บทที่ 70 ความในใจนักเขียน

เกี่ยวกับหนังสือเล่มนี้ มีหลายเรื่องที่อยากคุยกับทุกคนมานานแล้ว วันนี้พอดีมีโอกาส

นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเขียนหนังสือแนวนี้ หลายจุดเขียนไม่ค่อยดีจริงๆ โครงเรื่องก็มีจุดที่น่ารำคาญหลายจุด

ขอกราบขออภัยก่อนเลย

อันดับแรกคือตอนที่เว่ยหย่งเกิดอุบัติเหตุ ตอนนี้ออกแบบไม่ดี ผมกลับไปดูทีหลังก็ไม่พอใจเหมือนกัน ขออภัยทุกคนด้วยครับ

ประการที่สองเกี่ยวกับเนื้อหาในแฟลชไดรฟ์ ผมอธิบายแนวคิดของผมไว้ในโพสต์แล้ว อาจเป็นความคิดของผมที่คับแคบเกินไป ไม่ได้อยู่คลื่นความถี่เดียวกับทุกคน ขออภัยครับ ส่วนโครงเรื่องต่อไปในตอนนี้ผมจะพยายามเขียนให้ดีที่สุด

อีกเรื่องคือโครงเรื่องรองผู้จัดการหลิวจากโรงงานสิ่งทอ จริงๆ ผมตั้งใจจะเขียนถึงความโลภไม่รู้จักพอของเขา ยังอยากจะกรีดไถพี่เผิงอีกครั้ง ไม่ใช่ว่า "รับเงินแล้วไม่ทำงาน" อาจเป็นเพราะฝีมือผมไม่พอ ทำให้ทุกคนเข้าใจผิด

สุดท้ายเรื่องที่ตัวเอกยกทรัพย์สินให้หมด ในการตั้งค่าของผม เขาไม่ได้สังเกตล่วงหน้าว่าเมียจะทรยศ

แล้วผมก็อายุสามสิบกว่าแล้ว ทำงานมาเกือบสิบปี จากระดับที่ผมเคยสัมผัสมา นี่คือวิธีเดียวที่คนธรรมดาจะคิดถึงและทำได้ที่เป็นประโยชน์ต่อลูกและเมีย

ดังนั้นในส่วนนี้อาจเป็นเพราะระดับของผู้เขียนต่ำเกินไป การตั้งค่าขาดการพิจารณา ขออภัยทุกคนด้วยนะครับ

ยังมีจุดอื่นๆ ที่ผู้อ่านบ่นถึง เช่น "ไม่ให้ของขวัญผู้จัดการซุน" "ถอยขนจากหลิวเหมิง" "ขโมยเหรียญโบราณที่เจอจากโซฟาจ้าวชิง" "ไม่บริจาคเงินให้สถานสงเคราะห์เด็ก" เป็นต้น...

โครงเรื่องเหล่านี้จริงๆ แล้วมีการพลิกผันในตอนหลังทั้งนั้น ผมไม่รู้ว่าเป็นเพราะวิธีการเล่าเรื่องของผมมีปัญหาหรือเปล่า

หรือว่าตัวเอกที่ผมสร้างขึ้นมามีความคิดไม่ค่อยถูกต้องนัก ทำให้ผู้อ่านหลายคนรู้สึกไม่มั่นคง จนยังไม่ทันดูเรื่องราวทั้งหมดจบก็อดใจไม่ไหวอยากจะแทงผมแล้ว

เรื่องนี้ทุกคนช่วยบอกผมได้นะครับ ผมจะพยายามแก้ไขในตอนต่อไป

โดยสรุปไม่ว่าจะเป็นคำวิจารณ์ คำแนะนำ หรือกำลังใจ ผมรับฟังอย่างถ่อมใจ พยายามพัฒนาตัวเองในเนื้อหาต่อไป หลีกเลี่ยงข้อผิดพลาดเหล่านั้น

ขอบคุณทุกท่านครับ

โดยเฉพาะต้องขอบคุณผู้เชี่ยวชาญวิจารณ์พฤติกรรมยืดคำ, รู่เสวี่ย_, โหลวหลานเจี้ยนเค่อ, จั๋วอวี่, หวังไห่จื่อหง, เหมียวเย่, โรบิน หง, หลางเค่อจื่อเต้า, เลน574574, จอห์น508, บ็อบบี้หู... และอีกหลายท่านที่ไม่ได้กล่าวถึงทีละคนครับ

ขอบคุณที่ทุกคนติดตามอ่านอย่างหนักทุกวัน หนังสือเล่มนี้ถึงได้โชคดีขึ้นซานเจียง ถือว่าเป็นจุดเริ่มต้นที่ดี

สุดท้ายคือเรื่องการอัปเดตต่อไป รับประกันวันละหกพันคำ พยายามหนึ่งหมื่นคำ พรุ่งนี้น่าจะอัปเดตตอนเย็นเหมือนเดิม

ถ้าทุกคนคิดว่ายังพออ่านได้ ผมก็ขอหน้าด้านขอการสมัครสมาชิกครั้งแรกจากทุกคน สนับสนุนหน่อยนะครับ

ถ้าอ่านต่อไม่ไหวจริงๆ ก็ขอกล่าวลาไว้ ณ ที่นี้ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางมาหนึ่งเดือน ผมจะพยายามพัฒนาตัวเอง หวังว่าหนังสือเล่มหน้าจะได้มีโอกาสพบกันอีก