บทที่ 75 ข่าวสองข้อมูล

ฉีอวิ่นเก็บสัญญาเรียบร้อยแล้วก็เดินถามร้านค้าแต่ละร้านอีกรอบ ยืนยันว่าไม่มีร้านอื่นให้เช่าจึงเรียกแท็กซี่กลับบ้าน

แม้วันนี้จะพลาดไม่ได้ประมูลชามเซรามิกสมัยหมิงมาได้ แต่ก็เช่าร้านค้าได้สองหลังสำเร็จ ถือว่าได้ผลลัพธ์ดีทีเดียว

ร้านค้าทั้งสองหลังนี้ทิ้งไว้ก่อนก็ได้ รออีกสักระยะหนึ่งพอโรงพยาบาลเมืองติดป้ายแล้ว ค่าเช่าในบริเวณนั้นก็คงสูงขึ้นตามไปด้วย ตอนนั้นเอาไปให้เช่าช่วงต่อเลย แต่ละเดือนน่าจะได้รายได้มั่นคงหลายหมื่นหยวน

ตอนนี้ยังไม่มืด ฉีอวิ่นแวะซื้อวัตถุดิบสดใหม่จากซูเปอร์มาร์เก็ตหน้าประตูบ้าน พอถึงบ้านก็เริ่มเตรียมอาหารเย็นทันที

ไม่นานนัก โต๊ะอาหารก็เต็มไปด้วยเมนูที่หอมฟุ้งน่ารับประทาน

ฉีอวิ่นกำลังจะไปเรียกนวนนวนกับเจ้าชิงมาทานข้าว ทันใดนั้นโทรศัพท์จากหลิวเมิงก็โทรเข้ามา

"ฉีพี่ ของส่งหมดแล้ว เหลืออีกแปดร้อยกว่าหยวนที่ยังไม่ได้ จะโอนให้ทางไวชาทนะ"

ฉีอวิ่นยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ "ไม่ต้องให้ผมแล้ว พี่เก็บไว้เองเถอะ ถือเป็นค่าแรงของพี่"

หลิวเมิงที่อีกฝั่งสายรีบปฏิเสธ "ค่าแรงอะไร แค่ช่วยส่งของนิดหน่อย ไม่เอาหรอก"

"งั้นก็ได้ ขอบใจนะพี่เมิง" ฉีอวิ่นรู้อุปนิสัยของเขา จึงไม่ยืนยันอีก แค่หาโอกาสชดเชยทีหลัง

หลิวเมิงหัวเราะเสียงดัง พูดอย่างตรงไปตรงมา "ทำไมต้องมาเกรงใจกันด้วยล่ะ ไม่มีอะไรแล้วผมวางนะ"

"ครับ"

วางโทรศัพท์แล้ว ฉีอวิ่นเดินไปตรงข้าม เคาะประตูบ้านเจ้าชิง

ไม่นาน ประตูเปิดออก เจ้าชิงใส่ชุดโยคะ รูปร่างอันงดงามโผล่ประจักษ์ชัดเจน

ขาที่เรียวยาวตรงสวยในกางเกงโยคะที่พอดีเนื้อพอดีตัวดูสะดุดตามาก

เอวเรียวที่โผล่กลางอากาศไร้เนื้อเยื่อส่วนเกิน มองขึ้นไปอีกก็เป็นยอดเขาสูงตระหง่าน...

โชคดีที่ในบ้านมีพื้นร้อนติดไว้ มิฉะนั้นเธอแต่งตัวแบบนี้คงเป็นหวัดแน่

แค่เหลือบมองสักครู่ ฉีอวิ่นก็เบือนสายตาอย่างอึดอัดทันที

เจ้าชิงก็ตอบสนองทันทีว่าการแต่งกายของตัวเองไม่เหมาะสม ใบหน้าแดงระเรื่อ เบือนหน้าเล็กน้อย

"พี่ฉี ขอโทษนะคะ หนูเพิ่งออกกำลังโยคะอยู่ ไม่ได้สังเกต"

"รอสักครู่นะคะ หนูจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน"

ฉีอวิ่นรีบโบกมือ "ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ผมแค่มาเรียกพวกเธอมาทานข้าว ข้าวทำเสร็จแล้ว"

เจ้าชิงพยักหน้า หันตัวเดินเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็ว

"นวนนวน มากลับบ้านกับพ่อทานข้าวกันเถอะ" ฉีอวิ่นตะโกนเข้าไปในบ้าน

เจ้าตัวเล็กได้ยินเสียงเรียก ในที่สุดก็ยอมวางพู่กันในมือลง ค่อย ๆ ลุกขึ้นจากพื้น

ไม่นานนัก เจ้าชิงเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดเดรสหลวม ๆ ออกมา ผมมัดเรียบง่ายไว้ด้านหลัง คนทั้งคนดูอ่อนหวานและสบายตา

เธอจูงมือนวนนวน พูดเสียงนุ่มนวล "ไปกันเถอะ ไปดูกันว่าพ่อของหนูทำอะไรอร่อย ๆ ไว้บ้าง!"

ทั้งสามคนเดินเข้าบ้านฉีอวิ่นด้วยกัน นวนนวนดึงมือออกจากเจ้าชิง วิ่งไปที่โต๊ะอาหารอย่างรวดเร็ว พอเห็นโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารอร่อย ๆ ดวงตาก็สว่างวาวทันที

"ว้าว พ่อคะ พ่อทำของอร่อยเยอะแยะเลย หนูจะกินขาไก่ตัวใหญ่!" เจ้าตัวเล็กดีใจมาก พูดพลางยื่นมือไปคว้า

เจ้าชิงตบมือเธอเบา ๆ น้ำเสียงอ่อนโยน "นวนนวน ล้างมือก่อนนะคะ ล้างมือเสร็จแล้วค่อยกิน"

เจ้าตัวเล็กทำลิ้นห้อย ๆ ก็เชื่อฟังวิ่งไปล้างมือ

เจ้าชิงมองโต๊ะที่เต็มไปด้วยอาหาร ชื่นชมว่า "พี่ฉี ฝีมือของพี่เก่งขึ้นเรื่อย ๆ จริง ๆ แค่ได้กลิ่นก็หอมแล้ว"

"เอ้อ งั้นกินให้เยอะ ๆ นะ นั่งก่อนเถอะ ผมไปเอาชามให้" ฉีอวิ่นพูดพลางหันไปครัวเอาชามช้อนมา

ตอนนี้ นวนนวนล้างมือเสร็จวิ่งกลับมา นั่งที่ตำแหน่งของตัวเอง จ้องมองอาหารอร่อย ๆ บนโต๊ะอย่างคาดหวัง คิดว่าจะเริ่มกินอะไรก่อนดี

"เอ้า กินผักให้เยอะ ๆ นะ" ฉีอวิ่นยื่นชามของเจ้าตัวเล็กไปข้างหน้า

ใครจะรู้ว่าเธอกลับทำท่าจงใจ ทั้งสองมือจับเอว ยกปากพูดพึมพำ "วันนี้หนูไม่อยากกินผัก!"

เจ้าชิงเห็นท่าทางน่ารักของเธอ หัวเราะออกมาเบา ๆ ยื่นมือขูดจมูกเธอ พูดเสียงนุ่มนวล "นวนนวนไม่กินผักไม่ได้นะคะ กินแล้วจะทำให้หนูสูงขึ้น แล้วก็สวยขึ้นด้วย"

เจ้าตัวเล็กเอียงหัว ดวงตาหมุนวนไปมา ดูเหมือนกำลังคิดตามคำของเจ้าชิง

"จริงเหรอคะ? กินผักแล้วก็จะสวยเหมือนพี่เจ้าได้เหรอคะ?" นวนนวนถามอย่างไร้เดียงสา

เจ้าชิงยิ้มพยักหน้า "แน่นอนจ้ะ นวนนวนต้องเป็นเด็กดีที่ไม่เลือกกินนะ"

"งั้นก็ได้ หนูจะฟังพี่เจ้านะ หนูจะกินนิดนึง"

ฉีอวิ่นเห็นชัดเจนว่าตัวเล็กตัวนี้กำลังเล่นกลเจ้าเล่ห์ ตอนก่อนไม่เคยเลือกกินเลย วันนี้พอเจ้าชิงมาทานข้าวที่บ้านก็เริ่มเลือกกินขึ้นมา "เอาล่ะ เจ้าชิง กินเร็ว ๆ เดี ยวอาหารเย็นแล้ว"

เจ้าชิงตอบรับ หยิบเผือกชิ้นหนึ่งใส่ปาก เคี้ยวอย่างละเอียดแล้วก็อดชื่นชมอีกครั้งไม่ได้ "พี่ฉี ทำอาหารอร่อยจริง ๆ อร่อยกว่าที่หนูทำเยอะเลย"

ยังไม่ทันที่ฉีอวิ่นจะตอบ เจ้าตัวเล็กก็พูดขึ้นก่อน "งั้นพี่เจ้ามาอยู่กับพวกเราสิ ต่อไปเราก็จะได้กินข้าวด้วยกันทุกวัน พ่อยังจะทำของอร่อย ๆ อีกเยอะเลยนะ"

เจ้าชิงได้ยินดังนั้น ใบหน้าแดงระเรื่อเล็กน้อย ยกมือปัดผมข้างหูอย่างเขินอาย ไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร

ฉีอวิ่นเห็นความอึดอัดของเธอ จึงยิ้มตบหัวลูกสาว "หนูอยากให้พี่เจ้าเล่นกับหนูทุกวันใช่ไหมล่ะ กินข้าวของหนูไปเร็ว ๆ"

นวนนวนทำลิ้นห้อย ๆ หยิบตะเกียบขึ้นมาเริ่มกินข้าว แถมยังแอบมองเจ้าชิงบ้างเป็นครั้งคราว

เจ้าชิงก็ค่อย ๆ ผ่อนคลายลง ทั้งสามคนพูดคุยหัวเราะกันไปพร้อมกับทานข้าว

เจ้าตัวเล็กกินได้น้อย ไม่นานก็อ่ิมแล้ว วิ่งไปดูการ์ตูนคนเดียว

เหลือแค่ฉีอวิ่นสองคนสบตากัน บรรยากาศกลับกลายเป็นแปลกประหลาดอีกครั้ง

"เอ่อ เจ้าชิง กินให้เยอะ ๆ นะ ปลาตัวนี้สดดีทีเดียว" ฉีอวิ่นไอเบา ๆ พูดพลางยิ้ม

"อ้อ ค่ะ" เจ้าชิงหยิบปลาชิ้นหนึ่ง แล้วก็ก้มหน้ามองชามของตัวเอง

ต่อมาก็เป็นช่วงเงียบอีกครั้ง...

"อืม..."

"จริงสิ..."

ทั้งสองคนเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน อยากหาเรื่องคุยกัน แต่ไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะเอ่ยปากในเวลานี้พอดี บรรยากาศจึงค้างอีกครั้ง

เจ้าชิงปัดผมอย่างเป็นกลยุทธ์ เอ่ยเสียงเบา "อืม... พี่ฉีเพิ่งจะพูดอะไรคะ?"

"โอ้ ผมแค่จะถามว่านอกจากฝึกโยคะแล้ว ยังชอบทำอะไรอีกบ้าง" คำถามนี้เป็นสิ่งที่ฉีอวิ่นคิดตรากตรำมานานกว่าจะบีบออกมาได้

เจ้าชิงยกมือค้างคาง คิดแล้วตอบ "ส่วนใหญ่หนูก็อ่านหนังสือ บางครั้งไปเดินป่า แล้วก็... ยังแบ่งเวลาไปทำงานอาสาที่สถานสงเคราะห์ด้วย"

ได้ยินคำว่า "สถานสงเคราะห์" ฉีอวิ่นนึกถึงฝาผนังรูปถ่ายที่เห็นตอนครั้งก่อนที่สถานสงเคราะห์เด็กดาวน้อยทันที

จึงแสดงท่าทีสงสัยถาม "ทำไมถึงคิดที่จะไปทำงานอาสาที่สถานสงเคราะห์ล่ะ?"

"เพราะหนูเติบโตมาในสถานสงเคราะห์ตั้งแต่เด็ก ที่นั่นเคยเป็นบ้านของหนู" เจ้าชิงพูดอย่างไม่ปิดบัง

ฉีอวิ่นเข้าใจทันที ไม่แปลกที่เด็ก ๆ ในรูปถ่ายจะสนิทสนมกับเธอขนาดนั้น

ในใจเกิดความนับถือขึ้นมา นับถือความเข้มแข็งกล้าหาญของเธอ พร้อมกันนั้นก็รู้สึกเสียใจเล็กน้อยที่ตัวเองกระทันหัน

เขาพยักหน้าเล็กน้อย พูดเสียงเบา "เจ้าชิง ที่เธอกลับไปช่วยเหลือเด็ก ๆ ที่สถานที่ที่เคยเติบโตมา เก่งมากจริง ๆ"

เจ้าชิงยิ้มส่ายหน้า "ไม่ได้เก่งอะไรหรอกค่ะ หนูแค่อยากส่งต่อความรักกับความอบอุ่นที่เคยได้รับจากที่นั่นให้กับเด็ก ๆ ในตอนนี้"

ฉีอวิ่นพยักหน้า ไม่ได้พูดต่อในเรื่องหนักอึ้งนี้

"จริงสิ พี่ฉีทำงานอะไรคะ?" เจ้าชิงจ้องมองด้วยดวงตาสวยงาม ถามอย่างอยากรู้อยากเห็น

"ผมเหรอ~" ฉีอวิ่นคิดแล้วคิดอีก ตัวเองตอนนี้ดูเหมือนจะไม่มีงานเรียบร้อยจริง ๆ "ผมก่อนหน้านี้ส่งฟู้ดเดลิเวอรี่ แล้วก็ขายของตามตลาดนัด"

เจ้าชิงย่นจมูกเล็กน้อย ใบหน้าแสดงท่าทีไม่เชื่อ

"แต่หนูรู้สึกว่าพี่ฉีดูไม่เหมือนคนที่ทำงานส่งฟู้ดเลย"

ฉีอวิ่นหัวเราะ ถามกลับไป "โอ้? ไม่เหมือนตรงไหนล่ะ?"

เจ้าชิงเอียงหัว มองฉีอวิ่นอย่างจริงจัง กัดริมฝีปากเบา ๆ "พูดไม่ถูกเลยค่ะ แค่รู้สึกว่าพี่ให้กลิ่นอายที่สุขุมนิ่งเยือกเย็น อ่อนโยน พูดจาทำอะไรก็มีหลักเกณฑ์ ไม่ค่อยเหมือนพนักงานส่งฟู้ดในจินตนาการของหนูเท่าไหร่

แถมยังมีความรู้สึกอย่างประสบความยากลำบากมามากอีก เหมือนเคยผ่านเรื่องราวมามาก"

ฉีอวิ่นได้ยินแล้วก็หัวเราะเฮฮา ในดวงตามีความซาบซึ้งแวบผ่าน พยักหน้าเล็กน้อย "ประสบความยากลำบากนั้นไม่ถึงขนาดนั้นหรอก แต่ก็จริงที่ผ่านเรื่องพลิกผันมาบ้าง"

เจ้าชิงทั้งสองมือค้างคาง ในดวงตางดงามมีความอยากรู้อยากเห็น "งั้นพี่เล่าให้ฟังหน่อยสิคะ"

"อยากฟังเหรอ?"

"ค่ะ อยากฟัง"

"งั้นผมจะเล่าให้ฟังนะ"

ฉีอวิ่นวางตะเกียบในมือลง หลับตาเป็นช่องแคบ ๆ ความคิดราวกับโบยบินกลับไปในอดีต เริ่มเล่าอย่างช้า ๆ...

"ต่อมาผมกับเพื่อนจัดการขายกุ้งแช่แข็งทำเงินได้บ้าง ก็เลยพานวนนวนกลับมา ย้ายมาอยู่ที่นี่ ตอนนี้ยังไม่มีงานประจำ ส่วนใหญ่ก็ทำธุรกิจเล็ก ๆ กับเพื่อนสองสามคน"

ที่เขาพูดไปครึ่งแรกเป็นเรื่องจริง แค่เรื่องหลังจากได้รับระบบนั้นเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย

เจ้าชิงฟังอย่างตั้งใจตลอด บางครั้งขมวดคิ้ว บางครั้งยิ้มกว้าง

ไม่รู้ไม่รู้สึก ในสายตาที่มองฉีอวิ่นนั้นมีประกายอะไรบางอย่างที่แตกต่างออกไป

"พี่ฉีเดินทางมาจนถึงตรงนี้ไม่ง่ายเลยจริง ๆ แต่ตอนนี้นวนนวนก็อยู่ข้างกายพี่แล้ว ต่อไปทุกอย่างจะดีขึ้นเรื่อย ๆ แน่นอน"

ฉีอวิ่นหันหัวไปมองลูกสาวที่ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่หลับไปแล้วบนโซฟา ใบหน้าผุดรอยยิ้มอันอ่อนโยนขึ้นมา

"ใช่ เพื่อเธอแล้ว ลำบากแค่ไหนก็ไม่นับอะไร โชคดีที่ผ่านไปหมดแล้ว ก็เหมือนที่เธอพูด ต่อไปทุกอย่างจะดีขึ้นเรื่อย ๆ"

เจ้าชิงหันหน้าไป ยกมือเช็ดมุมตาอย่างแอบ ๆ แล้วก็พูดเสียงเบา "พี่ฉีคะ ดึกแล้วค่ะ หนูควรกลับแล้วล่ะ"

"ครับ ไปกันเถอะ" ฉีอวิ่นพูดพลางลุกขึ้นส่ง

เจ้าชิงย่างขาออกไปนอกประตู หันกลับมายิ้มให้ฉีอวิ่น "ขอบคุณสำหรับอาหารเย็น แล้วก็เรื่องราวของพี่ด้วยนะคะ"

ฉีอวิ่นเขม่นเล็กน้อย แล้วก็ยิ้มตาม "ครับ พักผ่อนเร็ว ๆ นะ"

ส่งเจ้าชิงแล้ว ฉีอวิ่นกลับเข้าบ้านล้างจานชามจนหมด แล้วก็อุ้มตัวเล็กไปที่ห้องนอน ถึงค่อยมานั่งพิงโซฟาเปิดโทรศัพท์

บนแอปธนาคารโชว์ยอดเงินคงเหลือ 178,330 หยวน

จากยอดเงินเดิม 360,000 หยวน ตอนบ่ายจ่ายค่าเช่าร้าน 270,000 หยวน ค่าสินค้าลู่วิ่ง 84,000 หยวนโอนเข้ามาครบหมดแล้ว

เข็มนาฬิกาบนผนังชี้ตำแหน่ง 12 นาฬิกา ข้อมูลข่าววันนี้ก็รีเฟรชในที่สุด

【ข้อมูลข่าววันนี้ 1 (สีแดง): ห่างไปหนึ่งร้อยกิโลเมตรที่หมู่บ้านบายิน สวนสตรอเบอร์รี่ของติงกังมีสตรอเบอร์รี่สุกล้นคลังขายไม่ออก กำลังขายในราคาต่ำ】

【ข้อมูลข่าววันนี้ 2 (สีแดง): พ่อค้าจากรัสเซียชื่อเมนเดเลเยฟมาถึงเมืองนี้เมื่อสองวันก่อน เขามาครั้งนี้เพื่อซื้อพรมขนแกะชุดหนึ่ง ขณะนี้ความคืบหน้าไม่ราบรื่น เบอร์โทรศัพท์ติดต่อ 188...】