตัวเองมีคุณสมบัติพอหรือเปล่างั้นสิ"

"ไวน์พวกนี้ไม่ต้องสนใจว่ามันมีค่าเท่าไหร่ มันเป็นแค่น้ำใจของฉัน พวกแกถ้ายังถือว่าฉันเป็นพี่น้องก็รับไปอย่างสบายใจ อย่าคิดมากไปเลย"

คำพูดที่พาดพิงเล็กน้อยของฉีอวิ้นทำให้หลิวเมิงและเหว่ยหย่งตะลึงไปทันที

ทั้งสองมองหน้ากัน ต่างคนต่างก็แสดงสีหน้าเขินอายเล็กน้อย

หลิวเมิงอ้าปากอยากจะแก้ตัวสักสองสามประโยค แต่ก็ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน

เขารู้ว่าฉีอวิ้นพูดแบบนี้ก็เพื่อให้ตัวเองรับไวน์ไปอย่างสบายใจ

แต่ตั้งแต่รู้จักกับคนคนนี้มา ก็เป็นฝ่ายอีกคนที่คอยดูแลตัวเองอยู่เสมอ ส่วนตัวเองดูเหมือนจะไม่ได้สร้างคุณค่าให้กับเขาเลยสักนิด สิ่งนี้ทำให้หลิวเมิงรู้สึกผิดอย่างมาก

แต่เขาก็เข้าใจนิสัยของฉีอวิ้นดี ตอนนี้คนนั้นพูดถึงขนาดนี้แล้ว ถ้ายังไม่รับก็ดูจะไม่รู้จักอ่านอากาศเกินไป ก็ต้องรับไว้ก่อน แล้วค่อยหาโอกาสตอบแทนเขาทีหลัง

คิดอย่างนั้นในใจ หลิวเมิงจึงแสดงความท้อแท้เล็กน้อยในดวงตา ค่อยๆ พูดว่า "โอเค ฉันฟังแกนะ ไวน์นี่ฉันรับไว้ เรื่องอื่นไม่ต้องพูดมาก น้ำใจของแกฉันจดจำไว้ในใจ

แต่ฉันเอาแค่ขวดเดียวพอ เอากลับไปให้พ่อตาชิมก็พอแล้ว ส่วนที่เหลือแกเก็บไว้เองเถอะ"

เหว่ยหย่งเห็นเช่นนั้นก็ก้มหน้าลงเงียบๆ มองไม่เห็นสีหน้า

ในหัวของเขาเล่นภาพย้อนหลังตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา ที่ฉีอวิ้นทำทุกอย่างเพื่อเขาไม่หยุด

พักใหญ่ๆ ผ่านไป เขาเช็ดหัวตาตัวเองแล้วเงยหน้าขึ้น ตบไหล่ฉีอวิ้นเบาๆ ยิ้มกล่าวว่า "ฉันขอบคุณแทนหลานสาวนะ"

ฉีอวิ้นเห็นทั้งสองรับไวน์ในที่สุด ก็ยิ้มขึ้นมา ตบไหล่ทั้งสองคน "ใช่แล้วสิ มาเถอะ รีบชิมฝีมือเชฟเหว่ยกัน"

พูดแล้วก็เปิดขวดไวน์ที่ซื้อมาจากซูเปอร์มาร์เก็ตเมื่อกี้ เทให้ทั้งสามคนคนละแก้ว

"วันนี้เราดกแค่ขวดนี้นะ ลูกสาวยังอยู่บ้านเพื่อนบ้าน ถ้าเมาเกินไปไม่ค่อยดี กินกับข้าวให้เยอะๆ"

เหว่ยหย่งกับหลิวเมิงพยักหน้าด้วยความเข้าใจ ไม่ได้ตำหนิอะไร

การดื่มเหล้านี่ต้องดูคนด้วย

ดื่มกับเพื่อนสักสองสามแก้ว ดื่มให้มีความสุขก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องเมาจริงๆ ถึงจะถือว่าสนุก

ทั้งสามชนแก้ว เสียงกรุ๊งกริ๊งไพเราะชัดเจน

หลิวเมิงจิบไวน์สักคำแล้วชมว่า "เหว่ย ฝีมือแกเจ๋งจริงๆ เนื้อผัดนี่ไม่เลวเลย"

เหว่ยหย่งยิ้มตอบ "อืม! พี่เมิงมีระดับนะ บอกความจริงเลย ก่อนที่ฉันจะไปขายของตามตลาดนัด ฉันเคยทำครัวมาก่อน"

ฉีอวิ้นก็หยิบตะเกียบหนีบผักใส่ปาก พยักหน้ากล่าวว่า "คำพูดนี้ฉันเชื่อ"

"ฮ่าฮ่าฮ่า"

ทั้งสามคนทานผักและดื่มไวน์ไปพร้อมๆ กัน บรรยากาศกลมเกลียวมาก

"ว่าแต่ โอเค หลังตรุษจีนแกวางแผนจะทำอะไร ยังจะไปขายของตามตลาดนัดอีกไหม" เหว่ยหย่งวางแก้วลงแล้วเอ่ยถาม

"เรื่องนี้ยังไม่ได้ตัดสินใจ"

เกี่ยวกับเรื่องแบบนี้ ฉีอวิ้นยังไม่ได้คิดให้ดีจริงๆ

ช่วงนี้แต่ละวันก็วุ่นอยู่แต่เรื่องหาเงิน

แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ การขายของตามตลาดนัดคงจะไม่กลับไปขายอีกแน่ๆ ทั้งเพราะรายได้ต่ำเกินไป และอีกด้านหนึ่งก็คือลูกสาวต้องการคนดูแล

สิ่งที่เขาหวังไว้ในใจมากที่สุดก็คือ ด้านหนึ่งมีระบบคอยนำความมั่งคั่งมาให้อย่างมั่นคงทุกวัน อีกด้านหนึ่งสามารถมีธุรกิจของตัวเอง ไม่ต้องใช้พลังงานมากเกินไป มีศักยภาพในการพัฒนาระยะยาว

อุตสาหกรรมแอปพลิเคชันอินเทอร์เน็ตที่เคยทำมานั้น ช่วงสองสามปีนี้เย็นชาจนหมดความหวังแล้ว ฉีอวิ้นคงไม่พิจารณากลับไปสู้อีกในระยะใกล้นี้

ส่วนอุตสาหกรรมอื่นๆ... ยังต้องดูกันต่อไป ขณะที่สะสมทุนไป ก็เป็นการรอโอกาสที่เหมาะสมด้วย

"ฉันกับภรรยาปีหน้าก็ไม่ได้วางแผนจะขายของตามตลาดนัดแล้ว กำลังคิดจะเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตขายผลไม้ แกสนใจไหม ตอนนั้นให้แกถือหุ้นส่วนหนึ่งไว้" เหว่ยหย่งพูดด้วยความจริงใจ

ฉีอวิ้นได้ยินแล้วตะลึงเล็กน้อย

เขาวางตะเกียบลง มองเหว่ยหย่งอย่างจริงจังแล้วกล่าวว่า "เหว่ย ความคิดนี้แกดีนะ ถ้าเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตขายผลไม้ เพียงแต่เลือกทำเลดีๆ ไม่ต้องกังวลเรื่องไม่มีลูกค้า

แต่เรื่องนี้แกสองสามีภรรยาทำเองก็ได้แล้ว ฉันไม่เข้าไปยุ่งดีกว่า"

เหว่ยหย่งได้ยินแล้วก็ไม่ได้ชักชวนต่อ แค่ยิ้มพยักหน้า "โอเค โอเค ฉันรู้ว่าแกเป็นคนมีความสามารถ ต่อไปคงสามารถกลับมาประสบความสำเร็จได้อีกแน่นอน"

ฉีอวิ้นยิ้มโบกมือ "อย่ายกฉันสูงเกินไปเลย ฉันแค่อยากดูแลลูกสาวให้ดี ใช้ชีวิตอย่างมั่นคงสบายๆ"

"......"

มื้ออาหารนี้ไม่ได้ใช้เวลานานนัก ไม่ถึงสี่ทุ่มก็จบลง

เหว่ยหย่งกับหลิวเมิงทั้งสองต่างถือไวน์ไปคนละขวด หน้าแดงก่ำจากเหล้าก่อนจากไป

ทั้งสองดื่มเหล้ามา รถกระบะเล็กกับมอเตอร์ไซค์ก็ฝากจอดไว้ที่นี่ก่อน รอพรุ่งนี้ค่อยกลับมาขับ

ฉีอวิ้นส่งพวกเขาออกไปนอกชุมชน จึงเดินไปบ้านจ้าวชิงรับลูกสาว

เพิ่งเดินมาถึงหน้าประตูก็ได้ยินเสียงหัวเราะอย่างสนุกสนานจากในบ้าน หนึ่งใหญ่หนึ่งเล็กยังเล่นกันอยู่อย่างสนุก

ฉีอวิ้นเคาะประตูเบาๆ เสียงภายในหยุดลงทันที

จ้าวชิงเปิดประตู ใบหน้าแดงเรื่อเล็กน้อย เอ่ยเบาๆ ว่า "พี่ฉี"

เจ้าตัวเล็กก็โผล่มาจากหลังของเธอ กระโจนเข้ามาในอ้อมกอดของฉีอวิ้นทันที เงยหน้าเล็กๆ ตะโกนด้วยความตื่นเต้น "พ่อ หนูกับพี่ชิงเล่นกันสนุกมากเลย"

ฉีอวิ้นลูบหัวเธออย่างเอ็นดู ยิ้มกล่าวว่า "ได้แล้ว ลูกอยู่บ้านพี่ชิงเล่นมาทั้งวันแล้ว กลับบ้านกับพ่อเถอะ พี่ชิงก็ต้องพักผ่อนแล้ว"

นวนนวนได้ยินแล้วงอปากเล็กน้อยด้วยความไม่เต็มใจ แต่ก็ยังพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง

เธอหันกลับไปจับมือจ้าวชิง กล่าวด้วยน้ำเสียงหวานๆ "พี่ชิง พรุ่งนี้หนูมาหาพี่ได้ไหม"

จ้าวชิงยิ้มอย่างอ่อนโยน บีบมือเล็กๆ เบาๆ "ได้สิจ๊ะ นวนนวนอยากมาเมื่อไหร่ก็มาได้เลย"

"จริงเหรอพี่ชิง ดีจัง" เจ้าตัวเล็กตื่นเต้นเต็มหน้า

ฉีอวิ้นยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ อ้อมลูกสาวขึ้นมา มองจ้าวชิงแล้วกล่าว "ชิง วันนี้รบกวนเธอจริงๆ"

จ้าวชิงรีบส่ายหน้า ดวงตาสวยงามเปี่ยมด้วยความจริงใจ "พี่ฉี เธอสุภาพเกินไป ฉันชอบนวนนวนมากจริงๆ เธอปล่อยให้หนูมาเล่นที่นี่ได้เลยค่ะ"

ฉีอวิ้นพยักหน้า "ได้ เดี๋ยวนี้ดึกแล้ว เธอก็พักผ่อนเร็วๆ นะ" พูดแล้วก็จะปิดประตูจากไป

"พี่ฉี เดี๋ยวก่อน" ตอนนั้นจ้าวชิงก็เรียกเขาไว้จากด้านหลัง หยิบจานล้างสะอาดแล้วหลายใบส่งมาให้ "อาหารวันนี้พี่ฉีเป็นคนทำเองเหรอคะ อร่อยดีเลย"

ฉีอวิ้นหัวเราะห่าๆ "เพื่อนฉันทำนะ ถ้าชิงชอบกิน คราวหน้าฉันชวนเขามาทำอีกสักมื้อ"

จ้าวชิงได้ยินแล้วรีบโบกมือ "ไม่ต้องแล้วค่ะ รบกวนมากเกินไป"

"มันรบกวนอะไรกัน คราวหน้าเขามาอีกฉันเรียกเธอนะ แค่นี้ก่อน เธอพักผ่อนเร็วๆ"

กลับมาถึงบ้าน เจ้าตัวเล็กน่าจะเหนื่อยจากการเล่นด้วย ช่วงที่ฉีอวิ้นล้างจานเพียงแค่นี้ นวนนวนก็นอนหลับไปบนโซฟาแล้ว

ฉีอวิ้นยิ้มส่ายหน้า อุ้มเธอเข้าห้องนอนเบาๆ คลุมผ้าห่มให้เรียบร้อย

กลับมาที่ห้องนั่งเล่น เขาจึงหยิบกล่องเครื่องประดับไม้จันทน์สีม่วงออกมาจากกระเป๋าเสื้อนอก เตรียมจะศึกษามันให้ดีเสียที