บทที่ 61 เฉินลาว

หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง ซือเฟิงวางแว่นขยายลง ถามด้วยสีหน้างุนงง "พี่ฉี นายรู้ได้ยังไงว่ากล่องนี้มีช่องลับ ฉันมองไปมองมาก็ไม่เห็นร่องรอยอะไรเลย"

ฉีหยุนยังไม่ทันตอบ เสียงแก่ๆ ก็ดังขึ้นข้างหลัง

"ถ้าฝีมือสามขาสองขาอย่างแกดูออก แล้วจะเอาพวกเราคนแก่ๆ มาทำไม"

ฉีหยุนกับซือเฟิงหันไปพร้อมกัน เห็นชายชรารูปร่างผอมบาง ผมหงอกขาว กำลังเดินเข้ามาในร้านด้วยท่าทีมั่นคง

เขาสวมเสื้อจงกระเบนสีเรียบร้อยมาก ถือกระเป๋าหนังเก่าๆ สวมแว่นกรอบกลมแบบโบราณ ดูเหมือนนักวิชาการคนหนึ่งเป็นๆ

ซือเฟิงรีบลุกขึ้นต้อนรับ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม "เฉินลาว ท่านมาซะที เชิญนั่งครับ" พร้อมกับรีบยกเก้อี้มาให้นั่ง

เฉินลาวพยักหน้าเล็กน้อย เมื่อนั่งลงแล้ว สายตาก็ตกลงที่กล่องใส่เครื่องประดับไม้จันทน์สีม่วงบนโต๊ะ

เขายกถ้วยชาขึ้นดื่มคำหนึ่ง จากนั้นยื่นมือทั้งสองออกไป ค่อยๆ หยิบกล่องขึ้นมาตรวจดูอย่างละเอียด

ฉีหยุนจึงสังเกตเห็นว่าฝ่ามือทั้งสองที่ดูแห้งแบนของคนแก่ มีกระดูกมือแคบ นิ้วมือยาวมาก ดูผิดปกติเป็นพิเศษ

"กล่องนี้เป็นของสมัยปลายราชวงศ์ชิงจริง วัสดุชั้นดี ฝีมืองดงาม" เฉินลาวสังเกตการณ์ไปพร้อมกับพูดช้าๆ "น่าจะออกมาจากสายตระกูลไป๋"

ตระกูลไป๋?

ฉีหยุนงงไปชั่วขณะ ไม่ค่อยเข้าใจความหมายของชายชราผู้นี้

ซือเฟิงเห็นความสงสัยของเขา จึงยิ้มอธิบายเอง "พี่น้องอาจจะไม่รู้ ในวงการของพวกเรา ตระกูลไป๋เป็นตระกูลที่มีชื่อเสียงโด่งดังมาก

ครอบครัวนี้สืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคน เชี่ยวชาญการทำของเก่าโบราณ โดยเฉพาะในการทำกล่องใส่เครื่องประดับหรือกล่องกลไกอย่างประณีตเหล่านี้ ฝีมือถือว่าเลิศล้ำไร้เทียมทาน

เอากล่องของนายมาพูด ในแถบทางเหนือ นอกจากเฉินลาวแล้ว คงไม่มีใครหาช่องลับข้างในออกได้"

ฉีหยุนพยักหน้าครุ่นคิด ไม่คิดว่ากล่องใส่เครื่องประดับเล็กๆ นี้จะมีเบื้องหลังไม่ธรรมดา

ต่อมาเฉินลาวไม่ได้พูดอะไรอีก เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วมือทั้งสองก็เคลื่อนไหวขึ้นทันที

เห็นกล่องใส่เครื่องประดับนั้นพลิกหมุนขึ้นลงในมือของเขา นิ้วมือยาวสัมผัสซ้ำแล้วซ้ำอีกทุกรายละเอียดตามตัวกล่อง ราวกับกำลังสนทนากับสิ่งของโบราณชิ้นนี้

เขาสังเกตทุกเส้นลายอย่างพิถีพิถัน มองดูรายละเอียดจากมุมต่างๆ

ผ่านไปสองสามนาที นิ้วมือของเขาหยุดที่ลวดลายมุกประดับรูปนกบนฝากล่อง ขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตาคมขึ้น

ตามมาเขาใช้นิ้วกดเบาๆ ตรงกึ่งกลางของลวดลายนั้น แล้วเลื่อนเบาๆ ตามแนวปีกของนก

เพียงได้ยินเสียง "คลิก" เบาๆ รอยแยกเล็กๆ ที่ขอบฝากล่องค่อยๆ ปรากฏขึ้น ตามด้วยแผ่นกั้นเล็กๆ ผุดออกมา เผยให้เห็นช่องลับที่ซ่อนไว้อย่างชาญฉลาด

ในช่องลับนั้น แหวนหยกสีเขียวมรกตวงหนึ่งกำลังนอนนิ่งอยู่บนเบาะกำมะหยี่นุ่มๆ

แหวนหยกวงนี้มีเนื้อแหวนใส สีเข้มเต็ม เมื่อสะท้อนแสงแดด กระจายแสงสีอันอบอุ่นน่าหลงใหล ดูแล้วก็รู้ว่าเป็นของหายากชั้นเลิศ

ฉีหยุนกับซือเฟิงทั้งคู่เบิกตากว้าง มองดูการเปลี่ยนแปลงที่มาอย่างกะทันหันด้วยใบหน้าตกใจ

"เฉินลาว ฝีมือของท่านนี่แหละเทพจริงๆ!" ซือเฟิงอดทึ่งไม่ได้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความนับถือ

เฉินลาวหยิบผ้าเช็ดหน้าจากกระเป๋า เช็ดเหงื่อที่หน้าผาก ผลักกล่องมาข้างหน้าสองคน แต่ไม่ได้แลดูแหวนหยกนั้นอีกสักตา

"เด็กน้อย ฉันชอบใจกล่องนี้ มีความคิดจะขายมั้ย"

ฉีหยุนตกใจเล็กน้อย สบสายตาเฉินลาว ยิ้มตอบ "ถ้าท่านชอบ เอาไปเลยครับ"

เฉินลาววางถ้วยชาลง ขมวดคิ้วใส่ฉีหยุน "ไม่เอาฟรีหรอก ห้าหมื่นหยวน เป็นไง"

ตอนนั้นซือเฟิงที่อยู่ข้างๆ เหลือบสายตาจากแหวนหยกวงนั้น แอบส่งสายตาให้ฉีหยุน บอกให้เขารีบตกลง

ฉีหยุนตั้งแต่แรกก็พอใจกับราคานี้อยู่แล้ว ยิ่งเฉินลาวที่อยู่ตรงหน้ามีกิริยาท่าทางไม่ธรรมดา การสร้างสายสัมพันธ์ที่ดีก็ไม่เลว จึงพยักหน้ารับ

"เมื่อเฉินลาวเปิดปากแล้ว ผมก็ขอรับความกรุณาแล้วกัน"

เฉินลาวพยักหน้าเล็กน้อย "เจ้าตุ้ยน้อย ช่วยโอนเงินให้เด็กคนนี้ที" พูดจบก็เก็บกล่องไม้จันทน์สีม่วงใส่กระเป๋า ลุกขึ้นลาออกไป

เมื่อซือเฟิงส่งคนไปแล้วกลับเข้ามาในร้าน ฉีหยุนจึงถามด้วยความสงสัย "เฉินลาวคนนี้คือ?"

"ผู้ใหญ่คนหนึ่งของผม มีอำนาจมากในวงการโบราณทางภาคเหนือ" ซือเฟิงเพียงแค่เปิดเผยคร่าวๆ เท่านั้น ไม่ได้พูดละเอียด

ฉีหยุนพยักหน้า ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ "ค่าเชิญท่านมาครั้งนี้เท่าไหร่ ผมโอนให้"

ซือเฟิงฟังแล้วหัวเราะเฮฮา ตบไหล่ฉีหยุน "พี่น้อง ไม่ต้องจ่าย

บอกตามตรงนะ เฉินลาวมาก็เพราะสนใจกล่องของนาย ถ้าเป็นคนอื่นอยากให้ท่านออกมือสักครั้ง ไม่มีเลขหกหลักก็เป็นไปไม่ได้"

คำพูดนี้ทำให้ฉีหยุนอดถอนใจไม่ได้ ดูเหมือนนี่คือนักรบระดับสูงจริงๆ

ต่อมาซือเฟิงก็นั่งลงอีกครั้ง หยิบแว่นขยายขึ้นมาตรวจดูแหวนหยกวงนั้นอย่างละเอียด ผ่านไปสักพัก ก็ออกราคา "พี่น้อง แหวนวงนี้ฉันให้ห้าหมื่นหยวน เป็นไง"

ฉีหยุนมองเขาแบบยิ้มๆ แล้วหันไปตะโกนเรียกลูกสาว "ไปเถอะ นวนนวน เรากลับบ้านกัน" พูดจบก็เตรียมจะเก็บแหวนหยกใส่กระเป๋า

ซือเฟิงเห็นเช่นนั้น รีบดึงฉีหยุนไว้ พูดด้วยน้ำเสียงเร่งรีบ "เฮ้ย เฉียว นายทำอะไรของเนี่ย ฉันจริงใจอยากซื้อนะ ราคาเจรจาได้ อย่าเพิ่งไปสิ"

ฉีหยุนเหลือบมองพ่อค้าไร้ยางอายคนนี้ ก็ไม่ได้เดินไปจริง นั่งลงแล้วหยิบถ้วยชาขึ้นจิบด้วยท่าทีสบายใจ

แหวนหยกวงนี้ ระบบให้ราคาไว้สิบหมื่นหยวน พ่อค้าไร้ยางอายคนนี้ตัดราคาลงครึ่งหนึ่งเลย วันนี้เขาหิวเยอะทีเดียว

อีกอย่างหนึ่ง สำหรับเครื่องประดับพวกหยกหินอย่างนี้ ในตลาดหยกกับในร้านโบราณเป็นสองราคากันเลย

ในตลาดหยก ทุกคนจะสนใจแค่มูลค่าของสิ่งของเอง

แต่ในร้านโบราณ พ่อค้าส่วนใหญ่จะแต่งเรื่องที่มาให้สินค้าพวกนี้ เพิ่มคุณค่าทางประวัติศาสตร์ เพื่อผลักดันราคาให้สูงขึ้น

ดังนั้นแหวนวงนี้ถ้าซือเฟิงรับไป ราคาขายอย่างน้อยก็ต้องเพิ่มอีกเท่าตัว

"อย่างนี้ ฉันเพิ่มให้อีกหนึ่งหมื่น หกหมื่นหยวนเป็นไง"

ฉีหยุนวางถ้วยชา ยกมือตบไหล่เขา "แหวนหยกวงนี้มีค่าอย่างน้อยสิบหมื่นหยวน ดูในส่วนที่นายช่วยเหลือวันนี้ ฉันลดให้เองหนึ่งหมื่น เก้าหมื่นเอาไปเลย"

พูดจบ ฉีหยุนไขว้แขนไว้หน้าอก เอนหลังพิงพนักเก้อี้ ท่าทีชัดเจนมาก

ซือเฟิงแกล้งทำท่าลังเลอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดก็ตกลงรับราคานี้ สองฝ่ายเซ็นสัญญากัน

แหวนหยกบวกกล่องใส่เครื่องประดับไม้จันทน์สีม่วง ฉีหยุนครั้งนี้รวมได้รายได้สิบสี่หมื่นหยวน

หลังทำธุรกรรมเสร็จ เขาไม่ได้อยู่นาน เรียกรถแท็กซี่มุ่งหน้าตรงไปยังสถานสงเคราะห์เด็กชานเมือง

นอกหน้าต่างรถ ทิวทัศน์เมืองถอยหลังอย่างรวดเร็ว ค่อยๆ ตึกระฟ้าสูงตระหง่านถูกแทนที่ด้วยบ้านเรือนชั้นเดียวเตี้ยๆ และป่าต้นหยางขาวกว้างใหญ่

ในไม่ช้านัก รถจอดหน้าประตูสถานสงเคราะห์เด็ก