บทที่ 68 ข้อมูลสีน้ำเงิน! มาแล้วในที่สุด!

【ข้อมูลประจำวันข้อที่ 1 (สีน้ำเงิน): กรมศุลกากรจะประกาศว่าวันนี้เวลาเที่ยงจะมอบหมายให้สำนักงานประมูลในท้องถิ่นจัดงานประมูลแบบออฟไลน์ โดยในงานมี 'ชามเคลือบขาวหวานแกะสลักลายมังกรสมัยหยงเล่อแห่งราชวงศ์หมิง' ชิ้นหนึ่งถูกระบุว่าเป็นของเลียนแบบจากราชวงศ์ชิง แต่มูลค่าที่แท้จริงสูงกว่าหนึ่งล้านหยวน】

【ข้อมูลประจำวันข้อที่ 2 (สีแดง): ร้านค้าหมายเลข A-118 ในย่านชิงเหอวาน ถนนเซิงหลี่ เขตใหม่กำลังให้เช่า ตรงข้ามถนนคือ 'โรงพยาบาลเทียนซานซุนเต๋อ' ซึ่งกำลังเจรจาเรื่องการซื้อกิจการกับ 'โรงพยาบาลกลาง' เมื่อการซื้อกิจการเสร็จสิ้น 'โรงพยาบาลเทียนซานซุนเต๋อ' จะกลายเป็นสาขาของ 'โรงพยาบาลกลาง'】

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉีหยุนจ้องมองหน้าจอโปร่งแสงลอยอยู่ตรงหน้าแล้วขยี้ตาอย่างแรง

ข้อมูลสีน้ำเงิน! มาแล้วในที่สุด!

หัวใจเขาเต้นเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว สายตาจับจ้องเนื้อหาข้อมูลอย่างแน่วแน่ ความปีติยินดีท่วมท้นหัวใจ

รอมานานขนาดนี้ในที่สุดก็ได้ข้อมูลสีน้ำเงินสักทีหนึ่ง และยังเป็นข้อมูลที่มีมูลค่าสูงกว่าหนึ่งล้านหยวนอีกด้วย

เมื่อหันมามองข้อมูลสีแดง ข่าวสารเกี่ยวกับร้านค้าให้เช่าและการซื้อกิจการของโรงพยาบาลก็ทำให้เขาได้กลิ่นโอกาสทางธุรกิจเช่นกัน

หากวางแผนล่วงหน้าได้ เมื่อการซื้อกิจการของโรงพยาบาลเสร็จสิ้น มูลค่าของร้านค้านั้นก็อาจพุ่งสูงขึ้นอย่างมาก

ฉีหยุนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามทำให้ตัวเองสงบลง สมองเริ่มคิดอย่างรวดเร็ว

วันนี้มีเรื่องต้องทำหลายอย่าง นัดซือเฟิงไว้เวลาสิบโมงครึ่งเพื่อทำธุรกรรมแผ่นหินดิบที่ร้านเขา

ทำธุรกรรมเสร็จพอดีให้เขาพาไปงานประมูลด้วยกัน ตัวเองไม่เคยเข้าร่วมงานประมูลแบบนี้มาก่อน ไม่เข้าใจกฎเกณฑ์ข้างใน คิดว่าซือเฟิงน่าจะมีประสบการณ์มากกว่า

เมื่องานประมูลเสร็จสิ้นแล้วค่อยไปจัดการเรื่องการเช่าร้านค้า...

จำได้ว่าชิงเหอวานน่าจะเป็นย่านบ้านใหม่ แต่ไม่รู้ว่าราคาบ้านเป็นอย่างไร มีโอกาสซื้อร้านค้าเป็นของตัวเองได้ไหม...

ถ้าเงินไม่พอก็พยายามเช่าหลายห้องให้ได้มากที่สุด

ส่วนเรื่องส่งลู่วิ่ง......

คิดถึงตรงนี้ ฉีหยุนก็หยิบโทรศัพท์โทรหาหลิวเมิงทันที

"ฮัลโหล พี่...พี่ชาย ทำ...ทำไมล่ะ" หลิวเมิงที่อยู่อีกฝั่งสายพูดติดอ่างอึกอัก ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่

"พี่เมิง งานที่หมู่บ้านเสร็จแล้วหรือยัง"

"เมื่อวานก็ทำเสร็จแล้ว มี...มีอะไรหรือเปล่า"

"อืม งั้นช่วยหน่อยสิ หาคนยกของไปสัก..."

หลิวเมิงฟังแล้วตอบรับอย่างเต็มใจ "พี่ชาย วางใจเถอะ เรื่องเล็กๆ แบบนี้มอบให้ผมเลย!"

วางสายแล้ว ฉีหยุนโอนเงินสามพันหยวนให้เขาทางวีแชต แล้วส่งที่อยู่คลังสินค้า ที่อยู่จัดส่ง และเบอร์ติดต่อให้ เรื่องนี้ก็จัดการเสร็จสิ้น

ต่อมาเขารีบล้างหน้าแปรงฟันอย่างรวดเร็ว จากนั้นเคาะประตูบ้านจ้าวชิงที่อยู่ตรงข้าม

ไม่นานนัก จ้าวชิงก็เปิดประตูด้วยสภาพง่วงนอน

เธอสวมเสื้อผ้าสบายๆ หลวมๆ แต่ก็ยังปกปิดรูปร่างสวยสะกดใจไม่ได้ ผมมัดไว้ทิ้งไว้ข้างหลังอย่างสบายๆ บนใบหน้ายังมีความเกียจคร้านจากการตื่นนอนใหม่ๆ

เห็นฉีหยุนยืนอยู่ที่ประตู เธอตกใจเล็กน้อย แล้วก็ยิ้มรับอย่างอ่อนโยน "พี่ฉีหยุน แต่เช้าขนาดนี้ มีธุระอะไรหรือคะ"

ฉีหยุนเกาหัวอย่างอายๆ "อืม ผมอยากถามว่าวันนี้คุณมีเวลาไหม สะดวกช่วยดูแลนวนนวนให้หน่อยได้ไหม"

จ้าวชิงกระพริบขนตายาวๆ ตอบรับโดยไม่ลังเล "ได้สิคะ ดิฉันก็กำลังอยากเล่นกับนวนนวนพอดี พี่ฉีหยุนพานวนนวนมาได้เลยค่ะ"

"งั้นได้ ขอบคุณมากนะ" ฉีหยุนยิ้มด้วยความขอบคุณ

ปิดประตูแล้วเขาถอนหายใจ คิดในใจว่าพอหาเงินได้มากขึ้นต้องจ้างแม่บ้านสักคน สภาพตอนนี้ต้องออกไปข้างนอกทุกวัน ไม่สะดวกที่จะต้องรบกวนคนอื่นให้ช่วยดูแลลูกสาวตลอดเวลา

กลับถึงบ้าน เขาเริ่มเตรียมอาหารเช้า นอกจากของพ่อลูกแล้วยังเตรียมส่วนของจ้าวชิงด้วย

อาหารเช้าวันนี้อุดมสมบูรณ์มาก มีโจ๊กข้าวฟ่าง กุ้งต้ม บร็อกโคลี ไข่ดาว รวมถึงเนื้อหมักและแหม

ฉีหยุนกินอย่างเร่งรีบไม่กี่คำ แล้วก็ดึงตัวเด็กน้อยออกมาจากห้องนอนให้ล้างหน้าแปรงฟัน

ต่อมาก็ถืออาหารเช้าไปเคาะประตูบ้านจ้าวชิงอีกครั้ง

จ้าวชิงที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จกำลังใช้ผ้าเช็ดผม เห็นฉีหยุนถืออาหารเช้ามา เธอตกตะลึงเล็กน้อย แววตาเป็นประกาย

"พี่ฉีหยุน คุณ......"

ฉีหยุนยิ้มให้ "ยังไม่ได้กินข้าวเช้าใช่ไหม ผมทำมามากหน่อย กินกับนวนนวนด้วยกันนะ"

"โอ้ ค่ะ..." จ้าวชิงตอบรับ รีบถอยไปข้างๆ

"พี่ชิง!" เด็กน้อยกระโดดออกมาจากหลังฉีหยุน วิ่งไปหาจ้าวชิงอย่างร่าเริง กอดขาเธอไว้

จ้าวชิงวางผ้าเช็ดตัวลง ยิ้มลูบหัวนวนนวน "นวนนวนเด็กดี วันนี้คิดถึงพี่ไหม"

"คิด! หนูคิดถึงพี่ชิงมากเลย!" นวนนวนเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาแวววาวเต็มไปด้วยความใกล้ชิด

ฉีหยุนวางอาหารเช้าไว้บนโต๊ะ หันมาพูดว่า "กินกันเถอะ รอสักครู่ก็เย็นแล้ว"

"นวนนวน วันนี้พ่อมีธุระต้องออกไปข้างนอก ลูกต้องอยู่กับพี่ชิงเฉยๆ ห้ามซน เข้าใจไหม"

"เข้าใจค่ะพ่อ!" นวนนวนโบกมือไม่หันกลับมาด้วยซ้ำ แล้วดึงมือจ้าวชิง "พี่ชิงค่ะ เราไปกินของอร่อยกันเถอะ!"

"ได้จ้ะ" จ้าวชิงยิ้มตอบ หันมาพูดกับฉีหยุน "พี่ฉีหยุนไปทำธุระได้เลยค่ะ วางใจได้"

"ได้" ฉีหยุนพยักหน้า หันตัวออกไป

วันนี้เป็นวันแรกของการทำงานอย่างเป็นทางการหลังตรุษจีน ถนนหนทางกลับมาติดขัดเหมือนเดิม

ฉีหยุนนั่งแท็กซี่ ครึ่งชั่วโมงต่อมาจึงมาถึงถนนโบราณวัตถุ

ภายในร้านฉิวเยว่ซวน ซือเฟิงกับชายวัยกลางคนอีกคนหนึ่งที่แต่งตัวประณีตกำลังนั่งดื่มชา เห็นฉีหยุนเข้ามาก็รีบลุกขึ้นต้อนรับ

"มาแล้ว น้องฉีหยุน เชิญนั่ง เพิ่งชงชาหลงจิ่งสดใหม่"

ฉีหยุนยิ้มประนมมือ "ขอโทษครับ วันนี้รถติดนิดหน่อย รอนานแล้วนะครับ" พูดแล้วก็นั่งลงที่ที่ว่างข้างซือเฟิง

ซือเฟิงโบกมือ หัวเราะพูด "ไม่เป็นไร วันแรกของการทำงานรถติดเป็นเรื่องปกติ มาสิ ผมแนะนำให้ ท่านนี้คือผู้จัดการบี้ ทำธุรกิจอัญมณีมาหลายปีแล้ว ในแวดวงนี้ถือว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญเลยทีเดียว"

ฉีหยุนลุกขึ้นเล็กน้อย ยื่นมือออกไปก่อน "ผู้จัดการบี้ครับ สวัสดีครับ ได้ยินชื่อเสียงมานาน ต่อไปขอได้โปรดดูแลด้วยครับ"

ผู้จัดการบี้ก็ลุกขึ้นมา จับมือฉีหยุนไว้ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มอัธยาศัย "น้องฉีหยุนสุภาพเกินไป ซือเฟิงพูดถึงคุณบ่อยๆ ว่าคุณมีวิสัยทัศน์คม เป็นคนที่จะทำเรื่องใหญ่ได้"

"ฮ่าๆ ผู้จัดการบี้ชมเกินจริงแล้วครับ ผมแค่หาเลี้ยงชีพเท่านั้นเอง"

สามคนนั่งลงใหม่ ซือเฟิงเทชาให้ฉีหยุนแก้วหนึ่ง พูดว่า "น้องฉีหยุน ลองชิมชาหลงจิ่งนี่สิ ชาใหม่ของปีนี้ รสชาติดีมาก"

ฉีหยุนหยิบแก้วชาขึ้นมา จิบเล็กน้อย ชมว่า "อืม กลิ่นชาเข้มข้น รสชาติกลมกล่อม เป็นชาดีจริงๆ"

แม้เขาจะไม่เข้าใจวัฒนธรรมชา แต่คำพูดสมาคมพวกนี้ก็รู้อยู่

หลายคนคุยเรื่องทั่วไปกันอีกสักพัก ในที่สุดก็เข้าสู่ประเด็นหลัก

"น้อง เอาแผ่นหยกจากหินดิบของคุณมาให้ผู้จัดการบี้ดูหน่อยสิ"

ฉีหยุนพยักหน้า หยิบกล่องผ้าเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋า วางบนโต๊ะ ผลักไปหาผู้จัดการบี้

ตอนเช้าก่อนออกจากบ้าน เขารู้สึกว่าถือถุงพลาสติกดูไม่เหมาะสมกับของ จึงซื้อกล่องผ้าเล็กๆ จากซูเปอร์มาร์เก็ตหน้าบ้านระหว่างทาง ใส่แผ่นหยกทั้งสามชิ้นลงไป

ผู้จัดการบี้โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย เปิดกล่องผ้าดูอย่างรวดเร็ว แล้วหยิบไฟฉายส่องเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋าเสื้อด้านบน สังเกตดูอย่างละเอียด