บทที่ 76 ธุรกิจห้าล้านหยวน

เช้าวันรุ่งขึ้น แสงอาทิตย์ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้อง

ฉีอวิ่นถือหวีอยู่ในมือ กำลังจะหวีผมให้ลูกสาว สาวน้อยก็จ้องมองเขาอย่างตั้งตารอ

"พ่อคะ วันนี้พ่อต้องออกไปอีกเหรอคะ"

ฉีอวิ่นได้ยินดังนั้นก็รู้สึกผิดในใจ ช่วงนี้กลางวันออกไปข้างนอกตลอด แทบไม่ได้ใช้เวลากับลูกสาวเลย

เขานั่งยองลง จับมือเล็ก ๆ ของนวนนวนเบา ๆ "นวนนวน ขอโทษนะลูก วันนี้พ่อมีธุระต้องจัดการ เดี๋ยวพ่อพาลูกไปหาเผิงซือซินเล่นนะ ดีไหม"

เขาคิดว่าสาวน้อยคงจะตอบตกลงอย่างร่าเริง ใครจะรู้ว่าเธอกลับยื่นปากย่น พูดเสียงใสๆ ว่า "หนูไม่ไปค่ะ เมื่อวานพี่เสี่ยวชิงบอกว่าวันนี้จะพาหนูไปเล่นที่สวนสาธารณะค่ะ"

ฉีอวิ่นงงไปชั่วครู่ แล้วก็ยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ "งั้นก็ได้ เดี๋ยวพ่อพาลูกไปหาพี่เสี่ยวชิง"

พูดจบไม่นาน ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

ฉีอวิ่นเปิดประตูออกไปดู เห็นจ้าวชิงยืนยิ้มแย้มอยู่หน้าประตูพอดี

"พี่ฉีคะ เมื่อคืนหนูลืมบอกพี่ไป วันนี้หนูอยากพานวนนวนไปเล่นที่สวนสาธารณะ ได้ไหมคะ"

"ได้สิ เด็กคนนี้เพิ่งพูดถึงเธอเลย" ฉีอวิ่นพูดไปพลางหลบไปข้างๆ ให้เธอเข้ามาในบ้าน "ยังไม่ได้กินข้าวเช้าใช่ไหม พึ่งทำเสร็จพอดี กินด้วยกันสิ"

"ค่ะ" จ้าวชิงก็ไม่เกรงใจ ก้มลงกอดสาวน้อยขึ้นมา เดินไปที่โต๊ะอาหารด้วยกัน

ฉีอวิ่นตักโจ๊กข้าวฟ่างให้สองคนคนละชาม กำลังจะหวีผมให้ลูกสาวต่อ ใครจะรู้ว่าสาวน้อยกลับหันหน้าหนี แลบลิ้นซนๆ "หนูไม่เอาพ่อหวีค่ะ พ่อหวีไม่สวย หนูอยากให้พี่เสี่ยวชิงหวีให้"

จ้าวชิงได้ยินดังนั้นก็หัวเราะเบาๆ "ได้เลย งั้นนวนนวนกินข้าวก่อนนะ กินเสร็จแล้วพี่จะหวีเปียสวยๆ ให้"

ฉีอวิ่นยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ "ได้ งั้นเดี๋ยวให้พี่เสี่ยวชิงหวีให้แล้วกัน"

"เสี่ยวชิง พวกเธอออกไปใส่เสื้อผ้าหนาๆ หน่อยนะ ข้างนอกยังหนาวอยู่เลย" ฉีอวิ่นพูดไปพลางหยิบซาลาเปากินอย่างรวดเร็วสองสามคำ "วันนี้ผมมีธุระ เลยไปด้วยกันไม่ได้"

จ้าวชิงพยักหน้า "ค่ะ พี่ฉีไปทำธุระของพี่ได้เลยนะคะ"

"อืม"

กินข้าวเช้าเสร็จ ฉีอวิ่นก็ออกจากบ้านตรงไป มาถึงหน้าหมู่บ้านรอ

ไม่นานนัก รถเจ็ตต้าสีดำของพี่เผิงก็จอดข้างทาง

"วันนี้โรงงานไม่มีอะไรเร่งด่วนใช่ไหม" ฉีอวิ่นขึ้นไปนั่งที่เบาะผู้โดยสารแล้วหันไปถาม

พี่เผิงส่ายหน้า "คนงานส่วนใหญ่กลับบ้านเก่าตรุษจีนยังไม่กลับมา ต้องรออีกสองสามวันถึงจะเปิดงานใหม่"

ฉีอวิ่นได้ยินดังนั้นก็วางใจลง จากนั้นถามต่อว่า "เมื่อคืนฝากเธอสืบเรื่องนั้น เป็นไงบ้าง"

"ผมหาคนที่ไว้ใจได้ช่วยติดต่อให้ เมืองข้างๆ มีโรงงานหนึ่งพอดีมีพรมขนแกะสะสมอยู่ ทางนั้นตั้งแต่เช้าตรู่ให้รถสายส่งสินค้าตัวอย่างมาสองสามชิ้น ตอนนี้เราไปเอาที่สถานีขนส่งน่าจะพอดี"

พี่เผิงพูดจบแล้วหันมามองฉีอวิ่น ถามอย่างเป็นห่วง "แม้ว่าไอ้หนูอย่างแกจะทำอะไรมั่นคง แต่ฉันก็ต้องเตือนนายสักหน่อยนะ ตอนนี้พวกมิจฉาชีพที่ปลอมเป็นนักธุรกิจต่างชาติมีเยอะมาก อย่าโดนนกกระจอกจิกตาล่ะ"

ฉีอวิ่นยิ้มพยักหน้า "วางใจเถอะ ข่าวสารไม่มีปัญหาแน่ๆ แถมยังมีหมาจิ้งจอกแก่อย่างนายอยู่ด้วย"

พี่เผิงได้ยินดังนั้นก็หัวเราะค่าฮ่า ขับรถมุ่งหน้าไปยังสถานีขนส่ง

รับของเสร็จแล้ว ฉีอวิ่นก็หยิบโทรศัพท์โทรหานักธุรกิจชาวรัสเซียคนนั้น

"ฮัลโหล"

"สวัสดีครับ ขอถามว่าคุณเมนเดเลเยฟใช่ไหมครับ"

"อืม แกเป็นใครวะ"

ฉีอวิ่นเดิมทีคิดว่าคุยกับอีกฝ่ายอาจจะลำบากหน่อย ใครจะรู้ว่าเมนเดเลเยฟคนนี้พูดภาษาจีนคล่องยิ่งกว่าเขาซะอีก เน้นสำเนียงตะวันออกเฉียงเหนือเต็มๆ

"สวัสดีครับคุณเมนเดเลเยฟ ผมชื่อฉีอวิ่นครับ เป็นอย่างนี้ครับ ผมทำธุรกิจพรม ได้ยินเพื่อนบอกว่าคุณสนใจจะซื้อพรมขนแกะจำนวนหนึ่ง ไม่ทราบว่าเราสะดวกจะนัดเจอกันคุยได้ไหมครับ"

"อืม ได้สิครับ เมื่อไหร่ละ"

"ตอนนี้สะดวกไหมครับ"

"สะดวกครับ ผมพักอยู่โรงแรมควอนจี้ย่านใหม่ มาหาได้เลยครับ"

"ได้ครับ งั้นผมไปตอนนี้เลย แล้วเจอกันนะครับ"

วางสายแล้ว ฉีอวิ่นหันไปบอกพี่เผิงว่า "ไปกันเถอะ โรงแรมควอนจี้"

พี่เผิงพยักหน้า สตาร์ทรถทันที

ยี่สิบนาทีต่อมา สองคนถือถุงใบใหญ่ ปรากฏตัวที่บริเวณโถงต้อนรับของโรงแรม

เมนเดเลเยฟมีลักษณะคล้ายภาพพวกรัสเซียในทีวี ร่างกายสูงใหญ่สมบูรณ์ ฉีอวิ่นสูงหนึ่งเมตรแปดแต่ยืนเคียงกันยังเตี้ยกว่าอีกฝ่ายครึ่งหัว

"คุณเมนเดเลเยฟ สวัสดีครับ" ฉีอวิ่นยื่นมือออกไป ทักทายอีกฝ่ายอย่างสุภาพ

เมนเดเลเยฟมีรอยยิ้มบนใบหน้า หนวดสองข้างดูน่ารักมาก

"คุณฉีสวัสดีครับ"

สองคนจับมือกันเสร็จ ฉีอวิ่นดึงพี่เผิงมาแนะนำต่อว่า "ท่านนี้เป็นหุ้นส่วนของผม ชื่อเผิงเฟย"

"คุณเผิงสวัสดีครับ"

พี่เผิงก็ยิ้มจับมือกับเมนเดเลเยฟ "คุณเมนเดเลเยฟ ยินดีที่ได้รู้จักครับ"

"ฮ่าฮ่า ยินดีที่ได้รู้จักครับ เชิญนั่งเลยครับ มาคุยเรื่องพรมกัน" เสียงหัวเราะสดใสของเมนเดเลเยฟก้องกังวานอยู่ในโถง

ทั้งสองฝ่ายนั่งลงแล้ว ฉีอวิ่นเห็นอีกฝ่ายตรงไปตรงมาขนาดนี้ก็ไม่ได้สุภาพนัก เปิดถุงบนโต๊ะออก นำพรมขนแกะตัวอย่างที่อยู่ข้างในออกมาทั้งหมด

"คุณเมนเดเลเยฟ ดูพรมขนแกะพวกนี้สิครับ พอใจไหมครับ"

สายตาของเมนเดเลเยฟถูกดึงดูดทันที เขาโน้มตัวเข้าไปเล็กน้อย ยื่นมือหยิบตัวอย่างสองชิ้น ลูบผิวพรม จากนั้นก็เอาหน้าเข้าไปสังเกตเนื้อสัมผัส สีสัน ลายผ้า และฝีมืออย่างละเอียด

"อืม...สัมผัสดีนะ คุณภาพขนแกะดูสูง ฝีมือก็ยังดีอยู่"

เมนเดเลเยฟพยักหน้าเล็กน้อย ดวงตาเผยให้เห็นความเห็นชอบเล็กน้อย "ดีกว่าที่ผมเห็นในตลาดเมื่อวาน และที่โรงงานสองแห่งนั้นอีก"

ฉีอวิ่นได้ยินดังนั้นใจก็ดีขึ้น

พี่เผิงก็เอ่ยปากขึ้นในเวลาที่เหมาะว่า "คุณเมนเดเลเยฟ ตาดีจริงๆ พรมของเราใช้วัตถุดิบขนแกะเกรดเยี่ยมทั้งหมด แถมเครื่องจักรผลิตก็เป็นแบบล่าสุด"

"โรงงานพวกคุณชื่ออะไร พรมขนแกะพวกนี้โรงงานของพวกคุณเองผลิตหรือครับ" เมนเดเลเยฟถามอย่างสงสัย

ฉีอวิ่นกับพี่เผิงสบตากัน อธิบายว่า "เอ่อ เราเปิดโรงงานเสื้อผ้าครับ พรมขนแกะพวกนี้โรงงานของเพื่อนเราผลิต"

เมนเดเลเยฟพยักหน้า แสดงท่าทีเข้าใจ

"พวกคุณสูบบุหรี่ไหมครับ" เขาหยิบบุหรี่จากกระเป๋าออกมา ยื่นให้ฉีอวิ่นสองคนอย่างสุภาพคนละมวน ไม่ได้ดูถูกเพราะตัวตนของสองคน

เมื่อเทียบกับโรงงานผู้ผลิต เขายินดีที่จะรู้จักกับพวก 'คนกลาง' มากกว่า เพราะจะช่วยให้เขาประหยัดเรื่องยุ่งยากหลายอย่างได้

เมนเดเลเยฟจุดบุหรี่ สูดหนึ่งที ค่อยๆ พูดว่า "ผมพอใจสินค้าของพวกคุณมาก ต่อไปมาคุยเรื่องราคากันครับ"

เรื่องราคาตามขนาด พี่เผิงสอบถามกับทางโรงงานไว้ชัดเจนแล้ว จึงตั้งตัวนั่งตรงขึ้นเล็กน้อย เริ่มแนะนำ

"ตอนนี้สินค้าคงคลังของเรามีสองขนาดครับ ขนาดเล็กคือ 1.2 เมตรคูณ 1.7 เมตร ขนาดใหญ่คือ 2 เมตรคูณ 3 เมตรครับ"

"พรมผสมขนแกะแบบนี้ ขนาดเล็ก 300 หยวนต่อผืน ขนาดใหญ่ 1,100 หยวนต่อผืนครับ"

"พรมขนแกะแท้แบบนี้ ขนาดเล็ก 900 หยวนต่อผืน ขนาดใหญ่ 5,000 หยวนต่อผืนครับ"

แนะนำเสร็จแล้ว พี่เผิงมองเมนเดเลเยฟยิ้มๆ พูดต่อว่า "แน่นอนครับ ถ้าทางคุณสั่งจำนวนเยอะพอสมควร ผมยังสามารถลดราคาให้อีกหน่อยได้ครับ"

เมนเดเลเยฟฟังพี่เผิงแนะนำ เพ่งตาเล็กๆ คิดคำนวณอยู่ในใจอย่างเงียบๆ

เขาสูดบุหรี่หนึ่งที ค่อยๆ เป่าควันออกมา พูดว่า "เห็นได้ว่าพวกคุณมีความจริงใจมาก แต่ครั้งนี้ผมจะซื้อของมูลค่ารวมห้าล้านหยวน ดังนั้นด้านราคา หวังว่าพวกคุณจะลดให้ผมมากกว่านี้อีกหน่อยครับ"

"แน่นอน เป็นเงินหยวนของพวกคุณนะครับ ไม่ใช่รูเบิล"

ฉีอวิ่นได้ยินเลขห้าล้านก็ตกใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้เอ่ยปากอะไร เรื่องราคาเขาไม่เข้าใจ ปล่อยให้พี่เผิงคุยไปเลย

พี่เผิงคิดคำนวณอยู่ในใจสักพัก แกล้งไอเบาๆ พูดว่า "นี่เป็นครั้งแรกที่เราทำธุรกิจกัน เมื่อคุณเมนเดเลเยฟตรงไปตรงมาขนาดนี้ เรายอมลดอีก 3 เปอร์เซ็นต์ได้ครับ"

เพราะสินค้าชุดนี้เดิมทีก็เป็นสต็อกสะสมของโรงงาน ทางนั้นให้ราคามาต่ำอยู่แล้ว

ราคาที่เสนอให้เมนเดเลเยฟเมื่อกี้ เป็นราคาที่เขากับฉีอวิ่นตกลงกันไว้ตอนอยู่บนรถแล้ว คิดตามราคานี้ ธุรกิจนี้จะมีกำไรประมาณ 15 เปอร์เซ็นต์

เมนเดเลเยฟได้ยินแล้วค่อยๆ ส่ายหน้า ยังไม่ค่อยพอใจ นิ่งคิดสักครู่แล้วพูดอีกครั้งว่า "5 เปอร์เซ็นต์ครับ ผมไม่ได้ทำแค่ธุรกิจพรมอย่างเดียวที่รัสเซีย ต่อไปเรายังมีโอกาสร่วมมือกันอีกเยอะครับ"

พี่เผิงได้ยินดังนั้น ทำหน้าลำบากใจ ไม่ได้ตอบตกลงทันที หันไปมองฉีอวิ่น สอบถามความเห็นของเขา

ฉีอวิ่นไม่ได้พูดอะไร แค่ยกคิ้วขึ้น หมายความว่าให้นายตัดสินใจเอง

ได้คำตอบแล้ว พี่เผิงถอนหายใจ พยักหน้าตกลง "ได้ครับ เรายินดีจะให้กำไรออกไปอีกส่วนหนึ่ง หวังว่าถ้าคุณต้องการอะไรในอนาคตจะนึกถึงเราก่อนนะครับ"

เมนเดเลเยฟได้ยินแล้ว ใบหน้าผุดรอยยิ้มพึงพอใจ "ฮ่าฮ่า ร่วมมือกันอย่างมีความสุขครับ ดีใจมากที่ได้ตกลงกันกับพวกคุณ ผมชอบร่วมมือกับคนตรงไปตรงมาอย่างนี้แหละ ต่อไปเราก็เป็นเพื่อนกันแล้วครับ"

พี่เผิงก็ยิ้มพยักหน้า "เป็นเกียรติมากครับที่ได้เป็นเพื่อนกับคุณเมนเดเลเยฟ"

"เอ๊ะ เรียกผมแค่เมนเดเลเยฟก็ได้ครับ หรือจะเรียกชื่อจีนของผมว่าจางโหยวไฉก็ได้"

จางโหยวไฉ?

พี่เผิงทั้งสองหน้าหันมามองกัน ชื่อนี้ดูแล้วรู้เลยว่าคิดค้นมานานมาก แต่ก็ค่อนข้างเข้ากับภาพลักษณ์ของอีกฝ่ายดี

ฉีอวิ่นแกล้งไอเบาๆ อย่างเก้อเขิน ยิ้มพูดว่า "เมนเดเลเยฟ เห็นว่าเราควรจะเซ็นสัญญาตั้งแต่เมื่อไหร่ดีครับ"

"ฮ่าฮ่า ดูเหมือนสองท่านจะรีบด่วนมากนะ ผมมีแม่แบบที่เตรียมไว้ล่วงหน้าในห้อง ตอนนี้ผมกลับไปเอามาเลยครับ รอสักครู่นะครับ"

"ได้ครับ เชิญเลยครับ"

พอเมนเดเลเยฟเดินห่างไปแล้ว ฉีอวิ่นถึงได้หันไปบอกพี่เผิงว่า "ทางโรงงานเบิกของล่วงหน้าได้ไหม"

"อืม...ไม่ได้คิดว่าเขาจะสั่งของถึงห้าล้านหยวน"

"ผมช่วยนายหาคนกลาง ใช้โรงงานของผมเซ็นสัญญากับโรงงานของอีกฝ่าย น่าจะไม่มีปัญหาใหญ่" พี่เผิงคิดสักครู่แล้วตอบ

ฉีอวิ่นพยักหน้า "ได้ งั้นเรื่องต่อไปก็ให้นายดำเนินการไปเลย เราสองคนคนละครึ่ง"

พี่เผิงเป่าควันบุหรี่ออกมา เหลือบมองเขา "นายเรียกฉันมาช่วย ตอนนี้กลายเป็นเรื่องของฉันไปซะแล้ว?"

"คนเก่งต้องทำงานมากหน่อยสิ พอดีสองสามวันนี้นายมีเวลาด้วย" ฉีอวิ่นยิ้ม ตบไหล่เขา "ผมเดี๋ยวนี้ต้องไปที่อำเภอสักทริป เซ็นสัญญากับเขาเสร็จก็ไปเลย"