บทที่ 66 ปาร์ค จีฮง

"ก้อนหินนี้ราคาเท่าไหร่"

ฉีหยุนถามพลางวางก้อนหินดิบนั้นลงข้างๆ อย่างไม่แยแส ก่อนจะหยิบก้อนหินดิบอีกก้อนหนึ่งข้างๆ ขึ้นมาดูอย่างจริงจัง

คนที่ตลาดหยกแห่งนี้แม้จะดูหน้าตาซื่อสัตย์ แต่จริงๆ แล้วทุกคนเป็นนักแสดงมากฝีมือกันทั้งนั้น

ตอนที่เขามาครั้งก่อนก็เคยเห็นฝีมือการแสดงอันยอดเยี่ยมของพวกเขาแล้ว จึงไม่แสดงความตั้งใจออกมาชัดเจน

เจ้าของแผงถูมือ ใบหน้ายิ้มแฉ่ง "คุณครับ ก้อนหินนี้ของดี แปดหมื่นหยวนให้เลย!"

ฉีหยุนได้ยินราคานี้ก็หัวเราะเบาๆ ไอ้หมอนี่มีดสับคมจริงๆ

แม้เขาจะไม่รู้เรื่องหินดิบเลย แต่ก้อนหินนี้ระบบบอกว่ามีมูลค่าแค่สิบหมื่นหยวนเท่านั้น

ในสภาพที่ยังไม่ได้เปิดหน้าต่าง ฝ่ายตรงข้ามกล้าเรียกราคาแปดหมื่น เห็นได้ชัดว่าอยากกรีดเขาอย่างจัง

ฉีหยุนโบกมือ แล้วเงยหน้าขึ้น "อย่าพูดเพ้อเจ้อ บอกราคาจริงมาเลย"

เจ้าของแผงยังคงยิ้มแต่แววตาแวบวาบด้วยเล่ห์เหลี่ยม "คุณครับ ราคาจริงแล้วนะ คุณดูของดีแล้ว ผมลูบอกให้ราคาตามมโนธรรมแล้ว"

"สองหมื่น!" ฉีหยุนไม่อ้อมค้อม บอกราคาที่เขาคิดไว้ในใจทันที

เจ้าของแผงได้ยินราคาสองหมื่นก็ทำหน้าลำบากขึ้นมาทันที คิ้วขมวดจนแทบจะหนีบยุงตาย

"อ๊ะ ไม่ได้ ไม่ได้ ขาดทุนนะคุณ เพิ่มราคาหน่อยเถอะ"

ฉีหยุนจ้องเขาอยู่ครู่หนึ่ง พยายามแยกแยะความจริงเท็จในคำพูดของเขา แต่ใบหน้าซื่อสัตย์นั้นไม่มีร่องรอยให้จับได้เลยสักนิด

จึงถอนหายใจ พูดเสียงต่ำ "เพิ่มให้อีกสองพันหยวน สองหมื่นสองพัน!"

แต่เจ้าของแผงได้ยินแล้วก็ยังคงส่ายหน้าอยู่ "ไม่ได้นะคุณ ถอยหลังไม่ได้แล้ว!"

"วันนี้ยังไม่ได้เปิดร้านเลย ให้เกียรติคุณเจ็ดหมื่นหยวน! ราคาจริงแล้วนะ!"

ฉีหยุนเห็นท่าทางนี้ก็ขมวดคิ้วขึ้นมาเช่นกัน

ดูท่าทางแล้วคงตกลงกันไม่ได้

ขณะที่เขากำลังคิดว่าจะเพิ่มราคาอีกหรือไม่ ทันใดนั้นเสียงที่คุ้นหูก็ดังขึ้นข้างหู

"ทุกคนครับ พอดีพ้นปีใหม่ไปแล้ว วันนี้ผมพาทุกคนมาเดินตลาด ได้ยินว่าสองวันนี้มีของเข้ามาใหม่ เราลองดูกันว่าจะเจอของดีไหม..."

ฉีหยุนมองไปตามเสียง เห็นคนมือหนึ่งถือขาตั้งโทรศัพท์ อีกมือถือเปาะบุ๊กสองอัน กำลังพูดกับหน้าจอโทรศัพท์อย่างได้ใจความ

นี่ไม่ใช่สตรีมเมอร์ที่เจอตอนมาซื้อหยกที่นี่ครั้งก่อนเหรอ?

ฉีหยุนนึกขึ้นได้ มีความคิดขึ้นมาทันที

ต่างวงการต่างภูเขา เรื่องของมืออาชีพต้องให้มืออาชีพจัดการ

เขาจึงไม่เสียเวลาพูดกับเจ้าของแผงต่อ ก้าวเท้าตรงไปหาสตรีมเมอร์คนนั้นทันที

"โอ้ย นี่ไม่ใช่พี่คนที่แล้วเหรอ! วันนี้มาหาหยกอีกแล้วเหรอครับ?" สตรีมเมอร์จำฉีหยุนได้ทันที ทักทายอย่างกระตือรือร้น

ฉีหยุนก็ยิ้มตอบ "เออ ครับ พอดีมีเรื่องอยากคุยกับคุณหน่อย" พูดพลางชี้ไปที่โทรศัพท์ที่กำลังสตรีม

สตรีมเมอร์เข้าใจทันที หันไปพูดกับกล้องอย่างขออภัย "ขอโทษนะครับทุกคน เจอคนรู้จัก รอผมสักครู่นะ"

พูดจบก็เลื่อนขาตั้งโทรศัพท์ไปไว้ข้างๆ

"มีอะไรครับพี่ พูดมาเลย"

ฉีหยุนมองไปที่แผงเมื่อกี้ แล้วกระซิบบอกสตรีมเมอร์

สตรีมเมอร์ฟังแล้วก็ยิ้มเบาๆ "พี่ยังไม่รู้เหรอ ในตลาดนี้มีคนขายหินดิบมรกตแค่สองแผง อีกแผงหนึ่งเป็นของพี่ชายเขา พวกคุณหน้าใหม่ต่อราคาไม่ลงเป็นเรื่องปกติ"

"ผมไปจัดการให้ไม่มีปัญหา แต่กฎของผมคุณรู้นะ"

ฉีหยุนตอบทันทีไม่รีรอ "ได้ ไม่มีปัญหา"

ได้รับคำตอบที่แน่นอนแล้ว สตรีมเมอร์ยิ้มอย่างมั่นใจ "เอาล่ะ ดูผมก็แล้วกัน"

ทั้งสองเดินกลับไปที่แผงเมื่อกี้อีกครั้ง

เจ้าของแผงเห็นสตรีมเมอร์ก็ยิ้มกว้างทันที ทักทายอย่างกระตือรือร้น "คุณปาร์ค ของใหม่เพิ่งมาเมื่อวานดูหน่อยสิ"

ปาร์ค จีฮงพยักหน้าให้ แล้วสายตาตกไปที่ก้อนหินดิบที่ฉีหยุนหยิบมา

ดูได้ว่าเขาคงไม่ได้เชี่ยวชาญแค่หยก แต่น่าจะรู้เรื่องหินดิบมรกตด้วย

เขารับก้อนหินมาส่องดูใต้แสงไฟ แล้วหันมาดูฉีหยุน ใบหน้าแสดงความประหลาดใจเล็กน้อย "สายตาพี่ดีจริงนะ ก้อนหินนี้มีโอกาสมาก"

ต้องรู้ว่าหินดิบมรกตนี้ ก็เหมือนกับหยก

นอกจากหยกแท่งที่เป็นเมล็ดแล้ว หินแบบที่ยังไม่ได้เปิดหน้าต่างอย่างนี้ แค่มองจากภายนอกยากที่จะตัดสินได้แม่นยำว่าข้างในดีหรือไม่ดี มีองค์ประกอบของการเสี่ยงโชคสูง

แต่ก้อนหินดิบที่เขาถืออยู่นี้ ถ้าส่องดูยังเห็นเงาสีเขียวเล็กน้อยอยู่ อย่างน้อยจะไม่ได้ออกมาเป็นแค่ก้อนหินล้วนๆ

ส่วนว่าเปิดออกมาแล้วมีค่าแค่ไหน ก็ต้องดูโชคกันแล้วล่ะ

"เฮ้ ผมไม่รู้เรื่องพวกนี้หรอก แค่มองดูแล้วรู้สึกว่าก้อนหินนี้ถูกตา" ฉีหยุนยิ้มถ่อมตัว

ปาร์ค จีฮงพยักหน้า แล้วเปิดปากกับเจ้าของแผงทันที "อาดาซี พี่คนนี้เป็นเพื่อนผม ชอบใจก้อนหินนี้แล้ว ขายสองหมื่นห้าพันให้ผม เป็นไงล่ะ?"

เจ้าของแผงได้ยินราคาที่ปาร์ค จีฮงเสนอ สายตาสลับไปมาระหว่างสองคน ใบหน้าลังเลอยู่บ้าง

ปาร์ค จีฮงเห็นเช่นนั้น ยื่นมือขวาออกไป เสียงมีแรงเร้า "เร็วๆ เข้า ตกลงเถอะ ราคาถูกต้องแล้ว ทุกปีผมซื้อหินจากแผงพี่น้องคุณเท่าไหร่แล้ว ไม่ให้เกียรติเหรอ?"

เจ้าของแผงได้ยินดังนั้น ใบหน้ายิ่งกระอักกระอ่วน ราคาสองหมื่นห้าเขาได้กำไรน้อยมาก ขายแบบนี้ไปรู้สึกไม่ยอมใจนัก

แต่เขาก็ไม่อยากทำให้ลูกค้าใหญ่ต่อหน้าขุ่นเคืองใจ คิดไปคิดมา สุดท้ายก็พยักหน้าตกลง

จึงยื่นมือออกมา ตบมือกับอีกฝ่ายแรงๆ "คุณปาร์ค ให้เกียรติคุณแล้วกัน!"

ปาร์ค จีฮงยิ้มพอใจ "อ่า ถูกแล้ว ไว้ซื้อหินกับคุณบ่อยๆ นะ"

พูดจบก็ส่งก้อนหินดิบนั้นให้ฉีหยุน

ฉีหยุนก็ไม่พูดมาก หยิบโทรศัพท์ออกมาทันที โอนเงินสองหมื่นห้าพันให้เจ้าของแผง

เก็บหินเข้ากระเป๋าแล้ว ตามปาร์ค จีฮงไปข้างๆ แล้วโอนค่าคอมมิชชันสองพันห้าร้อยให้เขา เท่ากับว่าก้อนหินดิบมรกตนี้ใช้เงินไปสองหมื่นเจ็ดพันห้าร้อยหยวน

"เอาล่ะครับพี่ ครั้งหน้ามีเรื่องแชทหาผมตรงไลน์ได้เลย" ปาร์ค จีฮงยืนยันว่าได้เงินแล้ว ยิ้มกว้างขึ้น "อ้อ ครั้งนี้ยังจะเปิดหินไหมครับ?"

ฉีหยุนคิดแล้ว ส่ายหน้ายิ้มๆ "เดี๋ยวยังมีธุระ วันนี้ยังไม่เปิดก่อนละกัน"

ถ้าเขาบอกจะเปิด ฝ่ายนั้นก็คงจะตามมาไลฟ์อีกแน่ๆ

เมื่อสองสามวันก่อนเพิ่งเปิดหยกเหอเทียนได้แสนหยวน วันนี้ถ้าเปิดมรกตได้แสนหยวนอีก โชคดีเกินไปแล้วใช่ไหมล่ะ?

ฉีหยุนจึงปฏิเสธไปก่อน รอออกไปแล้วค่อยหาร้านเปิดเอง

ปาร์ค จีฮงก็ไม่ได้พูดอะไรเพิ่ม ทักทายแล้วก็จากไปก่อน

รอฝ่ายนั้นเดินไปไกลแล้ว ฉีหยุนก็หันหลังออกจากตลาดหยก

ฝั่งตรงข้ามถนนมีร้านเปิดหินเรียงรายอยู่ เขาหาร้านของคนฮั่นแบบสุ่มเข้าไปร้านหนึ่ง

ในร้าน เสียงเครื่องจักรดังก้องอยู่ อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นฝุ่นหิน

ชายหนุ่มผิวคล้ำคนหนึ่งกำลังมุ่งมั่นใช้เครื่องตัด ข้างๆ มีกองหินที่ตัดไปแล้วกองอยู่

ฉีหยุนเดินเข้าไปหน้า หยิบก้อนหินดิบออกจากกระเป๋าวางบนโต๊ะ

"พี่ครับ ช่วยเปิดก้อนหินนี้ให้หน่อย"

ชายหนุ่มผิวคล้ำหยุดงานในมือ เงยหน้าขึ้นมา สายตาเหลือบผ่านฉีหยุน แล้วตกไปที่ก้อนหินดิบนั้น

เขายื่นมือที่เต็มไปด้วยตาปลาออกมา หยิบก้อนหินดิบขึ้นมาส่องดูแสงไฟอย่างพิถีพิถัน แล้วพูดเสียงจืดชา "เปิดหน้าต่างห้าสิบ ส่วนอื่นคิดแยก"