บทที่ 73 ความเย่อหยิ่งของหวังเฟย

เมื่อเสียงของโฆษกประมูลจบลง ในห้องก็ดังเสียงอุทานประหลาดใจทันที รอยยิ้มบนใบหน้าของชายวัยกลางคนคนก่อนหน้านี้เยือกแข็งในพริบตา เขาหันหน้าไปมองหวังเฟย สายตาดูมืดมน

หวังเฟยไม่กลัวเลย จ้องกลับไปอย่างดุดัน ใบหน้างดงามเขียนเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง

ชายวัยกลางคนยกป้ายอีกครั้ง

"440,000 หยวน กลับมาที่คุณหมายเลข 176 อีกครั้ง! ตอนนี้ 440,000 หยวน!"

"500,000 หยวน! คุณหมายเลข 28 ประมูล 500,000 หยวน!"

ในห้องเงียบกริบทันที การยกป้ายของหวังเฟยดูแข็งกร้าวเกินไป ทัศนคติชัดเจนมาก 'ของชิ้นนี้ฉันเอาแล้ว!'

สีหน้าของชายวัยกลางคนดูไม่แน่นอน ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะวางป้ายหมายเลขในมือลง ไม่ยกราคาอีก

"500,000 หยวน ครั้งแรก!"

"500,000 หยวน ที่สอง!"

"500,000 หยวน ครั้งที่สาม!"

"ตุบ!"

เสียงค้อนตกดังขึ้น โฆษกประมูลแย้มยิ้มประกาศว่า "ขอแสดงความยินดีกับคุณหมายเลข 28 ที่ได้รับสิ่งของหมายเลข 037!"

สำหรับผลลัพธ์นี้ ฉีอวิ่นก็พอจะยอมรับได้ แม้ว่าตัวเองจะไม่ได้ของนั้น แต่อย่างน้อยก็ไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายได้สมใจ

แพ้ทั้งสองฝ่ายยังดีกว่าอีกฝ่ายชนะคนเดียว

หลังจากโฆษกประมูลเคาะค้อนแล้ว ชายวัยกลางคนคนนั้นหน้าตาไม่ดี ลุกขึ้นออกจากงานก่อนเวลา

ครึ่งชั่วโมงต่อมา งานประมูลนี้ก็สิ้นสุดลง

สื่อฝิงกับเฉินเหล่าต่างได้ประมูลสิ่งของที่ตัวเองต้องการสำเร็จ เดินไปยังด้านหลังเพื่อทำการส่งมอบ

ส่วนฉีอวิ่นก็ไม่ค่อยมีอารมณ์นัก นั่งรออยู่ที่เดิม

ตอนนี้ หวังเฟยเดินมาด้วยรองเท้าส้นสูง ท่าทางสง่างาม

บนใบหน้าเธอมีรอยยิ้มเบาๆ ในดวงตาแฝงไปด้วยความซุกซน

"พี่ฉีอวิ่น ขอบคุณนะ" หวังเฟยเดินมาหยุดหน้าฉีอวิ่น กล่าวขอบคุณเบาๆ

ชามน้ำขาวหวานแกะลายมังกรปลอมชิ้นนี้ เธอไม่ได้สนใจมากนัก แต่การกระทำของฉีอวิ่นกับชายวัยกลางคนคนนั้นดึงดูดความสนใจของเธอได้สำเร็จ

หลังจากได้รับคำตอบรับจากฉีอวิ่นแล้ว เธอก็คิดจะเข้าไปแทรกมือดู สองสามหมื่นหยวนสำหรับเธอแล้วไม่ใช่เรื่องอะไร แม้จะซื้อผิดก็ไม่เป็นไร

และด้วยอำนาจของหัวหน้าหลี่ เธอก็ไม่ต้องดูหน้าใคร

ฉีอวิ่นได้ยินก็ส่ายหน้ายิ้มขม "ขอบคุณฉันทำไม ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณ"

หวังเฟยหมุนดวงตางดงาม ปิดปากยิ้ม "งั้นคุณเลี้ยงฉันข้าวเป็นยังไง? พอดีฉันขายของชิ้นนี้ได้แล้ว จะแบ่งผลประโยชน์ให้คุณส่วนหนึ่ง"

ฉีอวิ่นก็ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้ล้อเล่นหรือเปล่า แค่ยิ้มเขินๆ

"เลี้ยงข้าวไม่มีปัญหา แต่ต้องวันหอื่นนะ สักครู่ผมยังมีธุระ"

หวังเฟยได้ยินก็จุ๊บปาก ทำท่าน่ารักเหมือนสาวน้อย

"งั้นฉันไปก่อนนะ แล้วเจอกัน" พูดจบเธอก็หมุนตัวเดินจากไปด้วยรองเท้าส้นสูง

ระหว่างทางกลับ เฉินเหล่าเห็นฉีอวิ่นเงียบไม่พูดอะไร จึงเอ่ยปลอบโยน "เรื่องแบบนี้ในวงการก็ไม่ใช่เรื่องแปลก ไม่ต้องยึดติดมากเกินไป พวกเธอยังหนุ่มอยู่ โอกาสในอนาคตยังมีอีกเยอะ มองให้ไกลหน่อย"

ฉีอวิ่นจริงๆ แล้วไม่ได้คิดมากเรื่องเมื่อกี้แล้ว ตอนนี้เขากำลังคิดว่าจะทำยังไงให้คุณค่าของข้อมูลเกี่ยวกับร้านค้านั้นเกิดประโยชน์สูงสุด

อย่างที่เฉินเหล่าว่า ความล้มเหลวครั้งหนึ่งไม่ใช่เรื่องอะไร ข้อมูลสีน้ำเงินในอนาคตก็จะปรากฏอีก แค่รอโอกาสครั้งต่อไปด้วยความอดทนก็พอ

แต่เมื่อเผชิญกับความเอาใจใส่ของเฉินเหล่า เขาก็ทำท่าเหมือนรับคำสอน "ครับ ขอบคุณคำสอนของคุณเฉิน"

หลังจากส่งเฉินเหล่ากลับถึงบ้านแล้ว รถยนต์ก็ขับต่อไปทางทิศทางเขตใหม่

"น้อง ขึ้นไปดื่มชาที่ร้านฉันต่อไหม?" สื่อฝิงหันหลังมาถาม

ฉีอวิ่นส่ายหน้าปฏิเสธ "ไม่ล่ะ สักครู่ผมยังมีธุระ พอลงจากสะพานแล้วแวะปล่อยผมนะครับ"

สื่อฝิงพยักหน้า ไม่นานรถจอดข้างทาง

"น้อง มีเวลาว่างติดต่อกันนะ"

"ครับ วันนี้ขอบคุณมากครับ"

หลังจากอำลาสื่อฝิงแล้ว ฉีอวิ่นก็หยุดแท็กซี่ตรงไปยังหมู่บ้านซิงเหอหวานที่ถนนเซิ่งลี่

หมู่บ้านนี้เพิ่งส่งมอบบ้านเมื่อเดือนมิถุนายนปีที่แล้ว ทำเลก็ยังถือว่าดี แต่น่าเสียดายที่ได้รับผลกระทบจากตลาดช่วงสองปีนี้ สถานการณ์การขายไม่ค่อยดีนัก

ฉีอวิ่นมายืนตรงหน้าหมู่บ้าน เงยหน้ามองขึ้นไป เห็นแต่แอร์ภายนอกตึกเพียงไม่กี่เครื่องกระจัดกระจาย นี่ก็แสดงให้เห็นว่าตอนนี้ผู้อยู่อาศัยยังไม่มาก

แต่แถวร้านค้าด้านนอกสุดกลับขายหมดแล้ว นอกจากร้านสองร้าน ยังมีร้านขายยาเปิดถึงสามร้าน

"A-118 ร้านนี้แหละ"

นี่คือร้านค้าห้องใหญ่ตลอด ตอนนี้กำลังอยู่ในช่วงตกแต่ง ภายในร้านมีเสียงเคาะดังมา

เดินเข้าไปในร้าน เห็นคนงานสามีภรรยาคู่หนึ่งกำลังปูกระเบื้อง

ฉีอวิ่นก้าวเข้าไปข้างหน้า สุภาพหยิบบุหรี่ออกมาส่งให้คนงานหนึ่งมวน หน้ามีรอยยิ้มอัธยาศัย "พี่ครับ ขอถามหน่อยครับ เจ้าของอยู่ไหมครับ?"

คนงานหยุดงานในมือ ยิ้มสุภาพ รับบุหรี่มาเสียบไว้หลังหู "เจ้าของไปกินข้าว เห็นประกาศเช่าที่ติดอยู่บนประตูกระจกตรงนั้นไหม โทรหาเธอเองก็ได้"

ฉีอวิ่นหันไปมอง จึงสังเกตเห็นกระดาษ A4 ติดอยู่บนประตูกระจกที่เปิดอยู่ เขียนข้อมูลประกาศให้เช่า

เขารีบหยิบมือถือออกมา กดหมายเลขที่เขียนไว้โทรออกไป

ไม่นานนัก ผู้หญิงคนหนึ่งอายุราวสี่สิบปี ตัวประดับประดาก็รีบเดินมา

"เธอจะเช่าร้านเหรอ?" เสียงของผู้หญิงฟังดูรีบร้อนเร่งด่วน

เธอชื่อจางเฟิงตัน สามีเป็นหัวหน้าคนงานก่อสร้างรายย่อย สองสามปีก่อนทำงานก่อสร้างได้เงินมาบ้าง เมื่อมีเงินเยอะจางเฟิงตันก็หัวใหญ่ ซื้อร้านค้าแห่งนี้ไว้ตอนที่ราคาบ้านอยู่ในช่วงสูงสุด

แต่ต่อมาเพราะอุบัติเหตุครั้งนั้น หมู่บ้านนี้หยุดงานไปสองปี จนกระทั่งเมื่อไม่กี่เดือนก่อน ถึงค่อยก่อสร้างเสร็จส่งมอบบ้าน

และตอนนี้ราคาบ้านเมื่อเทียบกับตอนที่เธอซื้อไว้ตอนนั้น ตกลงไปเยอะมากแล้ว

เพราะเรื่องนี้ เธอถูกสามีว่ากล่าวไม่น้อย อารมณ์ที่แต่เดิมก็ร้อนแรงอยู่แล้วก็ยิ่งระเบิดง่ายขึ้น มองใครก็เหมือนเป็นหนี้เธออยู่หลายแสนหยวน

ฉีอวิ่นพยักหน้าเล็กน้อย พูดอย่างสุภาพ "ใช่ครับ พี่ครับ ผมเห็นร้านของพี่ทำเลดีนะ เลยอยากสอบถามรายละเอียดค่าเช่ากับระยะเวลาเช่าหน่อยครับ"

"ร้านนี้มีพื้นที่แปดสิบกว่าตารางเมตร ทำเลก็เห็นแล้ว ในแถวนี้ถือว่าดีพอสมควร เดิมฉันตั้งใจจะทำธุรกิจเอง แต่หลังจากนั้นมีเรื่องเปลี่ยนแปลง เลยคิดจะให้เช่าออกไป"

"ระยะเวลาเช่าอย่างน้อยหนึ่งปี เช่าสั้นกว่านั้นฉันไม่ให้เช่าหรอก ส่วนค่าเช่า ปีละแสนห้าหยวน"

ฉีอวิ่นฟังแล้วคำนวณในใจ ราคานี้สำหรับร้านค้าในหมู่บ้านแบบนี้แล้ว แพงจริงๆ เขาถึงกับไม่อยากถามราคาขายเลยด้วยซ้ำ

ถ้าประมาณจากค่าเช่านี้ ราคาขายอย่างน้อยต้องตั้งแต่สองล้านหยวนขึ้นไป ตอนนี้เขาหาเงินมาได้ไม่พอแน่

เห็นฉีอวิ่นนิ่งไม่พูดอะไร จางเฟิงตันก็คิดว่าเขาแค่มาถามเล่นๆ น้ำเสียงจึงดูไม่ค่อยอดทนนัก "เธอจะเช่าจริงหรือเปล่ากัน ถ้าไม่เช่าอย่ามาเสียเวลาฉัน ฉันยังมีธุระเยอะอยู่!"

ฉีอวิ่นก็ไม่ได้แปลกใจอะไร ทำธุรกิจมาหลายปี เจอคนแบบไหนไม่เจอบ้าง

"พี่ครับ ผมตั้งใจจะเช่าจริงนะครับ แต่ราคาของพี่สูงไปหน่อยไหมครับ?"

จางเฟิงตันได้ยินก็กอดอกเข้าหา เหลือบมองฉีอวิ่นสักนิด "งั้นเธอออกราคามาซิ ฉันฟัง?"

ฉีอวิ่นถูกกำไรทองคำเม็ดใหญ่บนมือเธอส่องตาเลยต้องขยับตัวเล็กน้อย แล้วยิ้มพูดว่า "ปีละแสนหยวนครับ พี่ว่ายังไงครับ?"

จางเฟิงตันฟังราคาที่ฉีอวิ่นเสนอ หน้าเปิดเผยความไม่พอใจชัดเจน จุ๊บปากอย่างเย่อหยิ่ง "ปีละแสนหยวนเธออยากเช่าร้านนี้เหรอ? ฉันดูเธอคงยังไม่ตื่นเต็มที่นะสิ!"