บทที่ 62 สถานสงเคราะห์เด็ก

ประตูใหญ่ของสถานสงเคราะห์เป็นบานพับเหล็กสองบาน ลูกกรงเหล็กห่างกันและเป็นสนิมเต็มไปหมด บานประตูเปิดอ้าค้างอยู่

เสาทั้งสองข้างของประตูเดิมทีควรจะทาสีไว้ แต่บัดนี้สีส่วนใหญ่ลอกหลุดจนมองเห็นคอนกรีตด้านในที่ด่างดำไปหมด

"สถานสงเคราะห์เด็กซิงซิง" ตัวอักษรใหญ่หลายตัวเลือนลางจนแทบจะมองไม่ออก

เดินเข้าไปในลานของสถานสงเคราะห์ พื้นคอนกรีตที่มีอายุมานานเต็มไปด้วยหลุมบ่อ ต้นหลิวหลายต้นดูเหี่ยวเฉาอย่างมาก ใบไม้บางเบาปนเหลืองเหี่ยว

อาคารหลักเป็นตึกเก่าสามชั้น สีทาผนังภายนอกลอกหลุดจนไม่เป็นรูปร่าง เผยให้เห็นสีอิฐแดงด้านในราวกับปะผืนผ้า

กระจกหน้าต่างบางบานแตกร่วงแล้ว ใช้ผ้าพลาสติกปิดทับอย่างง่ายๆ สั่นระรัวอยู่ในสายลม

ราวกันตกของระเบียงก็มีหลายจุดที่หักร้าว ห้อยตกอย่างเอียงเขไปมา ดูเหมือนจะร่วงหล่นลงมาได้ทุกเมื่อ

ฉีหยุนสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเดินเข้าไปในตัวอาคาร

ในทางเดิน ผนังด่างดำมีบริเวณหนึ่งที่ดูต่างไปจากที่อื่น มันถูกกรอบแก้วขนาดใหญ่ล้อมไว้ รอบๆ ยังผูกโบว์ผ้าไว้

มองผ่านแก้วไป รูปถ่ายที่มีใบหน้ายิ้มแย้มเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ เด็กๆ ในรูปถ่ายแม้จะสวมเสื้อผ้าเรียบง่ายหรือแม้แต่เก่าคร่ำคร่าก็ตาม แต่รอยยิ้มของพวกเขากลับสดใสเป็นพิเศษ แววตาเปี่ยมด้วยความบริสุทธิ์

สายตาของฉีหยุนกวาดไปตามรูปถ่ายทีละใบ สุดท้ายก็จับจ้องอยู่ที่เงาคุ้นตาหนึ่ง

คนในรูปถ่ายสวมชุดขาวสะอาด ผมยาวพลิ้วไหว กำลังช่วยตัดผมให้กับเด็กๆ น่ารักเหล่านั้น

"พ่อคะ นี่พี่เสี่ยวชิงใช่ไหมคะ" ทันใดนั้น นวนนวนในอ้อมแขนก็เงยหน้ามองฉีหยุนถาม

สายตาของฉีหยุนมองไปที่เงาคุ้นตาในรูปถ่ายอีกครั้ง จับจ้องอย่างละเอียด

ใบหน้าคล้ายกันมาก แต่คนในรูปถ่ายกับจ้าวชิงที่เห็นในชีวิตประจำวัน อารมณ์ที่ส่งออกมาจากตัวตนนั้นแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

"พ่อก็ไม่รู้เหมือนกัน..."

"เอ๊ะ คุณหาใครคะ" ในขณะนั้น หญิงชราผมขาวสวมแว่นหนาๆ เดินมาทางนี้

ฉีหยุนหันกลับมา ใบหน้าแย้มยิ้มอย่างอ่อนโยน เอ่ยว่า "สวัสดีครับคุณยาย ผมอยากหาผู้รับผิดชอบของสถานสงเคราะห์แห่งนี้ครับ"

หญิงชราเหลือบมองฉีหยุนขึ้นลง แล้วมองนวนนวนในอ้อมแขนของเขา ใบหน้าเผยรอยยิ้มอันอัธยาศัย "ฉันเองแหละที่เป็นผู้อำนวยการของสถานสงเคราะห์นี่ มีธุระอะไรก็บอกฉันได้เลย"

ฉีหยุนสะดุ้งเล็กน้อย ผู้อำนวยการคนนี้แต่งกายเรียบง่ายมาก และดูจากรูปร่างก็น่าจะเกินวัยเกษียณมานานแล้ว

เขาเดินไปอีกสองก้าว แล้วบอกเรื่องราวที่มาให้ฟัง

เมื่อผู้อำนวยการได้ยินว่าต้องการซื้อเฟอร์นิเจอร์เก่าชุดนั้น ก็รีบพาฉีหยุนเดินไปด้านหลังอย่างกระตือรือร้น

เดินผ่านตึกสามชั้นหลังนี้ไป ด้านหลังเป็นแถวบ้านชั้นเดียวเตี้ยๆ กรอบหน้าต่างไม้บางส่วนหลุดร่วงแล้ว ด้านนอกหุ้มด้วยฟิล์มบางๆ

ผู้อำนวยการเปิดประตูห้องหนึ่งในนั้น กลิ่นเก่าแก่ปนความแห้งกร้านโชยมาตรงหน้า

แสงสว่างในห้องมืดมน มีเพียงแสงอ่อนๆ ส่องผ่านฟิล์มบางนั้นเข้ามา พอจะมองเห็นภาพภายในห้องได้

เห็นแต่เฟอร์นิเจอร์สไตล์เก่าๆ กองรวมกันอยู่ตามมุม มีตู้ชาม โต๊ะเครื่องแป้ง ตู้เสื้อผ้า คล้ายกับเฟอร์นิเจอร์ในบ้านชนบทสมัยเด็กๆ

เพียงแต่ว่า บางชิ้นขาดขา บางชิ้นผิวเป็นหลุมบ่อ...

สิ่งเดียวที่อาจมีค่าบ้างก็คงเป็นเตียงไม้สีดำนั่นที่มุมห้อง

แม้เฟอร์นิเจอร์เหล่านี้จะมีสภาพทั่วไป แต่พื้นผิวกลับไม่มีฝุ่นติดแม้แต่น้อย น่าจะมีการเช็ดถูอย่างใส่ใจ

สายตาของฉีหยุนค้นหาอยู่ในเฟอร์นิเจอร์เก่าๆ เหล่านี้อย่างต่อเนื่อง ในที่สุดก็เจอกล่องยาที่เปล่งประกายอ่อนๆ บนม้านั่งสี่เหลี่ยมตัวหนึ่ง

"ฮัดเช้ย~!" ลูกสาวในอ้อมแขนดูเหมือนจะทนกลิ่นเน่าเฟะในห้องไม่ไหว จมูกเล็กๆ เบี้ยวขึ้นเล็กน้อย

ผู้อำนวยการเห็นเช่นนั้น รีบพูดข้างๆ ว่า "ไปคุยที่ห้องทำงานของฉันดีกว่า เมื่อสองวันก่อนฉันให้คนถ่ายรูปเฟอร์นิเจอร์เหล่านี้ไว้ คุณเลือกก่อนก็ได้ แล้วฉันจะให้คนมาเอาให้"

ฉีหยุนพยักหน้าตกลง อ้มลูกสาวตามผู้อำนวยการไปยังห้องทำงานที่เก่าแก่เช่นกันแต่ดูเป็นระเบียบกว่าเล็กน้อย

ในห้องทำงานมีโต๊ะทำงานที่สีลอกหลุดตัวหนึ่ง โต๊ะกองเอกสารและสมุดบัญชีเต็มไปหมด ข้างๆ ยังมีเก้าอี้เก่าๆ สองตัว หนังที่หุ้มเบาะแตกร้าวจนเห็นฟองน้ำสีเหลืองอมด้านใน

"ขอโทษนะ ที่นี่เราสภาพค่อนข้างย่ำแย่" ผู้อำนวยการเชิญฉีหยุนนั่งลงพลางหยิบแก้วกระดาษใบเล็กสองใบมาเทน้ำร้อนจากกระติกน้ำ

ฉีหยุนรีบโบกมือปฏิเสธ ให้รู้ว่าไม่ต้องยุ่งยาก

ผู้อำนวยการวางน้ำร้อนสองแก้วไว้ตรงหน้าฉีหยุน ถอนหายใจเบาๆ ใบหน้าเผยความทุกข์ใจเล็กน้อย "จะไม่ปิดบังอะไรกับคุณหรอก สถานสงเคราะห์ของเราตอนนี้สถานการณ์ลำบากมาก

ฉันก็รู้ว่าเฟอร์นิเจอร์เก่าๆ พวกนั้นคงไม่มีค่ามากนัก แต่แม้แต่จะแลกเงินมาได้เพิ่มอีกหนึ่งหยวน เด็กๆ ก็จะได้กินข้าวเพิ่มคำหนึ่ง..."

"ผมเข้าใจครับ คุณยายอย่าห่วง เฟอร์นิเจอร์ไหนที่ผมใช้ได้ ผมจะซื้อไปให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้" ฉีหยุนพยักหน้า แสดงความเข้าใจ

สถานสงเคราะห์แห่งนี้ก็เหมือนที่ผู้อำนวยการบอก สภาพย่ำแย่จริงๆ

"ยังไม่ได้ถามว่าคุณนามสกุลอะไร" ผู้อำนวยการปรับแว่นหนาๆ ก้มลงหยิบรูปถ่ายกองหนึ่งจากลิ้นชักส่งให้ "นี่คือรูปถ่ายเฟอร์นิเจอร์เก่าพวกนั้นแล้ว"

ฉีหยุนลุกขึ้นรับรูปถ่าย ตอบอย่างสุภาพ "ผมนามสกุลฉี คุณยายเรียกผมฉีหยุนก็ได้ครับ"

"ได้ ฉีหยุนเลือกเอง ถ้ามีอะไรใช้ได้ก็ดูให้เงินสักหน่อยแล้วลากไปได้เลย"

"ก๊อก ก๊อก ก๊อก!" พอพูดจบ ตอนนี้ประตูด้านนอกก็ส่งเสียงเคาะมา

เด็กหญิงที่ดูประมาณสิบสาม-สิบสี่ยื่นตัวครึ่งหนึ่งเข้ามา เห็นว่ามีคนแปลกหน้าอยู่ สายตาของเธอกระพริบ ท่าทีลังเลไม่แน่ใจ

ผู้อำนวยการดึงแว่นลงมอง เมื่อเห็นหน้าผู้มาชัดเจน ก็พูดอย่างปรานี "เสี่ยวอวี่ เข้ามาเถอะ"

เด็กที่ชื่อเสี่ยวอวี่เดินเข้ามาใกล้ หน้าก้มลง มือทั้งสองประสานไว้ข้างหลัง

"เป็นอะไรไปเสี่ยวอวี่"

เสี่ยวอวี่สีหน้าลังเล ลุ่มๆ ดอนๆ พูดว่า "คุณยายหลัว ซูเปอร์มาร์เก็ต...คนจากซูเปอร์มาร์เก็ตมาเร่งเก็บหนี้อีกแล้วค่ะ"

ผู้อำนวยการได้ยินก็ถอนหายใจ "เธอบอกเขาหน่อยว่า ให้เขารอฉันสักครู่ ตอนนี้ฉันมีแขก จัดการเสร็จแล้วจะไปหาเขา"

"ค่ะ คุณยายหลัว" เสี่ยวอวี่พยักหน้าเชื่อฟัง ถอยออกจากห้องทำงาน

"ฉีหยุน ไม่ต้องรีบร้อน เลือกช้าๆ ได้" ใบหน้าผู้อำนวยการบีบเป็นรอยยิ้ม น้ำเสียงโปรยความเหนื่อยล้า

ฉีหยุนพลิกดูคร่าวๆ แล้ววางรูปถ่ายเหล่านั้นลงบนโต๊ะ เอ่ยขึ้นว่า "ไม่ทราบว่าเฟอร์นิเจอร์ทั้งหมดเหล่านี้ คุณยายตั้งใจจะขายเท่าไหร่ครับ"

ผู้อำนวยการได้ยินแล้วสะดุ้ง ใบหน้าเผยความสงสัย "เฟอร์นิเจอร์เหล่านี้เธอจะเอาไปหมดเลยเหรอ"

ฉีหยุนพยักหน้า ยิ้มตอบ "ครับ ผมจะเอาไปหมดครับ"

"เธอ..." ผู้อำนวยการจ้องมองฉีหยุนอย่างลึกซึ้ง ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก็ขมวดคิ้วถามว่า "เธอซื้อกลับไปจะใช้ได้หมดเหรอ"

"ใช้ได้ครับ ผมเตรียมจะเปิดโฮมสเตย์สไตล์โบราณ พอดีขาดเฟอร์นิเจอร์เก่าๆ พวกนี้อยู่" ฉีหยุนหาข้ออ้างหนึ่ง

ผู้อำนวยการจ้องมองเขา พยักหน้า จากนั้นหยิบสมุดบัญชีเล่มหนึ่งบนโต๊ะมาเปิดไปที่หน้า "ซูเปอร์มาร์เก็ตจวี่ฝูค้างชำระ" ล่างสุดบันทึกตัวเลข 8322 หยวน

"ถ้าเธอจะเอาไปหมด รวมกันแปดพันหยวน เห็นว่าได้ไหม"

น้ำเสียงของเธอมีความทุกข์ใจ แม้กระทั่งพร่างพรายความ...วิงวอน...