บทที่ 63 สภาพสมบูรณ์

"แปดพันหยวนเหรอ ไม่มีปัญหา"

สำหรับราคาที่ผู้อำนวยการเสนอมา ชีชิวตอบตกลงทันทีโดยไม่ลังเล

เขาหยิบมือถือออกมาโอนเงินแปดพันหยวนเข้าบัญชีของสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าทันที

ดวงตาของผู้อำนวยการเปี่ยมไปด้วยความซาบซึ้งใจ เห็นได้ชัดว่าเธอสังเกตเห็นแล้วว่าอีกฝ่ายไม่ได้ต้องการเฟอร์นิเจอร์เก่าๆ พวกนั้นจริงๆ แต่เป็นเพียงการช่วยเหลือเด็กๆ ที่นี่เท่านั้น

"ขอ...ขอบคุณนะคะ คุณชีชิว"

"ฮ่าๆ ผู้อำนวยการพูดเกินจริงแล้วครับ" ชีชิวยิ้มโบกมือ แล้วลุกขึ้นยืน "งั้นคุณทำงานต่อก่อนนะครับ ผมจะโทรเรียกรถมาขนเฟอร์นิเจอร์พวกนั้นไป"

ผู้อำนวยการเก็บผ้าเช็ดหน้า แล้วลุกขึ้นส่ง "ได้ค่ะ รอสักครู่ฉันจะให้ลุงอวี๋คนเผาหม้อไอน้ำมาช่วยคุณ"

หลังออกจากห้องทำงาน ชีชิวโทรหาเว่ยหย่ง เมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายว่าง ก็ให้เขาหารถบรรทุกใหญ่มาขนของ

จากนั้นก็เดินกลับไปที่ห้องเก็บเฟอร์นิเจอร์เก่าอีกครั้ง

ด้านหน้าที่ลานกว้างใต้ต้นหลิวมีเสาไม้สองต้นตั้งอยู่ บนเสาผูกชิงช้าแบบง่ายๆ ตอนนี้เด็กๆ ห้าหกขวบหลายคนกำลังเล่นกันอยู่ เสียงหัวเราะสนุกสนานดังมาไม่ขาดสาย

"พ่อคะ หนูขอไปเล่นกับพวกเขาได้ไหม" นวนนวนที่อยู่ในอ้อมกอดมองไปทางนั้นตลอด ใบหน้าเล็กๆ เต็มไปด้วยความหวัง

ชีชิวก้มลงมองลูกสาว ใจอ่อนไหว ยิ้มตอบว่า "ได้สิลูก แต่ต้องระวังความปลอดภัยด้วยนะ แล้วก็เล่นกับเพื่อนๆ ให้ดีๆ ด้วย"

"ดีจังเลย ขอบคุณพ่อค่ะ" เด็กหญิงตัวเล็กร้องโห่ด้วยความตื่นเต้น พูดแล้วก็ดิ้นลงจากอ้อมอกของชีชิว เดินขาสั้นๆ อย่างร่าเริงวิ่งไปทางชิงช้า

เด็กๆ หลายคนหน้าตาผอมเล็กน้อย เสื้อผ้าซักจนซีด แต่นั่นก็ไม่ได้กระทบกับความสุขของพวกเขา

โลกของเด็กมักจะเรียบง่ายและบริสุทธิ์เสมอ นวนนวนกลมกลืนเข้ากับกลุ่มเพื่อนเล็กๆ ได้อย่างรวดเร็ว เสียงหัวเราะกริ่งเงินก้องอยู่ในบริเวณสถานสงเคราะห์

ชีชิวเห็นอย่างนั้นก็วางใจ หันกลับไปเปิดประตูไม้เดินกลับเข้าไปในห้องที่เต็มไปด้วยเฟอร์นิเจอร์อีกครั้ง

เป้าหมายของเขาชัดเจน เดินตรงไปที่กล่องยาที่วางอยู่บนเก้าอี้สี่เหลี่ยม

นี่คือกล่องไม้แบบเก่าแก่มาก มีลิ้นชักทั้งหมดสามชั้น หัวล็อคทองเหลืองด้านหนึ่งหลุดออกแล้ว

คล้ายกับกล่องยาที่หมอเท้าเปล่าในหมู่บ้านสมัยเด็กๆ เคยหิ้วกัน

ชีชิวยกกล่องยาขึ้นวางลงบนพื้น จากนั้นเปิดไฟฉายมือถือ ย่อตัวลงเริ่มตรวจสอบอย่างละเอียด

ชั้นบนสุดของกล่องยาว่างเปล่า รางเลื่อนที่เป็นสนิมแม้แต่การดึงออกมาก็ยากลำบาก

ชีชิวขมวดคิ้ว ใช้แรงดึงรางที่ฝืดออกมาทั้งหมด ตรวจดูรายละเอียดทุกจุดอย่างถี่ถ้วน ยืนยันว่าไม่มีสิ่งใดหลงเหลือ จึงค่อยเปลี่ยนความสนใจไปที่ลิ้นชักชั้นกลาง

ลิ้นชักชั้นกลางบรรจุขวดปั๊มเล็กๆ ใหญ่ๆ ส่วนใหญ่เป็นยาใช้ภายนอกทั่วไป ฉลากบนขวดพร่ามัวแล้ว

ต่อมาคือชั้นสุดท้าย ข้างในบรรจุเครื่องมือแพทย์ที่เป็นสนิมแล้ว เช่น คีม กิรรไกร เป็นต้น

ชีชิวค่อยๆ หยิบของเหล่านี้ออกมาทั้งหมด วางไว้บนพื้นข้างๆ จากนั้นใช้แสงไฟส่องหาช่องซ่อนอย่างระมัดระวัง

หลังจากเคาะทดสอบไปมา เขาพบทันทีว่าแผ่นไม้ด้านข้างของกล่องยาดูเหมือนจะหลวมเล็กน้อย

ชีชิวดีใจในใจทันที เข้าไปใกล้สังเกตอย่างระมัดระวัง เห็นเพียงว่าขอบของแผ่นไม้นี้กับส่วนต่อของส่วนอื่นมีรอยแยกเล็กๆ แคบมาก

เขาใช้นิ้วกดแผ่นไม้นั้นเบาๆ รู้สึกว่าด้านหลังแผ่นไม้ดูเหมือนจะมีพื้นที่ว่างพอสมควร

จึงหยิบบัตรประชาชนออกจากกระเป๋า สอดเข้าไปในรอยแยกอย่างระมัดระวัง ค่อยๆ งัด

"แค่บๆ"

พร้อมกับเสียงเบาๆ แผ่นไม้นั้นก็ถูกงัดออกในที่สุด เผยให้เห็นช่องซ่อนที่ซ่อนอยู่

ชีชิวเอาไฟฉายมือถือเข้าไปใกล้ ส่องเข้าไปในช่องซ่อน

ลำแสงทะลุฝุ่นไม้ ส่องสว่างสภาพภายในช่องซ่อน

เห็นเพียงลูกกลมเล็กๆ สองลูกที่ห่อด้วยกระดาษมันนอนนิ่งอยู่ในช่องซ่อน

การเต้นของหัวใจชีชิวเร็วขึ้นทันที เขาค่อยๆ เอื้อมมือออกไป หยิบพวกมันออกมาอย่างระมัดระวัง

หลังจากวางไว้ในฝ่ามือพิจารณาสักครู่ เขาค่อยๆ แกะกระดาษมันออกจากเม็ดหนึ่ง เผยให้เห็นชั้นขี้ผึ้งที่หุ้มยาอันกงเหนียวหวงหวาน

นี่คือวิธีการปิดผนึกด้วยขี้ผึ้งที่ร้านยาจีนโบราณนิยมใช้กัน

พื้นผิวขี้ผึ้งนั้นเรียบ สีสม่ำเสมอ เป็นสีเหลืองอ่อนธรรมชาติ เห็นได้ชัดว่าผ่านการจัดการอย่างพิถีพิถัน

เม็ดยาถูกปิดผนึกอย่างแน่นหนา ไม่มีรอยแยกแม้แต่นิดเดียว ดูเหมือนว่าจะเก็บรักษาไว้อย่างสมบูรณ์มาก

นอกจากนี้ ชั้นนอกของขี้ผึ้งนี้ยังมีตราน้ำยาผนึกสามรอบที่ชัดเจน

ตราน้ำยาผนึกเป็นสีแดงเข้ม ขอบสึกกร่อนเล็กน้อย แต่ยังคงมองเห็นได้ชัดเจน ลายเส้นของแต่ละรอบเป็นระเบียบสม่ำเสมอ พิสูจน์ว่าเม็ดยาข้างในนี้ไม่เคยเปิดผนึกเลย

บนพื้นผิวชั้นขี้ผึ้งยังมีตราตัวอักษรจีนโบราณนูนสามตัว "กวางหยวหยวน" ตรงขอบยังมีรูเข็มเล็กๆ สองจุด ซึ่งก็คือเครื่องหมายกันปลอมในสมัยนั้น

หลังจากยืนยันว่าเม็ดอันกงเหนียวหวงหวานทั้งสองเม็ดนี้สมบูรณ์ดีไม่เสียหาย ชีชิวจึงวางใจลงในที่สุด

เขาข่มความตื่นเต้นในใจ ใส่เม็ดยาล้ำค่าทั้งสองเม็ดนี้ลงในถุงซิปที่เตรียมไว้ล่วงหน้า จากนั้นค่อยๆ ซุกไว้ในกระเป๋าเสื้อด้านบนอย่างระมัดระวัง

คุณค่าของสิ่งนี้ไม่สามารถวัดด้วยเงินได้แล้ว หากนำออกมาในโอกาสที่เหมาะสม สิ่งที่เงินทำไม่ได้ มันอาจช่วยคุณทำได้

ดังนั้นชีชิวจึงยังไม่ตั้งใจจะขายมัน เก็บไว้ก่อน

หลังจากคืนของภายในห้องให้เป็นเหมือนเดิม เขาปัดฝุ่นบนมือ ผลักประตูไม้ออก

เวลานี้ ผู้อำนวยการดูเหมือนจัดการเรื่องเสร็จแล้ว กำลังเดินมาทางนี้

"ซ้าวเหมียว ถึงเวลากินข้าวแล้ว รีบไป ไปกินข้าว"

"คุณชีชิว ถึงเวลาอาหารแล้ว ถ้าไม่ว่าอะไร พาเด็กน้อยมากินข้าวที่โรงอาหารกับพวกเราสิ" ผู้อำนวยการเดินมาถึงใกล้ ชักชวนอย่างอบอุ่น

ชีชิวได้ยินดังนั้นก็ยิ้มพยักหน้าตกลง "ได้ครับ งั้นขอรบกวนคุณแล้วนะครับ"

ใบหน้าของผู้อำนวยการเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มอย่างอบอุ่นใจ รีบพูดว่า "ไม่รบกวนหรอก ไม่รบกวน แค่เพิ่มชามตะเกียบก็เท่านั้น คุณช่วยสถานสงเคราะห์ของเรามากขนาดนี้ กินข้าวสักมื้อมันเป็นอะไรไปเล่า"

พูดแล้วเธอก็มองไปที่เด็กๆ ที่กำลังเล่นอยู่ เสียงดังขึ้นเรียกว่า "ทุกคนนะ เลิกเล่นแล้ว รีบไปล้างมือเตรียมกินข้าว"

เด็กๆ ได้ยินเสียงเรียกของผู้อำนวยการ แม้จะยังเล่นไม่จุใจ แต่ก็เชื่อฟังเข้าแถวไปล้างมือ

นวนนวนมองชิงช้าด้วยความอาลัย จากนั้นก็วิ่งกลับมาหาชีชิว จับมือเขา

โรงอาหารของสถานสงเคราะห์อยู่ที่ชั้นสอง บรรยากาศแม้จะค่อนข้างเรียบง่าย แต่สะอาดเรียบร้อยมาก

เด็กที่มากินข้าวรวมกันมีสามสิบกว่าคน ส่วนใหญ่อายุต่ำกว่าสิบขวบ

ชีชิวถือจานอยู่ในมือ ต่อแถวตักข้าวตามหลังผู้อำนวยการ

อาหารกลางวันวันนี้คือเส้นผัดแห้ง ข้างในยังมีเนื้อแกะผสมอยู่เล็กน้อย รสชาติดีมาก

เห็นได้ว่าผู้อำนวยการผู้แก่ชราท่านนี้แม้จะลำบากแค่ไหน ก็พยายามให้เด็กๆ ได้กินอาหารดีๆ

......

หลังจากกินข้าวกลางวันเสร็จ เว่ยหย่งก็นั่งรถบรรทุกใหญ่มาถึง

ชีชิวบอกผู้อำนวยการ แล้วก็เริ่มขนเฟอร์นิเจอร์ขึ้นรถ

ไม่นานนัก เฟอร์นิเจอร์เก่าภายในห้องถูกขนออกหมดแล้ว เว่ยหย่งเดินเข้ามาใกล้ถามอย่างงงงวง "พี่ชี ของพวกนี้จะเอาไปไหน"

ชีชิวคิดสักครู่ ตอบว่า "นายดูซิว่าถ้ามีอะไรใช้ได้ก็เอากลับบ้านไป ที่เหลือขนไปขายที่ร้านรับซื้อของเก่าทั้งหมดก็แล้วกัน"

"หา นายเพิ่งซื้อมาใหม่ๆ นี่นา แล้วจะเอาไปขายที่ร้านรับซื้อของเก่าอีก" เว่ยหย่งมีสีหน้าไม่เข้าใจเต็มที่

ชีชิวยิ้มตบไหล่เขา ไม่ได้อธิบายอะไรมาก

รถบรรทุกค่อยๆ ออกจากประตูใหญ่ของสถานสงเคราะห์

ในขณะเดียวกัน รถบรรทุกสองคันที่บรรทุกเสบียงอาหารอย่างข้าว แป้ง ธัญพืช น้ำมัน จอดหยุดอยู่หน้าตึกสามชั้นเก่าๆ กำลังขนของลงมา

ผู้อำนวยการสูงอายุมองไปทางประตู ดวงตาแดงก่ำ