บทที่ 65 เหล้าเหมาไถสำหรับพ่อทูนหัว

"ฮัลโหล..." เสียงผู้หญิงปลายสายฟังดูอ่อนปวกเปียก ราวกับกำลังเพลิดเพลินอยู่กับอะไรบางอย่าง

ฉีหยุนแค่ไอเบาๆ ล้างคอแล้วพูดว่า "สวัสดีครับ ผมได้ยินเพื่อนบอกว่าคุณต้องการหาซื้อเหล้าเหมาไถเก่าสองขวดใช่ไหมครับ"

"อืม? ใช่ค่ะ คุณมีของอยู่เหรอคะ"

"ถูกต้องครับ ผมมีของยุค 80 อยู่สองขวด ไม่ทราบว่าคุณสนใจไหมครับ"

ปลายสายอีกด้าน พี่เสวี่ยกำลังติดมาส์กหน้า เพลิดเพลินกับบริการสปาจากช่างนวด เมื่อได้ยินว่าเป็นเหล้าเหมาไถยุค 80 ดวงตาของเธอก็เปล่งประกายทันที

อีกไม่นานก็จะถึงงานฉลองวันเกิดครบ 70 ปีของพ่อทูนหัวเธอ เธอจำเป็นต้องเลือกของขวัญที่จะส่งถึงหัวใจพ่อทูนหัวได้จริงๆ

เธอรู้ว่าพ่อทูนหัวชอบดื่มเหล้า เลยตามหาอยู่เรื่อยๆ ช่วงนี้ว่าจะซื้อเหล้าดีๆ สักสองขวด

ถ้าครั้งนี้ทำให้พ่อทูนหัวพอใจได้ เธอก็จะมีโอกาสเอาชนะนักศึกษาสาวอายุน้อยพวกนั้น แล้วย้ายเข้าไปอยู่ในวิลล่าหลังนั้นได้...

"สนใจค่ะ! จะเรียกคุณว่าอะไรดีคะ"

"ผมชื่อฉีครับ"

"คุณฉี ไม่อย่างนี้นะคะ คุณเอาเหล้ามาด้วย เราคุยกันแบบพบหน้าดีกว่า คุณว่าไงคะ"

"ไม่มีปัญหาครับ คุณเลือกสถานที่เลยครับ" ฉีหยุนตอบรับอย่างง่ายดาย

......

วางสายแล้ว ฉีหยุนก็รีบเข้าไปในครัวเริ่มงาน ไม่นานเท่าไร ก็เตรียมอาหารเช้ามื้อมหัศจรรย์ให้ลูกสาวเรียบร้อย

พอทานอาหารเช้าเสร็จ พี่เผิงกับภรรยาก็มาถึงตรงเวลาพอดี

วันนี้พวกเขาวางแผนจะพาลูกๆ ไปเล่นที่สวนสนุก พอดีจะแวะพานวนนวนไปด้วยในตัว ช่วยดูแลให้หน่อย พอฉีหยุนจัดการเรื่องของเขาเสร็จแล้วค่อยไปเจอกัน

จัดการลูกสาวเรียบร้อยแล้ว ฉีหยุนหาถุงผ้าใบมาใบหนึ่ง ระมัดระวังใส่เหล้าเหมาไถทั้งสองขวดลงไป จากนั้นสวมเสื้อแจ็คเก็ตออกตรงไปยังร้านกาแฟที่พี่เสวี่ยบอกไว้

สถานที่นัดพบของทั้งคู่ไม่ไกลนัก แท็กซี่ไปแค่สิบกว่านาทีก็ถึง

อาจเป็นเพราะเป็นช่วงเช้า ข้างในร้านกาแฟจึงดูเงียบเหงาทีเดียว

ฉีหยุนผลักประตูกระจกเข้าไป มองรอบๆ ก็เห็นหญิงสาวที่นั่งอยู่มุมห้อง

เธอสวมเสื้อโค้ทขนสัตว์ ผิวขาวเนียน ดูอายุประมาณยี่สิบแปดเก้าปี ร่างกายเล็ดลอดกลิ่นอายของคนมีฐานะ

ขาเรียวสวยงามไขว้ห้างอย่างสง่างาม ถุงน่องบนขาดูหรูหรา ยังปักตัวอักษรอยู่ด้วย ดูเหมือนจะแพงพอสมควร

ฉีหยุนแสดงสีหน้าสงบ ก้าวเดินเข้าไปหา เอ่ยปากถามอย่างสุภาพว่า "ขอโทษครับ คุณเสวี่ยใช่ไหมครับ"

สวี่เชียนเงยหน้าขึ้น สายตาพิจารณาฉีหยุนไปมา แววตาแวบประหลาดใจเล็กน้อย

ก่อนหน้านี้เธอยังคิดว่าคนที่มีเหล้าแบบนี้แล้วยอมเอามาขายก็น่าจะเป็นพ่อค้าคนกลางสิบปาก

ไม่คิดว่าผู้ชายตรงหน้าจะไม่เหมือนที่คิด ยิ่งกว่านั้นสายตาที่เขามองมาก็บริสุทธิ์มาก ร่างกายเล็ดลอดกลิ่นอายความสง่างามแบบนักปราชญ์ที่สงบนิ่ง

"คุณฉี สวัสดีค่ะ" สวี่เชียนลุกขึ้นยืน ยื่นมือออกมาเอง ใบหน้าแย้มรับด้วยรอยยิ้มที่พอดีพอประมาณ

ทั้งสองจับมือกันเบาๆ แล้วแยกนั่งลง

"เพราะฉันไม่ค่อยเข้าใจเรื่องเหล้าเท่าไร เลยเชิญอาจารย์มาช่วยดูให้หน่อยค่ะ รบกวนคุณฉีอย่าถือสาอะไรนะคะ" สวี่เชียนพอนั่งลงก็แสดงสีหน้าขอโทษเล็กน้อย ชี้ไปที่ชายชราโต๊ะข้างๆ พูด

ฉีหยุนพยักหน้าเล็กน้อย วางถุงผ้าที่ใส่เหล้าไว้บนโต๊ะ พูดเบาๆ ว่า "เข้าใจครับ ดูก่อนเลยครับ"

สวี่เชียนเห็นอีกฝ่ายไม่ติดใจ จึงพยักหน้าให้ชายชราข้างๆ เป็นสัญญาณให้เข้ามาตรวจสอบ

ชายชราค่อยๆ ลุกขึ้น เดินมายังโต๊ะ หยิบเหล้าเหมาไถทั้งสองขวดออกจากถุงผ้า จากนั้นหยิบไฟฉายแบบพกพาขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋า ส่องไปที่ตัวขวดเริ่มตรวจสอบอย่างละเอียด

สายตาของเขาเคลื่อนไหวไปมาบริเวณรายละเอียดอย่างป้ายกำกับตัวขวด ฝาขวด ไม่พลาดแม้แต่จุดเดียว

ขวดเหล้าเหมาไถยุค 80 ปากขวดจะมีแผ่นปิดผนึก ในช่วงแรกๆ จะเป็นแผ่นพลาสติกใส ช่วงหลังๆ จะมีแผ่นปิดผนึกสีแดง

เหล้าของแท้แผ่นปิดผนึกจะมีเนื้อสม่ำเสมอ ตรงปิดผนึกเรียบเสมอกัน มีรอยยับและรอยหดตัวตามธรรมชาติ

เหล้าปลอมแผ่นปิดผนึกอาจมีเนื้อหยาบ การปิดผนึกไม่เรียบร้อย รอยยับดูไม่เป็นธรรมชาติ

ตรวจสอบรอบหนึ่งไม่พบปัญหาอะไร เขาจึงดูวันที่ผลิตและข้อมูลล็อตบนตัวขวดเพื่อเปรียบเทียบอย่างละเอียด

ครู่ใหญ่ผ่านไป ชายชราวางขวดเหล้าลง พยักหน้าเบาๆ ให้สวี่เชียน "เหล้าทั้งสองขวดนี้น่าจะเป็นของแท้ และเก็บรักษาได้ดีมาก อายุก็ตรงกันด้วย"

สวี่เชียนได้ยินคำพูดของชายชรา ใบหน้าก็แสดงรอยยิ้มพึงพอใจ ก้อนหินในใจก็ตกลงไป

เธอหันมามองฉีหยุนพูดว่า "คุณฉี เหล้าทั้งสองขวดนี้คุณตั้งใจจะขายเท่าไรคะ"

ฉีหยุนใคร่ครวญเล็กน้อย ค่อยๆ เอ่ยปากว่า "คุณเสวี่ยครับ เหล้าเหมาไถอายุและคุณภาพแบบนี้หายากในตลาดนะครับ ผมก็ไม่อ้อมค้อมแล้วกัน ราคาตายตัวสิบหมื่นหยวน คุณว่าไงครับ"

สวี่เชียนฟังแล้วไม่ได้ตอบทันที แต่หันไปมองชายชราข้างๆ

ชายชราขมวดคิ้วเล็กน้อย คิดแป็บหนึ่งแล้วพยักหน้าเบาๆ

ราคานี้สูงไปหน่อย แต่ช่วยไม่ได้ ของแบบนี้ในตลาดถือเป็นของหายาก สามสี่หมื่นหยวนต่อขวดเป็นแค่ราคาต่ำสุดเท่านั้น ส่วนราคาสูงสุดเท่าไร ก็ดูที่ผู้ซื้อชอบมากแค่ไหน

สวี่เชียนได้คำตอบแล้วก็ไม่ได้ต่อรองราคาอีก รีบหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า พูดกับฉีหยุนว่า "ไม่เป็นไรค่ะ คุณฉีช่วยบอกเลขบัญชีธนาคารให้ฉันหน่อยค่ะ ฉันจะโอนเงินให้ตอนนี้เลย"

ฉีหยุนจึงบอกเลขบัญชีธนาคารของเขาให้ สวี่เชียนชำนาญในการโอนเงินบนโทรศัพท์

ไม่นานนัก โทรศัพท์ของฉีหยุนก็ได้รับข้อความแจ้งเตือน 'บัญชีธนาคารก่อสร้างหมายเลข 9231 รับเงินเข้า 100,000 หยวน'

"คุณเสวี่ยครับ ยินดีที่ได้ร่วมงานครับ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับ" ฉีหยุนเอาโทรศัพท์ใส่กระเป๋า ลุกขึ้นลาออกมา

สวี่เชียนสายตาเป็นประกาย ใบหน้าแย้มรอยยิ้มเล็กน้อย "ค่ะ! หวังว่าภายหน้าจะได้มีโอกาสร่วมงานกับคุณฉีอีกนะคะ!"

ออกจากร้านกาแฟแล้ว ฉีหยุนก็เรียกแท็กซี่ตรงดิ่งไปยังตลาดหยก

วันนี้เป็นวันสุดท้ายของวันหยุดตรุษจีนตามกฎหมาย แต่คนส่วนใหญ่กลับมาทำงานตั้งแต่เช้ามากแล้ว

แม้ตลาดหยกจะไม่คึกคักเหมือนวันธรรมดา แต่ก็ยังมีร้านค้าไม่น้อยที่เปิดทำการ

ที่นี่ร้านขายหยกหยาบไม่มีมาก ฉีหยุนถามทางนิดหน่อยก็รู้ข่าวร้านเปิดใหม่ที่มีในข้อมูล

เจ้าของร้านเป็นชายวัยกลางคนชาวอุยกูร์ เคราเครงทั่วหน้าตามมาตรฐาน หมวกสักหลาดเล็กๆ ก็ไม่พลาด

พอเห็นฉีหยุนหยุดอยู่หน้าแผง รีบทักทายอย่างกระตือรือร้นด้วยภาษาจีนกลางที่มีสำเนียงว่า "เพื่อน มาดูกันสิครับ หยกหยาบที่นี่เพิ่งส่งมาจากยูนนานใต้ คุณภาพดีมากเลย!"

ฉีหยุนยิ้มอย่างสุภาพ สายตาเคลื่อนอย่างรวดเร็วไปบนก้อนหินใหญ่เล็กบนแผง

ชั่วครู่ผ่านไป สายตาของเขาจับจ้องไปที่ก้อนหยกหยาบขนาดพอกำมือ

ฉีหยุนหยิบก้อนหยกหยาบนั้นมาถือในมือ หยิบไฟฉายที่ซื้อมาจากหน้าประตูตลาดเมื่อครู่ออกมาจากกระเป๋า เปิดไฟแล้วเอามาส่องใกล้ๆ ก้อนหินแสร้งทำเป็นดู

แสงไฟส่องผ่านผิวหยกหยาบ พอจะมองเห็นรัศมีสีเขียวบางๆ อยู่ข้างใน หยกหยาบแบบนี้ที่มองเห็นเนื้อเขียวนิดหน่อยได้ มักจะราคาแพงกว่าเสมอ

"เพื่อน ของดีใช่ไหมครับ เป็นหยกหยาบเมียนมาของแท้เลย เมื่อสองวันก่อนมีคนมาตัดหยกที่นี่ได้ก้อนหนึ่ง ขายได้สามสิบกว่าหมื่นเลย!"

"วันนี้ยังไม่เปิดขายเลย ถ้าพี่จะเอาก็ลดให้"

เจ้าของร้านพูดพล่ามข้างๆ กลัวจะพลาดลูกค้าคนนี้