บทที่ 69 ความผิดพลาดครั้งใหญ่?

ฉีอวิ้นกับสื่อเฟิงทั้งสองนั่งเงียบ ๆ ดื่มชาอยู่อย่างนั้น

ครู่ใหญ่ผ่านไป ผู้จัดการผีเงยหน้าขึ้นมา ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม

"น้องฉีมีลูกตาแม่นจริง ๆ หยกที่คุณเจียระไนออกมานี่คุณภาพดีมาก แม้จะมีตำหนิเล็กน้อยบ้าง แต่ก็ไม่เสียหายอะไร ตำหนิเล็ก ๆ นี่บดบังความงามไม่ได้หรอก"

ฉีอวิ้นได้ยินดังนั้น ใบหน้าก็เผยรอยยิ้มถ่อมตน ค่อย ๆ โค้งตัวตอบ "ผู้จัดการผีกรุณาเกินไปแล้วครับ ผมแค่โชคดีเท่านั้นเอง"

สื่อเฟิงที่อยู่ข้าง ๆ ก็หัวเราะตาม "เฮ้ย ครั้งหน้าพาฉันไปเลือกหินสักสองก้อนสิ ให้ฉันได้ติดโชคดีจากคุณบ้าง ไม่คิดเลยว่านายไม่เพียงแต่เก่งเรื่องของเก่า แม้แต่การเลือกหินดิบก็เป็นมือเก๋าด้วย"

ฉีอวิ้นยิ้มโบกมือ "อย่าล้อเล่นผมเลย ผมก็แค่แมวตาบอดจับหนูตายบังเอิญ โชคดีบ้างเป็นครั้งคราว ถ้ามีความสามารถจริง ๆ คงรวยตั้งนานแล้ว"

"ฮ่า ๆ น้องฉีถ่อมตัวเกินไปแล้ว หินดิบนี่ไม่ใช่แค่พึ่งโชคอย่างเดียวได้หรอก"

"ใช่ เราเป็นพวกเดียวกัน ไม่ต้องเกร็งหรอก"

หลายคนหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน จากนั้นก็เข้าสู่เรื่องสำคัญ

ผู้จัดการผีหยิบถ้วยชาขึ้นดื่มอึกเล็กน้อย วางลงแล้วก็ถามตรง ๆ "น้องฉี ไม่ทราบว่าหยกชิ้นนี้คุณตั้งใจจะขายราคาเท่าไหร่?"

ฉีอวิ้นคิดครู่หนึ่ง ไม่ได้บอกราคาตรง ๆ แต่ยิ้มพูดว่า "ผมไม่ค่อยเข้าใจเรื่องนี้จริง ๆ ไม่อย่างนี้ผู้จัดการผีช่วยเสนอราคาให้ผมดีกว่าครับ"

ผู้จัดการผีขมวดคิ้วเล็กน้อย มองฉีอวิ้นด้วยสีหน้าสนใจ เห็นได้ชัดว่าไม่ค่อยเชื่อว่าเขาไม่รู้เรื่องราคาจริง ๆ

คิดไปสักพักแล้ว ผู้จัดการผีก็ตั้งลำคอพูดว่า "เมื่อน้องฉีไว้วางใจผมขนาดนี้ ผมก็จะพูดตรง ๆ เลยละ หยกชิ้นนี้ของคุณ ดูจากเนื้อน้ำและสีสัน ถือว่าชั้นเยี่ยมทั้งคู่ แม้จะมีตำหนิเล็กน้อย แต่คุณภาพโดยรวมวางอยู่ตรงนั้น ตามราคาตลาดปัจจุบัน ถ้าทำเป็นกำไลสามวงได้ ตามปกติจะขายได้ราวสิบห้าหมื่นหยวน"

"พวกเราเป็นเพื่อนกัน และเป็นความร่วมมือครั้งแรก ผมเสนอราคาที่มีน้ำใจให้คุณ เก้าหมื่นแปดพันหยวน คุณว่าไงครับ?"

เก้าหมื่นแปดพันหยวน ราคานี้ต่างจากมูลค่าที่ระบบบอกเพียงสองพันหยวนเท่านั้น เห็นได้ชัดว่าฝ่ายตรงข้ามเสนอราคาที่มีความจริงใจอย่างแท้จริง

และถึงแม้หยกชิ้นนี้เมื่อทำเป็นของสำเร็จแล้วมูลค่าจะถึงสิบห้าหมื่นหยวน แต่เมื่อคิดถึงค่าแรง เวลาที่ใช้ในการขาย และปัจจัยต้นทุนอื่น ๆ เช่นลูกค้าแล้ว ราคาเก้าหมื่นแปดพันหยวนนี่ก็สมเหตุสมผลอยู่

ฉีอวิ้นจึงยิ้มพยักหน้ารับ "ได้ครับ เมื่อพวกเราเป็นเพื่อนกัน ผมก็เชื่อใจผู้จัดการผี งั้นตามที่คุณบอกเลย เก้าหมื่นแปดพันหยวน!"

ผู้จัดการผีเห็นว่าเขาตอบตกลงอย่างรวดเร็ว ก็พยักหน้าอย่างพอใจ ยิ้มพูดว่า "น้องฉีใจดีจริง ๆ! งั้นเรื่องนี้ก็ตกลงกันแล้ว ผมจะจัดการให้คนโอนเงินให้คุณเดี๋ยวนี้เลย"

พูดไปก็หยิบโทรศัพท์ออกมา หลังจากทั้งสองแลกเปลี่ยนข้อมูลติดต่อกันแล้ว ฉีอวิ้นก็ส่งเลขบัญชีธนาคารไป

ไม่นานนัก โทรศัพท์ของเขาก็มีเสียงแจ้งเงินเข้าบัญชี

หลังจากทำธุรกรรมเสร็จแล้ว ผู้จัดการผีก็ลุกขึ้นเตรียมตัวลาไป "ขออภัยทั้งสองท่านด้วยนะ ช่วงเช้ายังมีลูกค้าสำคัญจะมาที่ร้านสั่งทำเครื่องประดับสองชิ้น ผมต้องรีบไปก่อน พวกเราหาโอกาสมาเจอกันใหม่ครั้งหน้า"

สื่อเฟิงรู้ว่าเขายุ่ง ธุรกิจอัญมณีของฝ่ายตรงข้ามในเมืองนี้นับว่าติดอันดับได้ แค่เคาน์เตอร์ในห้างหรูก็มีหลายสาขา วันนี้ที่มาที่นี่ได้ ล้วนดูแก่มิตรภาพที่ผ่านมาทั้งสิ้น

จึงไม่ได้ออกปากห้ามปราม ร่วมกับฉีอวิ้นส่งฝ่ายตรงข้ามไปถึงหน้าประตู

ก่อนจากกัน ผู้จัดการผีจับมือฉีอวิ้นอีกครั้ง ยิ้มพูดว่า "น้องฉี ครั้งหน้าถ้ามีของพวกนี้จะขาย ติดต่อผมตรงเลยได้เลย ราคารับรองว่าคุณพอใจแน่นอน"

ฉีอวิ้นยิ้มตอบ "แน่นอนครับ ครั้งหน้าต้องรบกวนผู้จัดการผีดูแลอีกมากครับ"

"พูดง่าย ๆ เลย พูดง่าย ๆ เลย"

"......"

หลังจากส่งผู้จัดการผีไปแล้ว ทั้งสองก็กลับเข้ามานั่งในร้านใหม่

สื่อเฟิงเติมชาให้ฉีอวิ้นสักถ้วย แล้วพูดอย่างจริงจัง "พี่ชาย นายนี่ซ่อนความสามารถไว้ลึกจริง ๆ พูดตามตรง ลูกสาวฉันเดือนหน้าจะครบสิบแปดปี ฉันตั้งใจจะไปเลือกหินสักก้อน ทำเป็นจี้ไม่มีลวดลายให้เธอ ตอนนั้นช่วยฉันดูให้หน่อยได้ไหม?"

ฉีอวิ้นได้ยินฝ่ายตรงข้ามพูดถึงขนาดนี้แล้ว ไม่ว่าจะจริงหรือหลอก เขาก็ไม่สะดวกที่จะหลบเลี่ยงตรง ๆ

แต่เรื่องหินดิบนี่ เขาไม่รู้จริง ๆ สักนิด......

คิดไปสักครู่ เขาจึงตอบเสียงทุ้ม "ได้ครับ แต่แผงขายหยกพวกนั้นตอนนี้ไม่มีของดี ๆ ผมสองสามวันนี้จะไปดูอีกรอบ ถ้าเจออันถูกใจจะบอกคุณ"

คำพูดนี้ก็ยังไม่ได้ตายตัว ถ้าต่อไปช่วงหนึ่งระบบไม่ได้แสดงข้อมูลหยก ก็คงต้องขอโทษฝ่ายตรงข้ามแล้ว

"ฮ่า ๆ ได้ มีคำพูดนี้จากนายฉันก็วางใจแล้ว"

ทั้งสองคุยกันสบาย ๆ อีกสักพัก ฉีอวิ้นกำลังจะเตรียมชวนฝ่ายตรงข้ามไปงานประมูลด้วยกัน แต่ไม่คิดว่าสื่อเฟิงจะเอ่ยปากก่อน "ว่าแต่ช่วงเช้ามีงานประมูล นายสักครู่มีธุระอะไรไหม? ถ้าไม่มี ไปร่วมสนุกกับฉันหน่อยสิ?"

ฉีอวิ้นขำในใจ ก็พยักหน้าทันที "ได้สิครับ งั้นไปกับคุณเพิ่มความรู้หน่อย"

"ได้ ตอนนี้ยังเร็วอยู่ เรานั่งกันสักพักแล้วค่อยไป" สื่อเฟิงพูดไปก็ยื่นโทรศัพท์มือถือให้ "นายช่วยดูให้หน่อยว่าภาพวาดนี่เป็นยังไง ฉู่เจ๋อหลิวฟาง ของจางเป๋อจวิ้น"

"สักครู่ถ้าราคาพอดี ฉันตั้งใจจะประมูลมัน มีลูกค้ารายหนึ่งอยากสะสมภาพวาดสองสามภาพพอดี"

ฉีอวิ้นเอนตัวเข้าไป เห็นหน้าจอแสดงรายการสิ่งของประมูลในครั้งนี้

สื่อเฟิงขยายภาพวาดนั้นให้ดู นกหลายตัวในภาพมีท่าทางแตกต่างกัน บางตัวหยุดอยู่บนกิ่งไม้ บางตัวกางปีกเตรียมบิน การวาดขนนกละเอียดอ่อนถึงที่สุด

ดูแล้วดีมาก แต่ให้ฉีอวิ้นคนนอกวงการอย่างเขามาดู ก็ไม่ต่างจากโปสเตอร์สองสามหยวนเท่านั้นเอง

อย่างไรก็ตาม หลังจากการซื้อขายก่อนหน้านี้หลายครั้ง ภาพลักษณ์ผู้เชี่ยวชาญของเก่าของเขาได้ฝังรากลึกในใจสื่อเฟิงแล้ว

ถึงแม้เขาจะปฏิเสธอย่างเต็มที่ และเน้นย้ำหลายครั้งว่าตัวเองเป็นแค่คนรับซื้อของเก่า... แต่ฝ่ายตรงข้ามก็เห็นจะไม่ค่อยเชื่อสักเท่าไหร่......

"ของพวกนี้ผมดูไม่เป็นจริง ๆ ครับ ไม่พูดดีกว่า เดี๋ยวทำให้คุณเข้าใจผิด"

พูดไปฉีอวิ้นก็ลดขนาดหน้าจอ เลื่อนลงไป หยุดอยู่ที่เครื่องเคลือบชิ้นหนึ่งชื่อ 'ถ้วยเคลือบขาวหวานแกะลายมังกรสลัก——ของเลียนแบบราชวงศ์ชิง'

"คุณสื่อเฟิงว่าถ้วยเคลือบขาวหวานแกะลายมังกรสลักชิ้นนี้เป็นยังไงครับ?"

สื่อเฟิงหรี่ตาลง มองอย่างละเอียดสักพักแล้วพูดว่า "ของชิ้นนี้เมื่อวานฉันก็ได้ศึกษาแล้ว รูปทรงของถ้วยนี่ค่อนข้างเรียบร้อย สีเคลือบก็อบอุ่น มีลักษณะเคลือบขาวหวานอยู่พอสมควร จากฝีมือ ความลื่นไหลของเส้นสาย และความละเอียดอ่อนของลวดลายสลักเหล่านี้ ล้วนสอดคล้องกับลักษณะเฉพาะของเตาทำของหลวงราชวงศ์หมิง แต่ตอนนั้นมันอยู่ในตู้โชว์ ไม่มีทางหยิบขึ้นมาดูอย่างละเอียดได้

แต่สิ่งของประมูลในงานประมูลแบบนี้มีผู้เชี่ยวชาญพิสูจน์ของก่อน แล้วค่อยนำมาประมูล เมื่อพวกเขายืนยันว่าเป็นของเลียนแบบราชวงศ์ชิงแล้ว ก็น่าจะไม่ผิดพลาดหรอก"

"ถ้าเป็นของราชวงศ์หมิง ถ้วยใบนี้มูลค่าต้องเป็นเลขเจ็ดหลัก แต่ถ้าเป็นแค่ของเลียนแบบราชวงศ์ชิง ผมรู้สึกว่ามูลค่าอยู่ในหนึ่งแสนหยวนเอง"

ฉีอวิ้นฟังการวิเคราะห์ของสื่อเฟิงจบ ก็พยักหน้าเงียบ ๆ แต่ในใจเกิดความสงสัยขึ้นมา

เมื่อเทียบกับผู้เชี่ยวชาญของบ้านประมูล เขาเชื่อข้อมูลของระบบที่ไม่เคยผิดพลาดมากกว่า

แต่เมื่อมีผู้เชี่ยวชาญพิสูจน์ล่วงหน้าแล้ว ทำไมของจากเตาหลวงราชวงศ์หมิง ถึงถูกมองว่าเป็นของเลียนแบบราชวงศ์ชิง?

บ้านประมูลไม่น่าจะเกิดความผิดพลาดครั้งใหญ่แบบนี้ได้นะ?