บทที่ 72 ถูกบังคับให้ยอมแพ้

"รายการต่อไปคือหมายเลข 008 ภาพวาด《ฉู่เจ๋อหลิวฟาง》โดยจางป๋อจวิ่น ราคาเริ่มต้น 5 หมื่นหยวน"

ทันทีที่ผู้ประมูลพูดจบ ก็มีคนเริ่มยกป้ายทันที

"หมายเลข 189 ประมูล 55,000 หยวน"

"หมายเลข 211 ประมูล 60,000 หยวน"

ไม่นานราคาก็พุ่งทะลุ 120,000 หยวนแล้ว สื่อเฟิงกลับนั่งนิ่งได้ ยังไม่ยกป้ายสักครั้ง

ฉีหยุนจึงหันไปถามว่า "ยอมแพ้แล้วเหรอ?"

สื่อเฟิงหน้าตึงเครียด ส่ายหน้าเบาๆ ไม่ได้ตอบอะไร

ผ่านไปอีกสักครู่ ราคาตอนนี้ขึ้นไปถึง 190,000 หยวนแล้ว

ในตอนนั้นเองสื่อเฟิงก็เคลื่อนไหว เขายกป้ายหมายเลขในมือขึ้นอย่างช้าๆ

"หมายเลข 158 ประมูล 200,000 หยวน!"

แต่ทันทีที่ผู้ประมูลพูดจบ ก็มีเสียงดังขึ้นอีกครั้ง

"หมายเลข 189 ประมูล 220,000 หยวน!"

สื่อเฟิงได้ยินก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

ภาพวาดนี้เขาตั้งงบเอาไว้ประมาณ 250,000 หยวน ถ้าราคาสูงกว่านี้ก็จะไม่เหลือกำไรเท่าไหร่แล้ว

คิดไปสักครู่ สื่อเฟิงก็กำป้ายในมือแน่นขึ้น กัดฟันยกป้ายอีกครั้ง

"หมายเลข 158 ประมูล 240,000 หยวน!"

รออยู่นานครู่ โชคดีที่ครั้งนี้ไม่มีใครเพิ่มราคาอีก

"240,000 หยวนครั้งแรก!"

"240,000 หยวนครั้งที่สอง!"

"หมายเลข 189 จะเพิ่มอีกไหมครับ? นี่เป็นโอกาสสุดท้าย"

"240,000 หยวนครั้งที่สาม!"

"ปัง!"

เสียงค้อนตกดังขึ้น ผู้ประมูลยิ้มแย้มประกาศว่า "ขอแสดงความยินดีกับหมายเลข 158 ที่ได้รายการหมายเลข 008!"

ถึงตอนนี้สื่อเฟิงถึงได้ระบายลมหายใจยาวๆ

ฉีหยุนหันมายิ้มแสดงความยินดี "ยินดีด้วยนะ เจ้านายสื่อ"

สื่อเฟิงขมวดคิ้วยิ้มขื่นๆ "โธ่ ราคานี้มันแพงไปหน่อยแล้ว"

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ผ่านการประมูลไปอีกหลายรอบ

ในระหว่างนี้ก็ไม่ใช่ว่าทุกชิ้นจะประมูลได้สำเร็จ มีชิ้นงานจำนวนมากที่ไม่มีคนประมูลจนไม่สามารถขายได้

"รายการต่อไปคือหมายเลข 037 ของเลียนแบบสมัยราชวงศ์ชิง—ชามเคลือบขาวหวานแกะลายมังกรลึก ราคาเริ่มต้น 30,000 หยวน"

ฉีหยุนรู้สึกตื่นเต้น มาซะทีนี่!

"หมายเลข 176 ประมูล 35,000 หยวน!" ชายวัยกลางคนที่นั่งแถวหน้ายกป้ายก่อน

ฉีหยุนไม่ได้รีบเสนอราคา เขาวางแผนจะเลียนแบบกลยุทธ์ของสื่อเฟิงเมื่อสักครู่ โจมตีทีหลัง

แต่อาจเป็นเพราะคำว่า "ของเลียนแบบ" สองคำนี้ ทำให้คนส่วนใหญ่ไม่ค่อยสนใจชิ้นงานนี้มากนัก หลังจากชายวัยกลางคนคนนั้นเสนอราคาแล้ว กลับไม่มีใครยกป้ายอีกเลยนานครู่

ฉีหยุนดีใจในใจ รับป้ายหมายเลขจากมือสื่อเฟิงมายกขึ้นอย่างเด็ดเดี่ยว

"หมายเลข 158 ประมูล 40,000 หยวน!"

"หมายเลข 176 ประมูล 50,000 หยวน!"

"หมายเลข 158 ประมูล 55,000 หยวน!"

"หมายเลข 176 ประมูล 65,000 หยวน!"

ค่อยๆ ฉีหยุนขมวดคิ้วขึ้น

แม้ว่าตอนนี้จะมีแค่ชายวัยกลางคนคนนั้นแข่งกับเขาเท่านั้น แต่อีกฝ่ายดูเหมือนจะมุ่งมั่นจะได้มาให้ได้

แต่ฉีหยุนก็ไม่อาจยอมแพ้ง่ายๆ แบบนี้ได้ จึงกัดฟันยกป้ายตามอีกฝ่ายไป

ค่อยๆ ราคาขึ้นมาถึง 100,000 หยวนแล้ว สื่อเฟิงประเมินราคา "ของเลียนแบบ" ชิ้นนี้ก็ประมาณนี้

แต่ชายวัยกลางคนคนนั้นกลับยังไม่มีทีท่ายอมแพ้ เพิ่มราคาขึ้นไปเลย 120,000 หยวน การกระทำนี้ทำให้คนมากมายหันมามองเขา

ฉีหยุนก็สงสัยในใจเช่นกัน เป็นไปได้ไหมว่าอีกฝ่ายก็คิดว่าชามเคลือบขาวหวานแกะลายมังกรลึกชิ้นนี้ไม่ใช่ของเลียนแบบสมัยชิง แต่เป็นของแท้จากเตาราชการสมัยหมิง?

แต่คิดไปคิดมา ก็รู้สึกว่าคงไม่ใช่

คนส่วนใหญ่ค่อนข้างเชื่อถือผลการประเมินของสถานประมูล ถ้าสถานประมูลยืนยันว่าเป็นของเลียนแบบ ก็น่าจะไม่ผิด

และถ้าง่ายขนาดนั้นในการยืนยันว่าเป็นของแท้จากเตาราชการสมัยหมิงจริงๆ ตอนนี้คนที่เสนอราคาคงไม่ใช่แค่สองคนนี้แล้ว เพราะที่นี่มีผู้เชี่ยวชาญมาไม่น้อย

คิดไปคิดมาก็ไม่ได้คำตอบ แต่ฉีหยุนเห็นได้ชัดว่าไม่อาจยอมแพ้ได้ กำลังจะยกป้ายอีกครั้ง

ตอนนั้นเองสื่อเฟิงข้างๆ กลับเคาะหลังมือเขาเบาๆ เอ่ยเสียงเบาว่า "อย่าไปหัวร้อน ราคานี้เกินมูลค่าของมันแล้ว"

ฉีหยุนพยักหน้าเล็กน้อย ตอบว่า "วางใจได้ ผมรู้ตัว" พูดจบก็ยกป้ายอีกครั้ง

สื่อเฟิงเห็นเขามั่นใจขนาดนั้น แม้จะสงสัยในใจแต่ก็ไม่ได้ห้ามต่อ

"หมายเลข 158 ประมูล 140,000 หยวน!"

ทันทีที่ผู้ประมูลพูดจบ สายตาของทุกคนก็จับจ้องมาที่ฉีหยุน แม้แต่หวังเฟยก็หันมามองด้วยสีหน้าสงสัย

แม้ว่าฉีหยุนจะมั่นใจในใจ แต่สีหน้าก็ยังสงบนิ่งเหมือนเดิม มองไม่เห็นอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ เลย

แต่ทันทีที่ผู้ประมูลพูดจบ ชายวัยกลางคนที่ไม่ไกลนั้นยิ้มให้ฉีหยุน ไม่ลังเลยกป้ายอีกครั้ง!

"หมายเลข 176 ประมูล 160,000 หยวน!"

ครั้งนี้แม้แต่เฉินเหลาที่เคยไม่แสดงสีหน้าตลอดเวลาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาที่เดิมไม่ได้สนใจ "ของเลียนแบบ" ชิ้นนี้มากนัก ตอนนี้ก็หรี่ตามอง จับจ้องชามเคลือบขาวหวานแกะลายมังกรลึกบนหน้าจออย่างละเอียด

"หมายเลข 158 ประมูล 180,000 หยวน!" ฉีหยุนยกป้ายอีกครั้ง

"หมายเลข 176 ประมูล 200,000 หยวน!"

"หมายเลข 158 ประมูล 220,000 หยวน!"

เพียงไม่กี่นาที ราคาของชามเคลือบใบนี้ก็พุ่งขึ้นจากราคาเริ่มต้น 30,000 หยวนมาเป็น 300,000 หยวนแล้ว!

ฉีหยุนตอนนี้ก็เริ่มไม่สงบใจแล้ว

เมื่อเช้ารับเงิน 98,000 หยวนที่ประธานผี่โอนมาจากการขายหยก บัญชีธนาคารของเขามีเงินรวมแค่ 360,000 หยวน ถ้าอีกฝ่ายเพิ่มราคาต่อไป เขาจะตามไม่ทันจริงๆ

เขากัดฟัน กำลังจะยกป้ายอีกครั้ง

แต่ตอนนั้นเอง เฉินเหลาข้างๆ กลับกดมือที่กำลังจะยกขึ้นของเขาไว้ ส่ายหน้าถอนใจเบาๆ "อย่าประมูลแล้ว ของชิ้นนี้ไม่ใช่ของนาย"

ฉีหยุนได้ยินก็ตกใจงัน

แม้ว่าคำพูดของเฉินเหลาจะค่อนข้างกำกวม แต่เมื่อเชื่อมโยงกับสถานการณ์เมื่อสักครู่ เขาก็เข้าใจความหมายของอีกฝ่ายได้อย่างรวดเร็ว

แม้จะมีความไม่ยอมรับมากมายในใจ ก็ต้องค่อยๆ วางป้ายหมายเลขในมือลง

คำตอบชัดเจนอยู่แล้ว ชายวัยกลางคนคนนั้นเบื้องหลังไม่อยากเป็นสถานประมูล ก็คือ...

สื่อเฟิงดูเหมือนจะเข้าใจคำพูดของเฉินเหลาด้วย ตบไหล่ฉีหยุนปลอบใจว่า "ช่างมันเถอะ เจอเรื่องแบบนี้ก็ช่วยไม่ได้ เราไม่ต้องเสียดายครั้งนี้หรอก ข้างหน้ามีโอกาสอีกเยอะ"

ฉีหยุนก็เข้าใจหลักการนี้อยู่แล้ว พยักหน้าอย่างช่วยไม่ได้

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเจอความพ่ายแพ้หลังจากมีระบบ... และยังเป็นข้อมูลสีน้ำเงินที่มีค่าที่สุดด้วย

"ตอนนี้อยู่ที่ 300,000 หยวน ยังมีใครจะเพิ่มอีกไหมคะ?"

เสียงไพเราะของผู้ประมูลหญิง ตอนนี้ฟังแล้วกลับรู้สึกน่ารำคาญอย่างที่สุด

เธอจ้องมองฉีหยุนด้วยสายตาเร่าร้อน "หมายเลข 158 จะเพิ่มอีกไหมคะ?"

ฉีหยุนหันหน้าหนี ไม่อยากมองเธอ แต่กลับสบตากับหวังเฟยพอดี

หวังเฟยยกคิ้วขึ้น ยกโทรศัพท์มือถือขึ้นให้ฉีหยุนเห็น

ฉีหยุนหยิบโทรศัพท์ออกมา ไม่นานก็ได้รับข้อความจากหวังเฟย

"พี่ฉี ชามเคลือบขาวหวานแกะลายมังกรลึกชิ้นนี้ไม่ใช่ของเลียนแบบสมัยชิงเหรอคะ?"

ฉีหยุนลังเลเล็กน้อยแล้วตอบว่า "เป็นของแท้จากเตาราชการสมัยหมิง"

หวังเฟยไม่ได้พูดอะไรอีก ตอนนั้นผู้ประมูลเริ่มนับถอยหลังครั้งสุดท้าย

"300,000 หยวนครั้งแรก!"

"300,000 หยวนครั้งที่สอง!"

"ตอนนี้อยู่ที่ 300,000 หยวน โอกาสสุดท้าย!"

"300,000 หยวนครั้งที่..."

"400,000 หยวน" หวังเฟยยกป้ายหมายเลขในมือขึ้น เสียงไม่ดังมากนักแต่กลับแจ่มชัดดังไปถึงหูทุกคนในที่

มือผู้ประมูลที่กำลังจะเคาะค้อนลงแขวนอยู่กลางอากาศ แววตาเปล่งประกายวาบหนึ่ง รีบตะโกนว่า "หมายเลข 28 ประมูล 400,000 หยวน! ตอนนี้อยู่ที่ 400,000 หยวน!"