บทที่ 67 ผิดหวังสุดๆ

มีประสบการณ์จากการตัดหยกเหอเถียนครั้งก่อน ฉีหยุนก็เข้าใจขั้นตอนการตัดหินทั้งหมดพอสมควร

หินแบบที่เปลือกหุ้มทั้งก้อนแบบนี้ ก่อนอื่นต้องเจาะหน้าต่างดูสถานการณ์โดยทั่วไปใต้เปลือก ดูว่ามีค่าพอที่จะตัดต่อไปหรือไม่

ถ้าเจาะหน้าต่างแล้วด้านในยังดูไม่เลว ก็ปอกเปลือกออกทั้งหมด แล้วจึงวางแผนว่าจะตัดยังไงและตัดตรงไหน เพื่อรักษามูลค่าของหินไว้ให้มากที่สุด

แต่ถ้าเจาะหลายจุดแล้วยังไม่เห็นเนื้อ ก็อาจไม่จำเป็นต้องเสียเวลาและแรงต่อแล้ว เอาเครื่องตัดมาฟันเลยจะได้รู้ผล

หนุ่มผิวคล้ำคนนี้แม้ดูอายุไม่มาก แต่ฝีมือกลับชำนาญมาก เครื่องเจียรในมือเขาหมุนไปมาอยู่เรื่อย ไม่นานก็เจาะช่องเล็กๆ ออกมาได้แล้ว

เขาหยุดมือ หยิบไฟฉายแรงสูงข้างๆ ขึ้นมาส่องเข้าไปที่ช่องนั้น มองเห็นเส้นสีหยกจางๆ และไม่มีรอยแตกชัดเจน

จากนั้นเครื่องเจียรก็ทำงานอีกครั้ง ทำท่าทางเดิมเจาะอีกช่องที่ด้านหลัง สภาพก็ใกล้เคียงกับช่องแรก

"จะใช้เครื่องตัดลวดไหมครับ" เห็นเนื้อหินที่เจาะออกมายังไม่เลว มีโอกาสทำกำไลได้ หนุ่มจึงเงยหน้าขึ้นมองฉีหยุนถาม

ฉีหยุนพยักหน้ารับเบาๆ "ได้"

"ค่าแรงห้าร้อยหยวน"

ราคานี้ก็ใกล้เคียงกับร้านที่ตลาดหยกครั้งก่อน ฉีหยุนจึงตอบรับอย่างสบายใจ "ไม่มีปัญหา"

หนุ่มคนนี้ค่อนข้างเงียบ ตกลงราคาเสร็จแล้วก็ไม่พูดอะไรเพิ่ม หยิบเครื่องเจียรขึ้นมาใหม่ ระมัดระวังปอกเปลือกหินที่เหลือออกให้หมด

ชั่วโมงกว่าผ่านไป แผ่นหยกสามชิ้นที่เนื้อแวววาว พร้อมเศษหินบางชิ้นถูกหนุ่มใส่ถุงพลาสติกส่งมาให้

ฉีหยุนจ่ายเงินเสร็จ รับถุงจากมือหนุ่ม ยังไม่วางใจจึงหุ้มอีกชั้นนึง จึงถือถุงออกจากที่นั่น

ห่างจากที่นี่สองสามร้อยเมตรตรงอีกถนนหนึ่งมีร้านหยกจำนวนมาก ร้านพวกนี้ไม่ได้แค่ขายเท่านั้น แต่ยังรับซื้อวัตถุดิบด้วย

ฉีหยุนตั้งใจจะไปถามราคาฝั่งนั้น ถ้าเหมาะสมก็ขายเลย

ไม่นานเขาก็มาถึงร้านแรกที่ปากซอย ร้านขนาดไม่ใหญ่ มีเนื้อที่แค่หกเจ็ดสิบตารางเมตรเท่านั้น วางตู้กระจกสามตู้ ข้างในจัดวางก้อนหยกอยู่บ้าง

ฉีหยุนไม่พูดมาก หยิบแผ่นหยกหลายชิ้นจากถุงพลาสติกออกมาให้เจ้าของร้านดูทันที

"ความใสนี่ดีนะ สีก็สวย แค่ลายนี่มีตำหนิอยู่หน่อย" เจ้าของร้านดูไปพึมพำไป จากนั้นเขาเงยหน้าขึ้นมองฉีหยุน ดวงตาแวววาวด้วยความเฉียบแหลม

ฉีหยุนรู้สึกตึงขึ้นมา รู้สึกได้ถึงเจตนาของอีกฝ่ายที่อยากกดราคา จึงถามตรงๆ "เจ้าของครับ บอกราคามาเลยครับ"

เจ้าของร้านคิดแป๊บหนึ่งแล้วพูด "เจ็ดหมื่นหยวน นี่เป็นราคาสูงสุดที่ผมออกได้แล้ว"

ฉีหยุนฟังแล้วก็ส่ายหน้ายิ้มๆ ปฏิเสธ "ไม่เอาละครับ ผมไปดูที่อื่นต่อดีกว่า"

เจ้าของร้านก็ไม่ได้ห้าม เอาแผ่นหยกใส่กลับเข้าถุงส่งคืนมา

ฉีหยุนหันกลับออกจากร้าน เดินไปร้านต่อไป

แต่หลังจากถามร้านไปหกเจ็ดแห่ง ผลลัพธ์ที่ได้กลับทำให้เขาผิดหวังมาก ร้านเหล่านี้ให้ราคาต่ำกว่าที่เขาคาดหวังไว้มาก

แม้แต่ร้านแรกที่เสนอเจ็ดหมื่นหยวนยังดีกว่าเสียอีก

ฉีหยุนก็เลยไม่ยอมขาย คิดไปคิดมา เขารู้สึกว่าเรื่องนี้น่าจะมีอะไรแอบแฝง

เขาจึงหาไวแชทของสือเฟิงออกมา ส่งรูปถ่ายแผ่นหยกหลายภาพที่ถ่ายไว้ก่อนหน้านี้ให้อีกฝ่าย ถามว่าเขารับไหม

สือเฟิงตอบกลับมาเร็วมาก "พี่ชาย ของดีมากเลย แต่ผมไม่มีลูกค้าด้านนี้ เลยรับไม่ได้นะ แต่ผมมีเพื่อนทำธุรกิจเครื่องประดับโดยเฉพาะ ผมช่วยถามให้"

"ได้ ขอบคุณนะ" ฉีหยุนตอบกลับ

เมื่อขายไม่ได้ชั่วคราว เขาจึงตัดสินใจเอาของกลับบ้านไว้ก่อน จะได้ไม่หาย

......

วันนี้เป็นวันที่เจ็ดแล้ว สวนสนุกแน่นไปด้วยผู้คน พ่อแม่หลายคนใช้โอกาสช่วงวันหยุดสุดท้ายพาลูกออกมาผ่อนคลาย

ฉีหยุนถือถุงขนาดใหญ่เต็มไปด้วยของทานเล่นและเครื่องดื่ม ไปหาลูกสาวตัวเองที่บริเวณพักผ่อนทางทิศตะวันออกของสวนสนุก พร้อมกับครอบครัวของเผิงเกอ

"พี่สะใภ้ลำบากแล้วนะ กินอะไรเร็วๆ" ฉีหยุนยิ้มเต็มหน้าทักทายเผิงเฟยและคนอื่นๆ หยิบอาหารในถุงออกมาวางบนโต๊ะ

นวนหนวนเห็นพ่อมาแล้ว วิ่งมาอย่างร่าเริง กอดขาฉีหยุน เงยหน้าเล็กๆ ถามว่า "พ่อคะ! ทำไมมาช้าจัง หนูหิวแล้ว"

ฉีหยุนย่อตัวลง ลูบแก้มลูกสาว พูดด้วยน้ำเสียงเสียใจ "ขอโทษนะนวนหนวน พ่อมีธุระเลยมาช้า พ่อซื้อพิซซ่าที่นวนหนวนชอบมาด้วย กินเร็วๆ เลย"

เด็กน้อยได้ยินว่ามีพิซซ่าที่ตัวเองชอบ ดวงตาสว่างวาวทันที ปล่อยขาที่กอดฉีหยุน กระโดดโลดเต้นกลับไปที่โต๊ะ เริ่มแทะกินทันที

ซ่งเสี่ยวจิงภรรยาของเผิงเกอก็ลุกขึ้นยืน ขณะที่หยิบอาหารให้ลูกๆ ก็ยิ้มๆ พูดว่า "ฉีหยุน ฉันเห็นนวนหนวนมีชีวิตชีวามากกว่าเมื่อก่อนเยอะ เด็กคนนี้ชอบอยู่กับเธอจริงๆ"

ฉีหยุนได้ยินคำพูด ใบหน้าแสดงรอยยิ้มอุ่นใจ สายตาอ่อนโยนมองไปที่ลูกสาว "เด็กคนนี้ผูกพันกับผมตั้งแต่เล็กๆ เฮ้อ สองปีก่อนก็เป็นเพราะไม่มีทางเลือก ปล่อยให้เธอเจ็บปวด"

"ผ่านไปแล้ว ตอนนี้ลูกสาวอยู่ดีก็พอ" เผิงเกอตบไหล่ฉีหยุนปลอบ

"ใช่แล้ว ฉีหยุนเธอก็ลำบากมาหลายปีเหมือนกัน ถ้าดูแลลูกไม่ไหวก็ส่งมาที่บ้านพี่สะใภ้ พี่สะใภ้ช่วยดูแลให้" ซ่งเสี่ยวจิงก็พูดเสริมข้างๆ

ฉีหยุนยิ้มพยักหน้า "ได้เลย ตกลงแล้วนะ ถึงตอนนั้นอย่าบ่นว่าเด็กเยอะจนเบื่อล่ะ"

ซ่งเสี่ยวจิงเหลือบตาใส่เขา แล้วโอบนวนหนวนเข้าในอ้อม พูดด้วยเสียงอ่อนหวาน "ป้าไม่เบื่อนวนหนวนหรอก นวนหนวนเป็นเด็กดีที่สุด ใช่มั้ย"

เด็กน้อยได้ยินคำของซ่งเสี่ยวจิง ใบหน้าแย้มยิ้มหวานๆ เธอโอบคอเธอ พูดอย่างเอ็นดู "ป้าดีที่สุดเลย นวนหนวนชอบป้ามากที่สุด"

เผิงเกออยู่ข้างๆ เห็นแล้วก็หัวเราะ "ดูปากหวานยังกะทาน้ำผึ้งมาเลย"

ทุกคนต่างถู