บทที่ 60 อันกงหนิวหวงหวัน

ฉีอวิ้นค่อยๆ วางกล่องเครื่องประดับไม้จันทน์ลงบนโต๊ะ ก่อนจะหยิบไฟฉายขึ้นมาด้วยมือขวา ส่องลำแสงสว่างไปที่ผิวกล่อง

กล่องเครื่องประดับใบนี้เป็นรูปสี่เหลี่ยมที่เรียบร้อย ขนาดประมาณครึ่งฝ่ามือเท่านั้น มุมและขอบถูกขัดเกลาอย่างพิถีพิถัน กลมเกลี้ยงเรียบลื่น แตะไปแล้วยังรู้สึกถึงความอบอุ่นนุ่มนวลเล็กน้อย

ตัวกล่องทำจากไม้จันทน์แท้ที่ทั้งเก่าแก่และสง่างาม สีสันอ่อนช้อย เนื้อไม้ละเอียดอ่อนมาก ยังมีลวดลายที่เปลี่ยนแปลงไปราวกับภาพวาดที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ

รอบตัวกล่องและด้านบนประดับด้วยมุกปลอมอย่างประณีต สะท้อนแสงระยิบระยับเป็นสีรุ้งภายใต้แสงไฟฉาย

จุดเชื่อมระหว่างฝากับตัวกล่องแนบสนิทไม่มีช่องว่าง บานพับทองเหลืองเส้นเล็กๆ มีรูปทรงโบราณ แกะสลักลวดลายเมघอันประณีตที่กลมกลืนกับสไตล์โดยรวม

กล่องเครื่องประดับไม้จันทน์ใบนี้ดูไม่ธรรมดาจริงๆ ไม่แปลกที่ระบบจะให้ราคาไว้ที่ 4 หมื่น 8 พันหยวน

ฉีอวิ้นระมัดระวังเปิดฝากล่องออก พื้นที่ด้านในไม่ใหญ่นัก พอจะใส่สร้อยคอได้เพียงสองสามเส้น ตอนนี้ข้างในว่างเปล่า

เขาส่องแสงเข้าไปข้างในตรวจดูซ้ำแล้วซ้ำอีก แต่ก็ไม่พบอะไรผิดปกติ จึงปิดฝากลับ แล้วกลับมาตรวจดูส่วนอื่นอีกครั้ง

ตามที่เขาคาดเดา ถ้าจะซ่อนแหวนหยกได้หนึ่งวง ก็ต้องมีอีกที่หนึ่งที่เป็นโพรงกลวงแน่นอน

แต่หลังจากยุ่งอยู่เกือบสองชั่วโมง กลับพบว่าไม่มีร่องรอยอะไรเลย จนต้องชื่นชมฝีมือช่างเก่าแก่ที่เชี่ยวชาญจริงๆ

ฉีอวิ้นหน้าตาเหนื่อยล้า เก็บกล่องใส่ที่อย่างระมัดระวัง ก่อนจะนอนหลับสนิทบนโซฟา

【ข่าวกรองวันนี้ 1 (สีแดง): จงรุ่ยห้าปีก่อนติดคุกเพราะช่วยเจ้านายทำบัญชีปลอม วันนี้จะพ้นโทษ หมายเลขติดต่อ: 177xxxx】

【ข่าวกรองวันนี้ 2 (สีแดง): สถานสงเคราะห์เด็กเอกชนชานเมืองตั้งใจจะขายเฟอร์นิเจอร์ไม้เก่าชุดหนึ่งเพื่อแลกเงินค่าดำเนินการบางส่วน ในเฟอร์นิเจอร์เก่าชุดนั้นมีตู้ยาจากปลายยุคสาธารณรัฐจีนหนึ่งหลัง ในช่องแฝงมีอันกงหนิวหวงหวันสองเม็ดซ่อนอยู่】

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉีอวิ้นตื่นขึ้นมาก็รีบเช็กข่าวกรองวันนี้ก่อน

เมื่อเห็นคำว่า "อันกงหนิวหวงหวัน" นัยน์ตาของเขาเบิกกว้างทันที

แม้เขาจะรู้เรื่องสิ่งนี้ไม่มาก แต่เคยได้ยินคนพูดถึงบนโต๊ะเหล้ามาก่อน

ได้ยินว่า อันกงหนิวหวงหวันที่ผลิตหลังปี 93 ส่วนใหญ่เป็นผลิตภัณฑ์เสริมสุขภาพ แต่ที่ผลิตก่อนหน้านั้นถือเป็นยาช่วยชีวิตที่มีค่ายิ่ง

สาเหตุเกี่ยวข้องกับข้อบังคับพิเศษบางอย่าง

จากข่าวกรองดูแล้ว อันกงหนิวหวงหวันสองเม็ดนี้อย่างน้อยก็เป็นของยุคสาธารณรัฐจีน เรียกว่าเป็นสมบัติหายากของโลกก็ไม่เกินจริง

คิดถึงตรงนี้ หัวใจของฉีอวิ้นก็เต้นเร็วขึ้น ของนี้ต้องได้มาให้ได้!

ส่วนข่าวกรองอีกอันที่พูดถึงคนที่ทำบัญชีปลอมแล้วเพิ่งออกจากคุก มันเกี่ยวอะไรกับตัวเองล่ะ?

ฉีอวิ้นกดความตื่นเต้นในใจลง รีบลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัว เตรียมอาหารเช้าให้ลูกสาว จึงค่อยยกตัวเด็กน้อยขึ้นมา

นวนนวนยังง่วงนอน ขยี้ตา พูดเสียงหวานๆ ว่า "คุณพ่อคะ วันนี้หนูไปหาพี่ซาวชิงได้อีกมั้ยคะ"

ฉีอวิ้นส่ายหน้า "ไม่ได้นะ ถ้าลูกไปหาพี่ซาวชิงทุกวัน เธอจะไม่มีเวลาทำเรื่องของตัวเอง แล้วจะเริ่มเบื่อลูกนะ"

เด็กน้อยได้ยินแล้วปากจู๋ หน้าเต็มไปด้วยความอาลัย

"หนูไม่อยากให้พี่ซาวชิงเบื่อหนูเลย แต่หนูชอบเล่นกับพี่ซาวชิงจริงๆ ค่ะ" เธอดึงชายเสื้อฉีอวิ้น พูดด้วยสีหน้าน่าสงสาร

ฉีอวิ้นก้มลงมา ลูบหัวลูกสาวเบาๆ พูดเสียงอ่อนโยนว่า "อีกไม่กี่วันนวนนวนก็จะได้ไปเรียนอนุบาลแล้ว ตอนนั้นจะได้เล่นกับพี่ซาวชิงทุกวันเลย"

นวนนวนเงยหน้าขึ้น ดวงตาแวววาวเป็นประกาย ถามด้วยเสียงใส "จริงเหรอคะคุณพ่อ หนูจะได้เล่นกับพี่ซาวชิงทุกวันจริงๆ เหรอ"

ฉีอวิ้นยิ้มพยักหน้า "แน่นอนว่าจริงสิ พี่ซาวชิงทำงานเป็นครูที่โรงเรียนอนุบาล ตอนนั้นลูกก็จะได้เจอเธอแล้ว"

เด็กน้อยกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ ความอาลัยบนใบหน้าหายวับไป "ดีจังเลย หนูจะไปโรงเรียนอนุบาลเล่นกับพี่ซาวชิง!"

จัดการเรื่องลูกสาวเสร็จ กินข้าวเช้า พ่อลูกก็ออกจากบ้านไปด้วยกัน

คิดแล้วว่าไม่สะดวกใจจะไปรบกวนเจ้าชิงอีก ฉีอวิ้นจึงตัดสินใจพาลูกสาวไปด้วยเลย

โชคดีที่สองสามวันนี้อากาศอบอุ่นขึ้นเล็กน้อย กลางวันข้างนอกก็ไม่หนาวนัก

พ่อลูกแต่งตัวมิดชิด เรียกแท็กซี่ตรงไปที่ถนนของเก่า

ก่อนออกเดินทาง ฉีอวิ้นติดต่อซือเฟิงไว้แล้ว ขอให้เขาหาผู้เชี่ยวชาญมาดูกล่องเครื่องประดับไม้จันทน์ให้หน่อย

ซือเฟิงตอบตกลงอย่างสะดวก ให้ฉีอวิ้นเอาของมาที่ร้าน

ถนนของเก่าวันนี้ยังคงเงียบเหงาเหมือนเดิม ไม่ค่อยมีคนมา เพราะคนต่างไปดูการบันทึกรายการโทรทัศน์กันหมด

ฉีอวิ้นอุ้มลูกสาวลงจากรถ เดินมาที่ร้านฉิวเย่วเสี่ยนของซือเฟิง

ในร้าน ซือเฟิงเห็นฉีอวิ้นอุ้มเด็กเข้ามา ใบหน้าแสดงความประหลาดใจ "นี่ เด็กสาวคนนี้คือใคร"

"ลูกสาวผมครับ ผมไม่วางใจทิ้งเธอไว้บ้านคนเดียว ก็เลยต้องพาตามมาด้วย" ฉีอวิ้นยิ้มอธิบาย "นวนนวน เรียกลุงซือสิ"

เด็กน้อยไม่ขี้อายเลย โผล่หัวออกมาจากอ้อมแขนฉีอวิ้น กะพริบตาโต พูดเสียงหวานๆ ว่า "สวัสดีค่ะลุงซือ"

"เออ ดีๆ" ซือเฟิงยิ้มเต็มหน้า ยื่นนิ้วไปจิ้มแก้มเด็กน้อย จากนั้นก็หันไปมองไปมาในร้าน

ไม่นานนัก เขาก็เอาตุ๊กตาเซรามิกเล็กๆ ที่น่ารักลงมาจากชั้น ตุ๊กตามีรูปทรงน่ารัก แกะสลักละเอียดอ่อนดูน่าชอบมาก

ซือเฟิงส่งตุ๊กตาให้เด็กน้อย ยิ้มถามว่า "นวนนวน นี่เป็นของขวัญพบหน้าจากลุงซือ ชอบมั้ย"

ดวงตานวนนวนสว่างวาวราวดวงดาวทันที หันไปมองฉีอวิ้น

หลังจากได้รับสายตายืนยันจากพ่อ เธอจึงยื่นมือเล็กๆ รับตุ๊กตาเซรามิกอย่างระมัดระวัง พูดด้วยความดีใจว่า "ขอบคุณลุงซือค่ะ หนูชอบมากเลย"

ซือเฟิงหัวเราะ หยิบกาน้ำชาขึ้นมาเทสองแก้ว แล้วมองมาที่ฉีอวิ้น "อาจารย์ช่างที่ผมเชิญมากำลังมาอยู่ คงจะถึงเร็วๆ นี้ ของอยู่ไหน ให้ผมดูหน่อยสิ"

ฉีอวิ้นหยิบกล่องเครื่องประดับไม้จันทน์ออกมาจากกระเป๋า เลื่อนไปวางหน้าซือเฟิงเบาๆ "ของอยู่นี่แหละครับ ดูเลยครับ"

ดวงตาซือเฟิงสว่างวาว รีบยื่นมือทั้งสองรับกล่องเครื่องประดับไม้จันทน์อย่างระมัดระวัง

เขาเอางกล่องขึ้นมาด้านหน้าก่อน มองดูเนื้อลายไม้ตัวกล่องอย่างละเอียด สัมผัสความอบอุ่นนุ่มนวลที่เป็นเอกลักษณ์ของไม้จันทน์

"ว้าว วัสดุนี่ สีนี่ ดูแล้วรู้เลยว่าเป็นไม้จันทน์ชั้นดี" ซือเฟิงชื่นชมไปด้วย หมุนกล่องเบาๆ ไปด้วย สังเกตมุกปลอมที่ประดับอยู่รอบๆ

"มุกปลอมที่ประดับนี่ก็งดงามมาก ลวดลายนกเหมือนจริง ฝีมือนี่ ถ้าไม่ใช่ช่างที่ทำมาหลายสิบปีก็ทำไม่ได้หรอก" สายตาซือเฟิงเต็มไปด้วยความชื่นชม "แค่กล่องใบนี้ก็คุ้มสี่ห้าหมื่นหยวนแล้ว"

พูดพร้อมกับค่อยๆ เปิดฝากล่อง มองเข้าไปข้างใน พบว่าข้างในว่างเปล่า

หยิบแว่นขยายขึ้นมาอีกที ตรวจดูรอยต่อละเอียดอีกครั้ง