บทที่ 64 ลงสู่วงการ

"เฒ่าเว่ย ช่วยขับรถกระบะเล็กของนายส่งเสบียงมาที่นี่ให้ผมทุกเดือนที ค่าใช้จ่ายเท่าไหร่กลับมาเบิกกับผมภายหลัง"

บนรถ ฉีหยุนหันไปพูดกับเว่ยหย่ง

เว่ยหย่งได้ยินดังนั้นก็ผงะเล็กน้อย ถามอย่างสงสัย "ทำไมต้องส่งเสบียงไปทันใด เกิดอะไรขึ้นเหรอ"

ฉีหยุนจ้องมองออกไปนอกหน้าต่าง ถอนหายใจ "ไม่มีอะไร แค่เป็นหนี้บุญคุณคนนิดหน่อย"

เว่ยหย่งได้ยินเขาพูดอย่างนั้นก็ไม่สะดวกที่จะถามต่อ เพียงแค่พยักหน้ารับปากอย่างสบาย ๆ "ได้ เรื่องเล็กน้อยแบบนี้มอบให้ฉันจัดการ ไม่มีปัญหา"

ไม่นานต่อมา รถกระบะค่อย ๆ จอดหน้าศูนย์รับซื้อของเก่าแห่งหนึ่ง

เฟอร์นิเจอร์เก่า ๆ ที่เต็มครึ่งรถนั้น สุดท้ายขายได้เพียงแค่สามร้อยหยวนเท่านั้น เงินจำนวนนี้แม้แต่ค่าขนส่งยังไม่พอ

หลังจากจัดการเรื่องเสร็จแล้ว ฉีหยุนก็ปฏิเสธคำเชิญของเว่ยหย่ง อุ้มลูกสาวกลับบ้าน

ระหว่างทาง เขายังเลี้ยวไปซื้อตู้นิรภัยจากร้านขายอุปกรณ์สำนักงานโดยเฉพาะ พอกลับถึงบ้านก็รีบล็อกยาอันกงหนิวหวงหวานทั้งสองเม็ดใส่ตู้นิรภัยทันที

วันนี้ถือว่าได้ผลเต็มที่ เช้ามันได้เงินจากสื่อเฟิงสิบสี่หมื่นหยวน ก่อนหน้านี้ซื้อเฟอร์นิเจอร์เก่ากองนั้นที่สถานสงเคราะห์เด็กใช้ไปแปดพันหยวน แล้วก็จ้างพี่เผิงช่วยซื้อเสบียงสองรถใหญ่ใช้ไปหกหมื่นหยวน

รวมแล้ววันนี้รายได้ทั้งหมดเจ็ดจุดสองหมื่นหยวน บวกกับยาอันกงหนิวหวานล้ำค่าสองเม็ด

ตอนนี้ในบัญชีมีสามสิบเจ็ดหมื่นหยวนแล้ว อีกสองสามวันส่งเครื่องวิ่งชุดนั้นให้ลูกค้าหมด ยังจะได้เงินเข้าอีกแปดหมื่นกว่า...

......

รุ่งขึ้น ในห้องสำนักงานแห่งหนึ่งของบริษัทก่อสร้าง ชายวัยกลางคนกำลังนั่งรอสัมภาษณ์งานอย่างกระสับกระส่าย

ชุดสูทที่เขาสวมใส่ไม่เพียงแต่แบบเก่า แถมยังใหญ่เกินอย่างเห็นได้ชัด ห้อย ๆ อยู่บนตัว ดูไปแล้วค่อนข้างตลกขบขัน

หลังจากรอเกือบครึ่งชั่วโมง ในทางเดินก็มีเสียงรองเท้าส้นสูง "ตุ๊บ ๆ" ดังมาในที่สุด

พร้อมกับเสียงกรอบแกรบนั้น ผู้หญิงสาวสวมแว่นตา มีกิริยาเย็นชาผลักประตูห้องสำนักงานเข้ามา

"ขอโทษนะคะ รอนานแล้ว" เสียงของผู้หญิงเย็นชา แม้ปากจะพูดคำขอโทษ แต่น้ำเสียงกลับไม่มีความละอายใจแม้แต่น้อย

ชายวัยกลางคนรีบลุกขึ้นยืนอย่างสุภาพ โค้งตัวเล็กน้อย บีบรอยยิ้มออกมาบนใบหน้า "ไม่เป็นไรครับ ผมก็ไม่ได้รอนานอะไร"

ผู้หญิงมองเขาสักครู่ เอ่ยถาม "คุณมาสัมภาษณ์ตำแหน่งบัญชีใช่ไหมคะ เคยมีประสบการณ์งานด้านนี้มาก่อนไหม"

"ครับ ก่อนหน้านี้มีสองปี..."

"คุณเคยติดคุกเหรอ!" เสียงอุทานประหลาดใจของผู้หญิงตัดบทชายวัยกลางคน

เธอวางใบสมัครในมือลง สีหน้าแปลก ๆ

เสียงดังนั้นทำให้คนที่เดินผ่านไปมาในทางเดินข้างนอกต่างหันมามองทางนี้กันหมด

ชายวัยกลางคนตาพลันแวววาบด้วยความตื่นตระหนก มือทั้งสองที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะกำแน่นโดยไม่รู้ตัว

ผู้หญิงตอนนี้เหมือนจะรู้สึกว่าพฤติกรรมเมื่อกี้ของตัวเองค่อนข้างไม่เหมาะสม จึงลุกขึ้นพูดคำขอโทษ แล้วปิดประตูกระจกห้องสำนักงาน

"ค... ครับ ผมเพิ่งออกจากคุกเมื่อวานนี้" ชายวัยกลางคนหายใจยาว พยายามปรับอารมณ์ของตัวเองให้ดี

"ขอถามหน่อยได้ไหมคะ สาเหตุที่เข้าคุกก่อนหน้านี้คืออะไร"

"เรื่องบัญชี... บัญชีมีปัญหานิดหน่อยครับ"

แม้ชายวัยกลางคนจะพูดค่อนข้างอ้อมค้อม แต่ผู้หญิงก็เข้าใจแล้ว ก็คือทำบัญชีปลอมนั่นเอง

ได้ยินสาเหตุที่เขาเข้าคุก ในดวงตาของผู้หญิงพลันแวววาบด้วยความยินดี ทัศนคติก็ไม่เย็นชาเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว

"ไม่ทราบว่าเรื่องค่าจ้าง ความต้องการของคุณเป็นอย่างไร"

ชายวัยกลางคนได้ยินดังนั้นก็ผงะ ยังไม่ได้ถามอะไรเลย ทำไมกระโดดไปคุยเรื่องค่าจ้างโดยตรงเร็วขนาดนี้ ไม่ค่อยเหมือนกับตอนหางานในอดีตเลย...

เขาลังเลครู่หนึ่งแล้วลองเอ่ยถาม "หก... หกพันหยวนได้ไหมครับ"

ผู้หญิงยิ้มพยักหน้า หยิบโทรศัพท์ลุกขึ้น "น่าจะไม่มีปัญหา กรุณารอสักครู่นะคะ ฉันจะโทรไปปรึกษาเจ้านายก่อน"

"ได้ครับ เชิญเลยครับ" ชายวัยกลางคนรีบตอบ

ไม่นานนัก ผู้หญิงก็กลับมาที่ที่นั่งด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

"เมื่อกี้ฉันปรึกษาเจ้านายแล้ว ความหมายของเจ้านายคือทุกเดือนจะจ่ายให้คุณหนึ่งหมื่นหยวน! แต่..."

......

อีกฟากหนึ่ง ฉีหยุนที่กำลังนอนหลับสนิทบนโซฟาถูกเสียงโทรศัพท์ดังปลุกให้ตื่น

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างงุนงง พบว่าเป็นเบอร์แปลกหน้าโทรเข้ามา ลังเลสักครู่ก็ยังรับสายขึ้นมา

"สวัสดีครับ ขอถามว่าคุณฉีหยุนใช่ไหมครับ" ทางปลายสายส่งเสียงผู้ชายมั่นคงมา

"นายเป็นใคร"

"อ๋อ อย่างนี้ครับ ผมเป็นเจ้าหน้าที่จากสมาคมการกุศลทั่วไปของเมือง เห็นว่าคุณทำการกุศลบางอย่างที่สถานสงเคราะห์เด็กเมื่อเร็ว ๆ นี้ พวกเราอยากเชิญคุณมาร่วมงานการกุศล ไม่ทราบว่าคุณสะดวกไหมครับ"

ฉีหยุนผงะเล็กน้อย ไม่คิดว่าข้อมูลของตัวเองจะรั่วไหลเร็วขนาดนี้

เขาทันทีหัวเราะเย็นในใจ เอ่ยเสียงเข้มขึ้น "นายโทรผิดแล้ว ฉันไม่ใช่ฉีหยุน"

พูดจบก็ไม่ให้โอกาสอีกฝ่ายพูด กดวางสายทันที พร้อมกับบล็อกเบอร์นั้นเสีย

"พวกนี้จมูกไวจริง ๆ..."

ลุกจากโซฟา ดื่มน้ำเย็นสักแก้วแล้ว ฉีหยุนจึงเริ่มดูข่าวกรองวันนี้

[ข่าวกรองวันนี้ 1 (ขาว): จางเหลียงเมื่อคืนในระหว่างพัวพันกับสมาชิกหญิงคนหนึ่ง บังเอิญได้ยินทางโทรศัพท์ของอีกฝ่ายพูดถึง อยากหาซื้อเหล้าเหมาโถวอายุสองขวดมอบให้พ่อทูนหัวที่กำลังจะครบเจ็ดสิบปีชาติ]

[ข่าวกรองวันนี้ 2 (ขาว): ร้านหยกเปิดใหม่ในตลาดหัวหลิงหยก มีหินหยกดิบที่มีมูลค่าเกินสิบหมื่นหยวนกำลังวางขาย]

ข่าวกรองสีขาวสองข่าวเหรอ

ระบบอัปเกรดมาหลายวันแล้ว กลับไม่เห็นข่าวกรองสีน้ำเงินสักครั้ง โอกาสนี้ต่ำจริง ๆ

แต่สิ่งที่เขาไม่คิดคือ จางเหลียงหนุ่มน้อยนี่เล่นสนุกดีนี่นา ไม่สนเพศเลยใช่ไหม

คิดครู่หนึ่งแล้ว ฉีหยุนก็ส่งข้อความไปหาจางเหลียง

"เมื่อคืนฉันบังเอิญเห็นนายกับผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ด้วยกัน ส่งเบอร์เธอมาให้ฉันหน่อย ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ"

อีกฝากหนึ่ง จางเหลียงวางแก้วน้ำที่แช่ผลเก๋ากี่กับผงโปรตีนลง จ้องมองหน้าจอโทรศัพท์อย่างตาโต

มันยังคอยสอดส่องฉันอยู่! แน่นอนว่ายังไม่ยอมปล่อยฉัน!

"นายกำลังสอดส่องฉันอยู่! นายต้องการอะไรกันแน่!" จางเหลียงหลังตึงเครียด รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง มือทั้งสองพิมพ์บนแป้นอย่างรวดเร็ว

ฉีหยุนหัวเราะเบา ๆ ส่ายหน้าอย่างทำอะไรไม่ถูก สถานการณ์แบบนี้ทำให้คนเข้าใจผิดง่ายจริง ๆ

"ไม่ได้สอดส่องนาย แค่บังเอิญเจอเฉย ๆ"

"นายโกหก! นายต้องวางแผนอะไรกับฉันแน่ ๆ!"

"อย่าพูดเยอะ รีบส่งมา!"

"133xxxx"

ในโรงแรมแห่งหนึ่ง จางเหลียงกอดเข่า หดตัวอยู่บนพื้น

หนุ่มสูงเกือบหนึ่งเมตรเก้า ตอนนี้ใบหน้าเต็มไปด้วยความอาลัย

เขาหันไปมองกองเงินสดที่พี่สาวสวี้ทิ้งไว้บนโต๊ะ คิ้วที่ขมวดแน่นก็คลายออกบ้าง

ก่อนหน้านี้พี่สาวสวี้ก็นัดเขาหลายครั้ง แต่เขาปฏิเสธทั้งหมด

ครั้งนี้เขาจริง ๆ แล้วไม่มีทางเลือก ถึงได้ติดต่อพี่สาวสวี้เอง

แต่เดิมเมื่อวานควรจะได้รับเงินเดือนแล้ว แต่เจ้านายติดต่อไม่ได้ตลอด

เขาไปที่ฟิตเนสดู คอมพิวเตอร์สำนักงาน อุปกรณ์ต่าง ๆ ถูกขนไปหมดแล้ว เขาถึงได้รู้ว่าเจ้านายหนีไปแล้ว

น่าเกลียดไอ้นั่นยังค้างเงินเดือนสองเดือนไม่จ่าย แถมเจ้าของบ้านก็คอยเร่งให้จ่ายค่าเช่าตลอด

ไม่มีทางอื่น พี่เหลียงจึงทิ้งศักดิ์ศรี ลงสู่วงการแล้ว...

แม้ในใจจะรู้สึกอับอายบ้าง แต่โชคดีที่พี่สาวสวี้ใจกว้างออกมือถือสา ก็นับว่าไม่เสียความพยายามเมื่อคืนของเขา...